Op dit moment is 't ergste voorbij...
De wind is afgenomen tot hard...
En de regen valt alleen nog maar in buien...

'k Dacht toch écht dat het storm zou lopen vandaag,
door allemaal mensen die er bij willen zijn...,
bij de storm die voorspeld wordt voor morgen.

Nee! Thuis zijn ze nog doodstil!
Er zijn alleen nog maar wat groene sprietjes,
met een heel klein beetje wit...

Zomaar, in één nacht, is het voor altijd alleen nog maar een herinnering...
En vooral een grotendeels mooie herinneringen.
Mooie herinneringen die opeens van kleur veranderden,
vanmorgen, na een mailtje Jochum.

Dat ze wereldreizigers zijn, én beroemd, dat wisten we al....
Dat ze vandaag naar Texel voeren, wisten we ook...

Na twee grijze dagen,
die gelukkig wel hoofdzakelijk droog waren,
was het heerlijk om aan 't eind van de middag nog even de zon te zien.

Het stond vanmorgen in de krant...
Op de voorpagina zelfs!

Het stond zó mooi, zo..., zo rijk!
Al die prachtige Kerst- en Nieuwjaarswensen die we kregen. Mooie zelf geknutselde kaarten. Mooie zelf geschilderde kaarten. Mooie foto's waarvan kaarten gemaakt zijn.
Maar ook met zorg en liefde gekochte kaarten, waarvan er geen twaalf in een dozijn gaan. Sommige met een zeer persoonlijke wens. Andere met een voorgedrukte wens.
En weer andere met een extra briefje of schrijven erbij, waarin de afzender 'even' vertelt over zijn/haar lief en leed. En ik geniet daarvan.

Of beter gezegd: geluksmoment.
Want geluk kun je hebben..,
in de vorm van zoiets als: mazzel hebben.
Maar geluk kan ook een staat van zijn zijn...
Als je nog begrijpt wat ik bedoel?!

het vroeger op school al...
Zowel op de lagere school als op de middelbare school:

Heerlijk was het vanmorgen, om wakker te worden met het zonnetje.
En dat terwijl we al vroeg wakker waren...

We waren er beiden een beetje mopperig van vandaag....
Van al die regen en harde wind...
Regen die maar niet op wil houden,
en wind met een gemiddelde snelheid van van zo'n 70 km per uur, volgens onze windmeter,
wat volgens De Kooy zo'n windkracht 8 Bft is.

De man met de kettingzaag.
En in een mum van tijd waren alle bomen omgezaagd!

Door de zon die scheen,
en extra stralend door het 'onverwachte' bezoek van Jochum en Annette.

Zo noemde Jan Visser het weer van gisteren,
en voor de komende dagen in z'n weerpraatje in de krant.
Waaiweer!
Een woord dat je moet proeven, lekker door je mond moeten laten rollen,
waardoor je dan gewoon gaat voelen wát waaiweer is.

Zomaar opeens, vanuit het niets, kwamen ze aanwaaien.
Beiden met een grote grijns op hun snoet.

Soms voel ik me als de Denker, van Rodin, als ik niet kan stoppen met nadenken, peinzen, over iets dat ik heb gehoord, gezien, gelezen, wat me heel diep raakt. En hoe ik dan ook m'n best doe, het wil niet meer uit m'n hoofd.

Dankzij zoon Jochum weten we nu dus dat het koperwieken zijn,
de vogels waar ik in m'n vorige logje over schreef.

Opeens zag ik ze vanmiddag lopen pikken in het gras...
Ze zijn ongeveer zo groot als kwarteltjes...

Wachtte ik vroeger altijd tot na Driekoningen met het opruimen van de Kerstversieringen,
en ruimde ik vorig jaar de dag na Kerst al op...
Dit jaar vond ik vandaag dat het lang genoeg Kerst was geweest!
't Was gewoon klaar!!