Voor we gingen keek ik nog snel even op de buienrader...
Tot negen uur zouden we de tijd hebben...

Er zijn van die momenten,
daar zijn geen woorden voor!
Dat zijn de gouden momenten.

Gij zult op zondag niet vlaggen!
En als rechtgeaarde Nederlander,
krijg ik dan altijd de neiging om de hakken in het zand te zetten en de kont tegen de krib te gooien.

Gisteren had ik nog gekeken,
en zag alleen maar knoppen!

En dat deden ze, gisteren.
In het prachtig gerestaureerde witte kerkje van Niebert.

Zomaar, ongemerkt, was het aan 't einde van de middag gaan regen.
Zo'n heel zacht regentje.
Zo'n regentje waardoor het buiten zo lekker gaat ruiken.
Een meiregentje.
Maar dan in April!

Ja, zo gaat dat als je naar een eiland gaat.
Wie heen vaart moet ook terug varen.
En dus kwamen ze nog een keer,
op doorreis, even langs.

Even lekker lang langs!

Nog even wachten, fluisterde ik vanmiddag...
Nog even wachten tot de volgende week...

Op weg naar Texel, kwamen ze even langs...
Want als je dan toch in Den Helder bent,
wil je natuurlijk ook wel even je vader en moeder/opi en omi zien.

't is bijna een jaar alweer geleden,
dat Jan voorstelde om de dagen te gaan visualiseren,
zodat het zichtbaar en tastbaar werd hoe het met me ging.

Gelukkig regent het hier de laatste tijd alleen 's nachts...
Als het al regent.
'k Kan me niet eens meer herinneren wanneer het voor 't laatst overdag regende.

Voor het eerst, sinds we hier wonen, de voorbije dagen plat gelegen,
en 't plafond van de slaapkamer bestudeerd.

Bijna elke dag lees je wel iets over vrouwen in de krant momenteel.

Ze moeten weer meer kinderen krijgen.
Ze moeten die kinderen langer borstvoeding gaan geven (minimaal een half jaar).
Ze moeten weer meer gaan werken.
En tegelijkertijd meldt de krant van vandaag:
dat kinderen weer meer de mogelijkheid moeten krijgen om lekker buiten te spelen en rond te scharrelen.

Allemaal dingen die bedacht worden door anderen,
zonder dat er rekening gehouden wordt met, en de mogelijkheid open blijft voor de eigen keuze van vrouwen.

Van thuisblijfmoeders op wie toch al neergekeken wordt.

Weten jullie nog van tien dagen geleden,
toen het kastanjeboompje net wakker was geworden?

Ook al wonen we er middenin,
en hoef ik maar uit m'n kamerraam te kijken om het te zien,
de verwondering is er geen moment minder om.

In een Utrechts ziekenhuis wordt, bij een man die neergeschoten is,
na vier weken beademen besloten 'de stekkers eruit te trekken' omdat verder behandelen zinloos is geworden.

Soms zijn er van die dagen,
dan zou ik het liefst weg willen kruipen, in een hoekje,
wachtend tot het weer over is.

Dan heeft iets of iemand me getriggerd.
Dan loop ik er even keihard weer tegenaan:
het gaat nooit meer over!
Je zult altijd gehandicapt blijven.
En van tijd tot tijd zal het leven zeer doen.
Zo zeer dat het lijfelijk pijn doet.

Vanuit het keukenraam viel m'n oog erop.
Een loodgrijze, naar sneeuw dreigende lucht...

Omdat er van de beloofde winterse buien gelukkig niks terecht kwam,
en het opnieuw een stralende dag was,
besloten we na de kerkdienst op Noorderhaven,
waar de dienst extra feestelijk was door de medewerking van het Koor Kleur uit Den Helder,
een kleurig rondje te gaan rijden.

't Was al behoorlijk wat jaartjes geleden dat we elkaar in levende lijve zagen...
Zo gaat dat soms in het leven.
Dan zijn er andere dingen die je helemaal opslokken.

Was het tot nu toe hoofdzakelijk geel en paars/lila,
met hier en daar een vleugje wit...

Weet jullie het nog?
Van die kastanje die Opi en Omi in de tuin vonden, vorig jaar?

Omdat de buren er niet van gecharmeerd waren,
toen ze ontdekten dat er muizen op de lage voerderplank voor de vogeltjes afkwamen,
hebben we die, weken geleden al, opgeruimd.

Ze hadden het zondagavond voorspeld:
morgenavond (gisteren dus) zal de zon waarschijnlijk prachtig ondergaan!
Omdat het dan aan de kust (Den Helder) helder weer zal zijn.

Moeder en dochter, dochter en dochter...