dat MJ een tongpiercing heeft??
Nee???
Ik ook niet!

Maar ik zag het net...

Gisteren was het alweer een jaar geleden,
dat ze geboren werd.

Te gek voor woorden vind ik het:
één paar zwarte veters voor 3 euro!
Omgerekend: ƒ 6,60! Voor één paar veters!

De drie bosjes narcissen die ik even later kocht,
om van de schrik te bekomen, kostten ook 3 euro,
1 euro per bosje.
Nee, hij gaf geen korting op drie bosjes

En 't stukje échte Friesche Nagelkaas dat ik kocht bij de kaasboer op de markt,
kostte ook al 3 euro.
En de vijf krentenbollen, bij Jan van Aart van Jan van de Bakker
kostten 2 euro.

Onderweg naar huis, op de fiets, dacht ik:
Wauw: da's wel mooi ƒ 2,20 voor een bosje.
Waren ze voor dat bedrag geprijsd geweest,
ik zou ze, zeker weten, niet gekocht hebben!
Zo bedrieglijk zijn nog altijd die euro bedragen.

'k Ga ze maar gauw in de vaas zetten,
want voor zo'n bedrag moet je er gewoon elke minuut van de dag van genieten!

Vanmorgen, direct na het opstarten van de pc,
een artikeltje gelezen in het Nederlands Dagblad,
over het fenomeen webloggen.

Een, in mijn gevoel, nogal negatief gesteld artikeltje.
Een artikeltje om over na te denken.

Nee, soms, misschien zelfs wel vaak,
kan ik me er helemaal niks bij voorstellen dat ik al kinderen van middelbare leeftijd heb.
Daarvoor voel ik me dan, van binnen, nog veel te jong. 

Niet dat ik daar alle dagen bij stil sta.

Maar op een dag als vandaag,
de dag dat Jan Joshua geboren werd, en overleed,
dan denk ik daar toch meer aan.

En dan overvalt het me soms dat hij al veertig jaar geworden zou zijn,
de leeftijd die ik zelf had in 1984...
Brrr, een naar jaar. Maar gauw proberen te vergeten! 

't Klinkt alleen zo oud: al veertig jaar.
Terwijl ik, zeker weten, me op die leeftijd nog niet oud voelde
En 'k denk dat PG, die volgend jaar veertig wordt, zich ook nog niet oud voelt. 

't Was trouwens ook de dag dat, toen nog, Prinses Beatrix en Prins Claus in ondertrouw gingen,
en op dezelfde stoelen zaten waar wij op zaten toen we trouwden, in dezelfde zaal, in 't jaar daarvoor. 

Ja, 't is vandaag voor mij een beetje een andere dag dan anders.
Toch wel een speciale dag, ook na veertig jaar nog.

Soms helpt het, als de dagen nog zo somber zijn aan 't einde van de winter,
om van tijd tot tijd even een rondje speurneuzen te doen in de tuin. 

Gewoon speuren naar nieuw leven,
om daar dan moed uit te putten,
en jezelf er van te overtuigen dat de lente écht komt.

zondag, was:
toen ik tijdens het voorlezen,
en het muisstil was het kerkje van Eernderwoude,
opeens buiten heel veel vogels hoorde fluiten, tjilpen, zingen.

Pang, zei m'n hart, toen de ontroering binnenkwam.
Hoor toch eens, hoe prachtig ze hun avondlied zingen voor de Schepper.
Daar kan geen viool, geen cello, geen klavecimbel of spraan tegenop.

Zo luidt het gezegde.

Op de derde zit ik nu nog een beetje te wachten...

Eerst kwam er vanmorgen met de post een brief van de gemeente Zuidhorn.
Dit naar aanleiding van een mailtje dat ik hen op 20 december stuurde,
na m'n bezoek aan Oldehove.

Ik had me die dag er aan geërgerd dat het oorlogsmomument er zo geschonden bijstond,
althans de stenen er omheen, waarvan er meerdere kapot waren en er los bij lagen.
Reden genoeg, vond ik, om hen een mailtje te sturen, met foto, en er m'n beklag over te doen.

En net toen ik dacht: blijkbaar vinden ze het wel best daar in Zuidhorn en denken ze: laat maar kletsen...,
en het dus van me af gezet had...,
kwam er dus vandaag een officiële brief:
waarin ze hun spijt hierover betuigen,
en toezeggen het zo spoedig mogelijk te herstellen,
en zelfs de bestrating er omheen te zullen aanpakken en vernieuwen.

Waarmee ze hopen: het oorlogsmomument weer de status te geven die het verdient:
een waardig momument zijn, ter nagedachtenis van...

Een reactie en bericht waar ik heel blij mee ben.

Morgen ga ik meteen een mailtje aan m'n jeugdvriendje schrijven,
van wie de naam van z'n vader op het momument staat,
een mooi bericht voor hem om te lezen als hij terugkomt van z'n dienstreis naar Duitsland.

Het voelt alsof ik daarmee een heel klein beetje iets aan hem goed kan maken
van wat er zo gruwelijk fout ging in de oorlog.

En natuurlijk ga ik er over een poosje nog eens kijken,
en er opnieuw foto's van maken.
Ik hou jullie op de hoogte.

Dat was dus één goed ding!

bouwt huizen als kastelen...
Zeggen ze... 

Maar meestal leidt mijn zuinigheid tot niks
En zeker niet tot een huis als een kasteel.

En zelf heb ik vandaag,
behalve het opruimen van de krantenbak,
allen maar geschilderd. 

Nou ja, niet alleen maar...
'k Heb ook nog een paar wassen gedaan,
en  was gevouwen,
en eten gekookt,
en een stuk of tig mailtjes geschreven.

En dat is 't ie...
Soms! 

Dus pakte hij vanmorgen naald en draad,
om de krantenbak te naaien,
waarvan een oor was losgegaan.

Op het weblog van Gert Jan zingen hij en Rineke Psalm 15.

Hans Bouma 'vertaalde' deze Psalm zo:

OP JE STERKST

 Leven zoals je bedoeld bent,
onverstoorbaar
de aangewezen weg gaan. 

Niemand beledigen,
niemand misbruiken,
niemand laten vallen. 

Gewoon
beantwoorden aan de verwachting,
mens zijn voor de mensen. 

Eén die goed doet,
één die betrouwbaar is,
reisgenoot, onderdak - 

op je mooist ben je dan,
op je sterkst,
mens, onwankelbaar mens. 

Jij,
je mag thuis zijn bij de Verhevene,
heel gelukkig is Hij met jou.

heb ik vanmorgen tegen mezelf gezegd.
Dan krijg je uitpuilende kasten en laden,
en later....,
als je dit tijdelijke met het eeuwige hebt verwisseld maken je kinderen grapjes over je

En dus heb ik mezelf vanmorgen en vanmiddag vervrouwd,
en alle kerst- en felicitatiekaarten,
over een periode van zo'n vijf jaar,
uitgezocht en weggekieperd.