Al een paar weken ben ik alleen nog maar moe...
Kan me zelfs niet herinneren wanneer ik voor het laatst zó moe was. (lees meer)

(lees meer)

Die begon met de doop van Lenci, vorige week zondag...
Met in de dagen daarna tot twee keer toe een mailtje, van twee verschillende vriendinnen, dat ze opgenomen werden in het ziekenhuis, de één met darmkanker, de ander met een (waarschijnlijk) goedaardige tumor...
En dat, opgeteld bij het bericht van m'n vroegere jeugdvriendje, en 't feit dat m'n mailvriendin Carla in het ziekenhuis lag (zij is gelukkig weer thuis en kan verder thuis opknappen) was allemaal wel een beetje veel.

Terwijl, tot overmaat van ramp ook nog eens m'n computer het niet meer deed, en de leverancier maar één optie bood: format harde schijf... En dat zou beteken dat ik dan alle mail van jaren kwijt was, al m'n documenten en al m'n foto's van jaren...
Gelukkig hebben we een zoon die nog wel een weggetje wist om 't een en 't ander te redden, en dankzij hem zijn m'n documenten en foto's gered!
(Met dank aan Rineke, die hem daardoor een avond, of twee, moest missen.) (lees meer)

'k Dacht dat ik het kwijt was..., omdat m'n pc gecrasht is, waardoor ik heel veel mail en andere dingen nu gewoon kwijt ben.
[Hoewel het ook wel wat heeft: met een schone lei beginnen, en dat stuk verleden loslaten]
Maar gelukkig had m'n vriendin het nog...,
onderstaand artikel over Kerkverlaters, op wie toch vaak wel,
door menigeen, wordt neergekeken, en die op weinig begrip kunnen rekenen van 'trouwe' kerkgangers.
Misschien dat het me daarom wel zo aansprak toen ik het las. En ik herinnerde het me weer naar aanleiding van Annelies d'r schrijven over het dopen van Lenci, en de reactie van Meindert erop.
Niet dat Meindert op haar neerkeek ofzo..., maar z'n reactie was zo des  kerks...

Weet helaas niet meer wie de auteur is/was...
Hij schreef: (lees meer)

Dat was het vandaag. Want vandaag werd onze kleindochter Lenci gedoopt.
Gedoopt met de namen die ze al van haar ouders kreeg: Lenci Kristin Emma.
(lees meer)

De eerste jaren van ons leven groeiden we samen op en waren we onafscheidelijke peuters, kleuters en vriendjes. Een paar maanden, van 1 april tot 18 september, zaten we nog samen op de lagere school. Hij in klas 2 en ik in klas 1, hoewel we beiden allang konden lezen en schrijven voor we naar school gingen en we dus ook beiden naar klas 2 gekund hadden. Maar mijn ouders beslisten anders... Een beetje werden we toen al van elkaar gescheiden... (lees meer)

Daarover ging het op Annelies en MJ weblog, in verband met de vele valpartijen en builen die Roan de voorbije dagen opliep.
Eerst eentje voor, toen eentje acher, daarna nog eentje links...
Of er ook nog eentje rechts is bijgekomen, dat vermeldt de geschiedenis niet.
Al zou je hopen van wel, zodat alles weer op de goede plaats zit... (lees meer)

Het waren zonnige dagen, de voorbije dagen.
Waar we volop van genoten hebben.
Door buiten te leven.
Door de tuin weer op orde te brengen.
Door te genieten van de bloemen.

(lees meer)