De herfstkleuren...
De kleur van het licht...
Het ondergaan van de zon...
De geur van de herfst...
'k Genoot er met volle teugen van.

Hoewel ik meestal niet de moeite neem,
om via de teevee een begrafenis te volgen van een BN-er,
kon ik het woensdagmiddag toch niet laten om 'even' naar de uitvaart-samenkomst,
van Jan Wolkers te kijken.

Als een stel op hol geslagen paarden gingen m'n gedachten...
Zou ik het mee verhuisd hebben?
En waar zou ik het hier dan gelaten hebben?
Dus dat werd: ZOEKEN!

Omdat we naar de huisarts moesten voor de griepprik...
En omdat frisse zeelucht en zon een vele malen beter afweermiddel zijn tegen griep...

gaat hij met z'n hond ter kerke!
Lijkt me wel een leuk nieuw spreekwoord.

't Sneeuwt!
Ettelijke keren op een dag 'trap' ik er in...!
Als ik het buiten zie dwarrelen.

Het zat al even in de pen...
Bij de gemeente.

Een extra internet-editie van de Volkskrant.
Urgent, staat er dan.

Ooit, door Jan Mens, in de Kleine Waarheid, vertaald als:
Ik tel slechts de heldere uren!

Eerlijk gezegd kijk ik meestal met verbazing,
naar alle rommel die telkens weer aanspoelt op het strand.

tot morgen, wat je vandaag kunt doen.
Dat heb ik m'n kinderen altijd voorgehouden,
en geprobeerd om er zelf ook naar te leven.

Op het moment dat Arnold de lamellen open schoof...
Stond ze daar, als nooit te voren, te stralen en te pronken...

Vandaag was hij dus helemaal jarig!
Nog één jaar, te gaan dan is hij AOW-er.

't Was heerlijk om haar gisteren weer te zien...
Te lang al hadden we elkaar niet in levende lijve ontmoet...

Omdat we beiden moe waren van het geploeter van de voorbije weken,
de één met z'n handen, de ander met het hoofd,
vonden we het tijd worden om weer een stukje verder af te zakken langs de kust.
Even eruit! Even wat anders!

Zo nu en dan zien we nog een veld met bloeiende najaarsbollen...
Lelies, dahlia's, en soms een heel veld vol gipskruid...