Ja, er is hard gewerkt de voorbije dagen, in Hardenberg,
en ook vandaag is er weer het nodige gedaan.
Op onderstaande foto's een kleine impressie.
Gestaag zie je de dozen verdwijnen en komt er een bewoonbaar huis te voorschijn.

Maar 't is toch wel even schrikken
als je op de voorpagina van je krant leest dat de Afsluitdijk niet bestand is tegen een extreme superstorm.

Dat blijkt, volgens Rijkswaterstaat, uit de vijfjaarlijkse watertoets.
Het hoogste punt van de dijk is bij een extreme storm niet bestand tegen het water,
en de deuren van de spui- en schutsluizen zullen er dan uitgedrukt worden. 

Het oude toetspeil was drie en een halve meter boven NAP,
het nieuwe toetspeil bedraagt ruim vijf meter boven NAP.

Gelukkig komt zo'n zware storm maar eens in de tienduizend jaar voor...
Alleen, je weet natuurlijk nooit wanneer dat zal zijn. 

Nog dit jaar zal er gekeken worden hoe de dijk verhoogd kan worden.
Dat klinkt toch wel geruststellend

De zon schijnt stralen, en achter 't glas is het heerlijk toeven.
Buiten, in de voortuin staat de thermometer, uit de wind en in de zon,
op 11,4 graden.
In de achtertuin blijft het kwik rond het vriespunt schommelen.
Zoveel kracht heeft de zon dus al!
De dagen lengen, elke dag een beetje meer bij mooi weer.
Op tafel staat een vaas met narcissen,
en de bak met hyacinten staat volop in bloei.

Zoals Ede Staal lang geleden zong:

En soms zit het tegen...

Geconfronteerd met de nieuwe modekleuren voor woninginrichting,
door het nieuwe huis van Annelies,
kwam dit tijdens het pottenbakken ter sprake.

En de 'ouderen' onder ons haalden herinneringen op aan de tijd toen felle kleuren ook zo in de mode waren.
Met een glimlach herinnerden we ons de tijd van: paars, oranje, groen, donkerbruin...
Dat we zelfs onze witte lakens in die kleur verfden,
en de kozijnen, en dat het behang die kleuren had

En zo kwam het gesprek op een knaloranje vaaslamp die hier nog op zolder stond,
en een zelfde kleur bloemvaas.

Wauw!, riep een van de jongere cursisten...
Wat voor mij het sein was om te vragen: vind je dat mooi,
wil je ze hebben?

En dat wilde ze, heel graag zelfs!
Dus heb ik ze maandagavond voor haar meegenomen. 

Heerlijk, om iemand zó blij te kunnen maken.
Met iets dat al jáááááren op zolder stof stond te verzamelen. 

Opgeruimd staat netjes!

En nu maar hopen dat straks niet één van m'n kinderen of kleinkinderen komt met:
die had ik ook wel willen hebben  

Da's dan jammer.
Want ze zijn er niet meer!

Maandag hebben de verhuizers alles ingepakt en in de auto geladen.
Daarna kwamen ze hier avondeten en een nachtje slapen.
Voor Roan was het allemaal best heftig.
Het hele huis leeg, al z'n speelgoed ingepakt,
geen bed meer om in te slapen...
En dan ook nog geplaagd worden door een buikgriepje.

'k Was blij dat Annelies m'n voorstel: om gistermorgen Arnold en Mark Jörg eerst maar naar Hardenberg te laten gaan,
en wij pas later, als de verhuizers al een paar uur flink hadden kunnen uitladen, heeft aangenomen.
Al beweerde Mark Jörg dat ze dat absoluut niet zou willen en er vanaf het eerste moment bij wilde zijn.
Nu konden we 's morgens rustig ontbijten met de kinderen, en konden de verhuizers hun gang gaan,
en tuften wij er een paar uur laten op ons gemak achteraan.

Ter hoogte van Meppel, wat Roan herkende, zei ik: zeg maar: Dag Meppel.
Maar hij zei: ik ben te klein om: dag Meppel te zeggen.
En herhaalde dat een paar keer
Dat wij er om lachten vond hij niet leuk!
Ach ja, 't leven valt niet mee als je twee en half jaar bent.

Een groot deel van de dozen stond al binnen toen we aankwamen,
en na een kop koffie begonnen we met uitpakken.
Sjonge, wat heeft die dochter van ons een hoop spullen!

En als je dan ook nog voor sommige dingen een andere plek moet gaan zoeken dan in het oude huis,
omdat de servies kast er niet meer bij pastte, dan is het wel even puzzelen.
Maar we zijn eruit gekomen hoe dat nu moest.

Toen we tegen acht uur vertrokken, was de keuken, op een paar dingetjes na, klaar...

Hier kan hij uren naar kijken...

En ik op mijn beurt naar hem en naar hen.