Bijna had ik het mailtje aangeklikt als: ongewenst bericht,
toen ik in de onderwerpregel zag staan:
Hjirby noegje wy jim allegeare ût...

Maar net op tijd drong het tot me door dat het geen abrakadabra was maar Fries.

En gelukkig maar, want 't was een uitnoding tot het bijwonen van een Literêr Konsert,
georganiseerd door het Frysk Oekumenysk Wurkferbân,
in de Herfoarme Tskerke fan Earnewald.
Een uitnodiging van Tine, waarmee ik, lang geleden alweer, de cursus TVG deed.

Gelukkig maar dat ik het net op tijd nog zag.

Gelukkig voor ons en voor haar,
want 't zou sneu geweest zijn als we 'zomaar' geen gehoor hadden gegeven,
en we zouden veel mooie muziek gemist hebben.

Drie stenen zelfs.
Het resultaat van een paar avonden en een zatermorgen/middag hard werken.

Drie stenen, die symbool staan voor al die stenen die ik inmiddels verlegd heb,
samen met Jan.

De vorige drie die ik maakte, en die je hierboven in de vensterbank ziet liggen,
hebben ik Jan voor z'n verjaardag gegeven, als dank voor al z'n hulp, liefde, ontferming en geduld.
Samen met het lied van Bram Vermeulen: Ik heb een steen verlegd...

Ik heb een steen verlegd

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen

Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee

Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan

Maar er is ook nog een tweede lied van hem over die stenen,
pas na z'n dood gevonden...

De tweede steen

Ben ik een steen in de rivier,
het water stroomt aan mij voorbij.
En was het troebel en was het helder,
Wassen en slijpen zou het mij.

Maar het is troebel en vol resten
en daar ik ongeslepen ben
Zet zich het vuil dat mij voorbijstroomt
ruw aan mijn oppervlakte vast.

Zo maakt juist dat wat mij moet slijpen
mij zwaar van aangeslagen last.

Ben ik een steen in de rivier,
meer dan het slijpen van het water
zullen het andere stenen zijn
die mij door botsen gladder maken.

Of 't moet zo zijn dat ons tripje naar Den Helder,
waar we een beetje op huizenjacht gingen,
nieuws is.

Nee, nog niks gevonden
Maar we weten nu wél wat we níet willen,
en in welke wijken we liever niet willen wonen. 

Daarna een broodje gegeten bij Wiedus,
en geconstateerd dat de Lange Jaap me nog steeds heel lief en dierbaar is,
en nog steeds voelt naar: thuis!
Naar: hier voel ik me thuis.

En dat de zee nog steeds mooi is,
ook op een koude februari dag.

Na het broodje is Arnold een lange strandwandeling gaan maken,
en ben ik een paar uurtjes bij Jan geweest. 

Samen hebben we geprobeerd weer wat stenen te verleggen
in mijn levensrivier, zodat het water er nooit meer langs gaat als voorheen...
Dat is zwaar en hard werken. 

Hoogste tijd dus om naar bed te gaan,
want morgen heb ik een workshop Raku/aluminiumstoken.
't Resultaat ervan laat ik morgen of overmorgen wel zien.

Soms lees je iets dat je als gelovige goed doet,
wat je ervaart als goed nieuws, in deze wereld waarin zoveel slecht nieuws is,
zeker als het gaat over geloven en gelovigen.

De rechter heeft namelijk besloten dat de RK-priester Enrico Righi,
niet hoeft te bewijzen dat Jezus werkelijk heeft bestaan.

Ander goed nieuws, vind ik persoonlijk, is de visie van ds. Plaisier op het kwetsen van mensen.

Ik kan me hier helemaal in vinden, en ben blij, heel blij, met dit geluid vanuit de PKN.

Maar er stond ook nog iets anders te lezen in datzelfde ND.

Zelf vond ik het wel een leuk en herkenbaar artikel, waar velen vast wel iets aan zullen hebben.
Namelijk: hoe run je de BV het gezin.

Volgens een berichtje in het Nederlands Dagblad is het hoofd van de tekenaar van de spotprenten goud waard.

Gruwelijk, maar waarschijnlijk waar. Al heb ik het bericht nog niet in de andere kranten gelezen die ik online ontvang.
Veel erger vind ik het nog dat de Taliban op het hoofd van elke Deense, Noorse of Duitse militair in Afghanistan goud heeft gezet.

Vandaag heeft Gert Jan de nieuwe look aangebracht op m'n log.
En Arnold maakte de foto voor me, een panoramafoto van de vensterbank, voor.
Een mooie kans om z'n nieuwe camera uit te proberen. 

Wat zou ik moeten zonder m'n mannen?!

Maar wat er in die vensterbank staat, dat heb ik zelf gemaakt.
Ben er nog steeds verbaasd over dat ik dat kan,
en geniet, elke maandag weer, van de cursus pottenbakken.

Zo kwam er, onverwacht toch iets goeds uit het kwaad me/ons aangedaan.

of misschien twee of drie of meer, maalt al dagen door m'n hoofd,
ivm alle ellende die de spotprenten over Mohammed te weeg gebracht hebben,
maar ook in het algemeen.

De eerste vraag luidt: wie bepaalt er waar een ander maar  tegen moet kunnen?
En de tweede, daaraan gelijk is:
Wie of wat geeft iemand het recht om te bepalen waar de ander tegen moet kunnen? 

Mmm, twee vragen dus

om precies uit te leggen wat ik bedoel,
en waarom iets bij mij zó voelt. 

Dat overkwam me kortgeleden nog,
in een geprek over bidden. 

Gisteravond, aan tafel, lazen we onderstaand gedicht van Hans Bouma over bidden.
't Was gewoon het gedicht dat aan de beurt was...
En ik dacht: kijk, dat bedoel ik nou. 

Bidden
dat is
op de tenen van je geloof gaan staan,
je vertrouwen zover uitrekken
dat je de hand van de Heer kunt grijpen,
je blootleggen als een strand,
je langzaam laten overmeesteren
door zijn vloed,
zijn overvloedige liefde,
bidden
is open oor hebben voor het lavende suizen
van zijn zachte koelte,
zijn zegenende adem
in de zeilen van je geloof voelen,
bidden, dat is
als een kind je hart uitstorten
en het vol genade weer meenemen. 

Het klinkt als een liefdes gedicht.
Een gedicht over Gods Liefde voor mij,
en mijn liefde voor Hem. 

Een liefde die zo intiem is...
Een liefde die je bewaart voor de binnenkamer,
en waarmee je niet op de hoek van de straat gaat staan. 

Dat leerde Jezus ons al.

En als je goed naar hem luistert hoor je doorlopend z'n mama en papa praten

Twee namen we er mee, maar deze had zondermeer zijn voorkeur.
En 't andere was daardoor automatisch voor Lenci. 

Maar stel nou eens dat hij al naar de peuterspeelzaal zou gaan...
En daar binnen gekomen was met het verhaal: heeft papa gedaan...
Dan hadden ze nu misschien wel een probleem  

Kijk! Annelies vertelt het allemaal wel heel lakoniek...
Maar hij vertelde me zaterdag, in alle ernst: dat heeft papa gedaan, stoute papa!
En z'n gezicht erbij... Jammer dat ik m'n fototoestel niet paraat had op dat moment. 

Vraag me af hoe we er ook maar een moment zorgen over konden hebben,
toen hij een half jaar geleden nog nauwelijks een paar woordjes zei.
Nu kletst hij je de oren van het hoofd.
En de intonaties... Elke keer weer schiet ik erdoor in de lach. 

We waren even samen brood wezen kopen.
Liepen we net weer buiten, vroeg hij opeens,
op een toon alsof ik 'm misschien in de winkel had laten liggen:
Waar is je bril oma? 

Toen ik hem liet zien dat die aan het kettinkje onder m'n jas hing was hij even gerustgesteld,
maar even later vond hij toch dat ik hem maar beter op kon zetten,
en nog weer later zei hij, toen hij voor de zoveelste keer weer aan 't kettinkje hing:
je bril moet op!, en 'm nu niet meer afdoen hoor! 

Bij het avondeten, toen hij wat met z'n eten zat te treuzelen,
en ik hem vroeg: is het lekker Roan?,
was z'n antwoord: het is heerlijk, ik kan er gewoon niet afblijven!