http://www.107.peugeot.co.uk/peugeot.swf

Die prachtige heerlijk avond aan zee.

Een bijna totaal verlaten strand,
ondanks dat het nog warm was.

en papa/opa timmert!

Zo gaat dat al jaren!

was Arnold's eerste reactie, op mijn noodkreet,
toen ik argeloos onder de douche stapte en het water ijskoud bleek te zijn. 

Da's toch lekker spartaans?! Was z'n tweede reactie.

Ach, ik zet het hem eerdaags wel een keer betaald,
als hij weer eens gaat douchen.
Ik verzin wel wat!

Ergens ging er iets heel erg mis ...

Te weinig geloof?
Te weinig Geest?

Verkeerde meertje?
Of godsdienstwaanzin?

Bij bakken vol kwam het vanmorgen uit de lucht vallen...
Vanaf dat we wakker werden, tot een uur of half vijf.
En weer kon het water nergens heen.

Dus kwam ik vanmorgen niet met droge voeten bij de fysiotherapeut aan,
wat niet fijn is als je nog maar nauwelijks wakker bent!

- allereerst: geen 5***** camping verwachten, voor 10 euro per nacht, all in.

Altijd weer...
Als het gaat onweren...
Komen er de herinneringen aan vroeger.
Aan: hoe bang we er voor gemaakt werden.
Aan: het verplicht uit je bed moeten komen.
Aan: het niet bij de ramen mogen komen, en deuren die hermetisch gesloten werden.

Altijd weer...
Gaat dan de regel van die psalm in de oude berijming even door m'n hoofd:
"'t Schepsel beeft en staat verwonderd, als de God der ere dondert".
Een regel waar je ook bang van zou kunnen worden.

Maar gelukkig heeft dát me juist nooit bang gemaakt.
En de angst van vroeger ben ik gelukkig ook al heel lang kwijt.

O ja, ik kijk er met ontzag naar, naar zo'n onweersbui.
En wie het nieuws gisteren gevolgd heeft weet hoe gevaarlijk het kan zijn...
En 'k snap het wel dat sommige mensen er nog altijd bang voor zijn...

Maar toch...
Voor mij blijft het in de eerste plaats, genieten en er met ontzag naar kijken.
En geeft het me een niet te beredeneren gevoel van veiligheid, geborgenheid.
Misschien juist wel door die psalmregel.

Zo ook vorige week zaterdag.
Vandaag een week geleden.

We waren die middag heerlijk wezen fietsen.
Waren daarna heerlijk uit eten gegaan,
getrakteerd door Annelies en Mark Jörg,
als afsluiting van een heerlijke vakantieweek met hen de kinderen,
in mijn lievelingsrestaurant: Nogal Wiedus.

Je kunt er gewoon niet omheen,
als je zo dichtbij op vakantie bent.
En dus gingen ook wij er een kijkje nemen,
bij de nieuwe Ark van Noach/Johan.

Op m'n andere weblog, waar de schilderijen en de keramiek staan,
heb ik de openingstoespraken, van Jan en van mezelf geplaatst.

Wie geïnteresseerd is kan het daar nog eens nalezen.

Binnenkort, als er foto's van gemaakt zijn,
komen daar ook de nieuwste schilderijen te staan,
die ik in de vakantie maakte.

'Natuurlijk' hebben ook wij, als we op vakantie gaan,
tegenwoordig zo'n elektrieke vliegenmepper bij ons.

Zo'n ding waar je, volgens haar, ook nog andere leuke dingen mee kunt doen!
Dat scheel veel lawaai, in de kleine uurtjes. 

Niks meer: pang, pets, pats, ggggr, klabats...
waardoor de halve camping weer wakker ligt.
Gewoon: geruisloos, nou ja, bijna geruisloos, die pestkoppen opruimen.

Toen hij vanmiddag thuiskwam uit z'n werk:
"Heerlijk, eindelijk alle was schoon en droog!
Nu alleen de strijk nog..."

N.a.v. een reactie op m'n vorige logje...

Weet je het nog, Joëlle?
Weet je het nog, Annelies?
Die vakantie in Winterswijk, in 1993.