De eerste zondag in de 40-dagentijd.

Wij gaan op reis langs de weg van verlangen.
Ga met ons mee langs de beelden van hoop.

Vandaag is ze vijf jaar geworden. En dat ze jarig was spatte aan alle kanten van d'r stemmetje, toen ik haar vanmiddag belde. 't was gewoon te horen hóe ze straalde. Ongeveer, denk ik, zoals op deze foto.

Toen kwam de grote gele versnipperaar. En al is het wel een vrolijke aanblik, je weet maar nooit wat er ingaat...

Dus keek ik er een beetje met angst en beven naar, omdat de buurman gezegd had dat de gemeente zijn meidoorn dit voorjaar kwam ruimen, vanwege wolluis, en ik vreesde dat ze de onze dan ook 'mee zouden nemen' als we even niet keken (hadden een afspraak bij de diabetesverpleegkundige), maar ook omdat onze meidoorn ons eigendom is en die van de buurman van de gemeente is. Maar ja, 't is natuurlijk maar de vraag of die zagers dat weten...

Gelukkig, hij stond er nog, toen we weer thuiskwamen.

Toen startte de zaag... Niet om de meidoorn te ruimen, maar allerlei wildgroei in de perkjes langs ons pleintje...

Opeens zag ik vanavond, toen we weer terug naar huis reden, dat beeldje voor me, dat ik jaren geleden zelf maakte. Het verbeeldt: hoe diep je ook zit, er zijn altijd armen om je heen. Armen die je weer opbeuren, en je troosten, als je het even niet meer weet.

Ik weet het: sommige mensen vinden dat je nooit een bijsluiter moet lezen, omdat je alleen al van het lezen nog zieker zou worden... Zelf ben ik geen echte bijsluiter lezer, kijk er even vluchtig in en denk dan: ik zie wel... Zo had ik dat dus ook gedaan met de bijsluiter van de spironolacton, die ik, al weer een jaar geleden, kreeg voorgeschreven, omdat van het eerdere medicijn m'n kaliumgehalte steeds weer te laag was.