Zondag waren er twee rijp en aten we er allebei eentje...
Ze waren lekker en smaakten naar meer!

Dondersteen schreef het al...
Opeens is alles groen geworden!

na een doodstille luilak nacht,
en weer avond geworden.

Heel, heel lang geleden...
Zo beginnen de meeste sprookjes...

't Was, zo vonden we, inmiddels de hoogste tijd geworden,
om de caravan uit de winterstalling te halen.

Soms, een enkel keertje...
Is 't ie een kniepstuver!
Die vent van mij!!

Of zou het andersom zijn?
Zo hond, zo baas!

We hadden het in petto voor Joëlle en Kobus...
De bloemen-mozaïeken in Anna Paulowna en Breezand.
Maar om verschillende redenen moesten ze eerder terug naar huis.

En ach, als je 't zelf al meerdere keren gezien hebt,
ben je een beetje geneigd om het 'deze keer' maar over te slaan.

Herdenken.
Gedenken.
Bedenken.

Na nog één keertje samen ontbijten...,
en nog even de beentjes bruinen,
en nog even een boek uitlezen,
waren ze opeens, samen met Arnold, vertrokken,

De dagen zijn omgevlogen.
Nog één nachtje slapen...

Morgen gaan ze nog samen met Arnold naar 't concert van Pieter Geert,
met z'n 4 mei koor, in Amsterdam.
En dan is het alweer voorbij!

Nadat ze lang genoeg geslapen hadden,
tot een uurtje of half twaalf...,
én lang genoeg gestudeerd,