krijg ik een beetje een kriebelig gevoel in m'n maag...,

Vriendin Fetje heeft ze vandaag geteld: honderd en tien, staan er.

En nu doet ie het niet meer!

Zoals ooit de FNP het probeerde.

Opeens zag ik het vanmorgen, de winterjasmijn bloeit.

Soms hoef je helemaal niet ver te zoeken, dan staat het gewoon om de hoek.

Net als 15 jaar geleden, wordt ook nu weer aandacht geschonken aan die Open Brief.

Een paar keer heb ik de voorbije maand het avondrood vastgelegd...

Dat stemkompas van Dagblad Trouw.

Als je, zoals ik, gisteravond door een huilende dochter gebeld wordt.

Heb jij de taboetest al gedaan? Ikke wel, en de uitslag verraste me!

van het boek: Kruistocht in spijkerbroek, van Thea Beckman is hier alles te vinden...

We waren het zelf allang vergeten, dat hij ooit hier terecht was gekomen...

Maar dan in dat andere Nederland.

Er zijn mensen die het beste in je naar boven halen...
En er zijn, helaas, soms, ook mensen die het slechtste in je naar boven halen.

Tussen alle foto's vond ik één foto van de wijk, zoals het was toen we hier kwamen wonen, 33 jaar geleden.

Letterlijk en figuurlijk.

dat halen we niet!

Wij zouden op 2 november de griepprik krijgen...

Niet veel moeders zullen een dergelijke foto van het hart van hun zoon bezitten.

Omdat je erom vroeg, twee briefjes van jou

Dít, dit zal ik straks missen! Heel erg gaan missen.

zoals zo velen...., want da's één van de bijkomende dingen als je zó aan het opruimen bent als nu.

Al vanaf het moment dat Arnold ze er neergezet had,

Bij het uitzoeken van de foto's, zat ik opeens met een wel heel leuk fotootje in m'n handen.

Alhoewel... Ik hou er wel van als m'n kinderen een koekje van eigen deeg krijgen!

Lang geleden, schreef ik dit op, en wist wat het betekende!

Natuurlijk hebben jullie dat niet. Allemaal van die laatjes waarin zich jaar na jaar allerlei rommel verzamelt.

heb ik m'n Aspivenin ingepakt, met een zucht van verlichting, denkend dat de wespentijd voorbij was.

't Is natuurlijk wel een beetje afhankelijk van waar je woont...

Maar een zoektocht op het internet leverde tot nu toe niets op.

dan de bekende stemwijzer...

Maar ze ooit nog weer eens bekijken zal wel niet meer lukken.

En 'k wist, niet eens dat het al zolang bestaat, de potjes met Olvarit voeding.

Maar om er werkelijkheid van te maken...

En toch blijf ik hopen, want hoop doet leven.

Dat mag je zeggen, als je de zestig gepasseerd bent:

Zo luidt het gezegde. Wat betekent: Je kunt niks meenemen, later! Ik heb het vandaag zélf nog gezien.

is er in huize Kole weer hard gewerkt. Erg hard gewerkt, na twee dagen rust.

sta ik, tijdens het opruimen met een schilderij in m'n handen...

Soms kom ik, tussen alle papiertroep, opeens iets tegen dat me doet glimlachen of schaterlachen.

Zo! Die zijn weg. Dat geeft weer ruimte.

'k Voelde een vreemde ontroering, toen ik dat vol getypte, flinterdunne, briefje terugvond.
2 augustus 1970 staat er boven. Al 36 jaar geleden dus.

Tussen alle bewaarde gedichten, vond ik ook dit gedicht,
van de Presidente van de YWCA van Palestina, Rima Nasser Tarazi

Zit Opa in z'n timmerschuur, en slijt daar menig uur!

Natuurlijk ben ik niet de enige die hier opruimt. Ook Arnold is er druk mee.

't Was even doorbijten, maar vandaag dus alle kerkelijke correspondentie, en nog meer, weggegooid.

Ook dat moest een keer gebeuren: me door al die stapels papier heen worstelen, die in de kast in m'n werkkamer lagen.

Dat waren de eerste woorden die bij me bovenkwamen, woorden uit de Oude Psalm Berijming...

Soms komt alles tegelijk, en soms komt dat nog goed uit ook!

En allemaal zijn ze vandaag door onze handen gegaan!

Om je moeder te kunnen bedriegen, moet je écht eerder opstaan!

Waar eerst nog boeken stonden, zijn nu (bijna) lege planken.

Dit willen we toch niet in ons land?!!

Zomaar opeens, hadden we gisteren twee nieuwe hondjes.

't Zal een druk dagje worden, morgen, hopen we.

en 'virtueel', ben ik vandaag al ettelijke keren de uitkijktoren op geklommen.

Voor het eerst in de 33 jaar dat we hier nu wonen is er bij de buren een baby geboren!

Het is in m'n vorige log een beetje in 't niet verdwenen...

Soms gebeurt dat, op één dag, dat je van de ene emotie in de andere rolt.

Toen we vanmiddag even de stad in gingen, rook ik het al van verre....

Waarom? Waarom? Waarom? Waarom kunnen volwassen mannen niet afblijven van kleine meisjes? En nu ook al niet van vrouwen van in de tachtig!

Een klein mopje, dat ik net ontving van een e-mailvriend in Amerika.

Ik had er nog niet eerder iets over gehoord of gelezen...

Heel erg spannend, en van tijd tot tijd akelig spannend.

En ijdel ben ik ook niet! 't Was meer... gewoon er vanaf willen, voor ik er vanaf zou moeten....

Het zou verboden moeten zijn! Op straffe van...

Als het waar is, is het een schande voor ons land.

In eerste instantie verwerkte ik het in m'n droom. Dat bouwvakkersfluitje.

Je moet maar op het idee komen! Al kan ik me er nog niets bij voorstellen.

Of je het nu leuk vindt of niet, de zomer is voltooid!

Overal zie je het. De natuur is een beetje de kluts kwijt.