Eind April kreeg ik 'm van Joëlle en Kobus. Een beetje verontschuldigend zeiden ze erbij dat het de mooiste was die ze hadden kunnen vinden...

Belofte maakt schuld... Dus hierbij de beloofde foto's van Roan's verjaardag.

 We waren er voor de uitvaart van de papa van O. Vandaag zou hij 78 geworden zijn, als niet de dood gekomen was... Mooie leeftijd, zeggen sommigen dan. Maar voor z'n vrouw en kinderen hadden er nog heel wat jaartjes bij mogen komen.

En terwijl ik de muziek en de toespraken wat over me heen liet gaan dacht ik na over dat: mooie leeftijd...

Nee, ik klaag niet! Zolang het er nog zo uitziet... En zolang ik nog elke morgen bij 't opstaan de schuifpui open kan schuiven, valt er gewoon niks te klagen, over deze zomer!

En toch... Ondanks de statistieken van het KNMI, die er allemaal op wijzen dat we inderdaad niks te klagen hebben, is er toch dat gevoel: waar blijft de échte zomer nou?

Elke keer weer verbaast het me, de zo verrassende schoonheid van bloemen. Ook al heb je ze soms al jaren gezien.

Het is me heel wat keren voorgekauwd in de voorbije jaren... Soms zelfs bijna door m'n strot gedouwd! En allemaal wisten ze het zeker: als ik maar zou vergeven, zouden de trauma's (wonden) vanzelf genezen. Als ik maar vergaf, dan zou er niks meer aan de hand zijn, dan was het alsof er niets gebeurd was. Dat zou het beste zijn voor iedereen... Vergeven en vergeten, zeiden ze dan. En meestal gebruikten ze daarvoor dan Bijbelteksten.

Al een paar weken zaten er knoppen in, en keek ik in spanning uit naar de eerste bloemen.

Eindelijk was het dan zover...
Voor 't eerst dit jaar was de temperatuur van 't zeewater zodanig,
dat we er met de voeten in konden.