Een spannende week

Voor ons ligt een spannende week. Immers, donderdag gaat Arnold naar 't ziekenhuis voor de hartkatheterisatie... En hopelijk weten we dan snel daarna wat er aan de hand is en wat eraan gedaan kan worden.

Zeker is in ieder geval dat het zó niet kan blijven. Steeds vaker merk ik dat het hem belemmert. Dat hij kortademig is. Zelfs 's nachts merk ik dat, en word er soms wakker van.

En veel puf om iets te doen heeft hij niet meer. En dat is zó: niet Arnold... Want normaal doet hij niets liever dan wat knutselen en klussen. Gewoon lekker bezig zijn.

Al heeft hij de voorbije week nog wel 'even' een Adventskandelaar gemaakt voor de kerk op Noorderhaven. Was een beetje 'mijn schuld', want ik had iets gezegd over: vijf kaarsen in plaats van vier... :-) Omdat Advent is: toeleven naar Kerst, en hoe kun je dat mooier zichtbaar maken dan met kaarsen?! Vier voor Advent en dan de Kerstkaars. En op mijn vraag of hij..., ging hij meteen aan de slag. Want klaar is, is klaar!

Maar 't kostte hem zichtbaar moeite. Dus alle reden om uit te kijken naar donderdag, en tegelijkertijd er als een berg tegenop zien. Omdat voor ons een katheterisatie nooit 'een fluitje van een cent'  zal zijn, na de angstige ervaring die we lang geleden had, toen het bij Gert Jan akelig mis ging.

't Voelt allemaal een beetje naar: in de verkeerde trein zitten, eruit willen, maar de trein stopt niet. Dus zullen we mee moeten rijden tot het eindstation. En 't voelt ook naar dat gedicht van Jaqueline van der Waals over de Spoortrein... Dat misselijk makende gevoel, dat je ook kunt hebben als je, over een brugleuning hangend, naar het water kijkt...

Eens op een dag, toen ik de stad
Verliet en in den spoortrein zat,
En daar in stille lijdzaamheid
Geduldig wachtte tot de tijd
- Bij 't langzaam voortgaan van de klok -
Zou komen, dat mijn trein vertrok,
Geschiedde 't, dat in 't naaste spoor
Een trein rangeeren ging en voor
Mijn venster schoof.  Ik kende wel
De vreemde werking van dit spel,
Maar 't scheen mijn onbetrouwbaar oog,
Alsof mijn trein zich voortbewoog
Voorbij dien andren, vreemden trein,
Die onbeweeglijk bleef in schijn.

Toen ik nu al maar verder reed,
- Ik wist toch, dat ik dat niet deed -
Werd ik bedroefd, dat mijn gezicht
Mij dus bedroog in 't volle licht,
En, dat mijn inzicht niets vermocht
Tegen dit dom gezichtsbedrog.

En in mijn wanhoop om dien waan
Heb ik mijn oogen dichtgedaan,
Heb ik gebeden: "Trein, sta stil!"
Met al de hartstocht van mijn wil ...
Maar, wat ik smeekte, deed of dacht,
Ik heb hem niet tot staan gebracht.

Wie iets zoo zeker weet en vast,
Dat hij het haast met handen tast,
Het voor zijn oog gebeuren ziet,
En dan bedenkt: het is zoo niet,
Die voelt zich zeer bedroefd en moe,
Die twijfelt aan het of en hoe,
Die wanhoopt aan het al of niet
Van alle dingen, die hij ziet,
Die is op 't eind de zekerheid
Van alle zijn en niet zijn kwijt.

Dien morgen sprak ik op mijn reis
Tot mijne ziel op deze wijs:
"De domheid, die ik straks beging,
Was, dat ik aan een vlottend ding,
Dat zelf geen rust of vastheid had,
Der dingen rust en vastheid mat.
Dus zoek, indien gij twijfelt aan
Uw eigen vastheid of bestaan,
Te midden van wat vloeit en vlot,
Mijn ziel, uw zekerheid in God,
Het eenig, eeuwig vaste punt,
Waar gij den blik op richten kunt".

Hoe waar en hoe wijs. Dus doe ik m'n best om m'n blik te richten op dat Enige Vaste Punt, en laat de rest maar gebeuren. Een andere keus is er immers niet?!
 

Dondersteen schreef op 09 November '09 - 00:09 ;

Sterkte deze week. Ik kan me voorstellen dat dat heel spannend is. Het is ook gewoonweg een heel belangrijk deel van je lijf, dat hart. Daar ben je dan dus extra zuinig op. Ik vind het overigens een prachtige kandelaar. Mooi strak!

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Marleen schreef op 09 November '09 - 10:59 ;

Heel veel sterkte deze week.
Je zult inderdaad wel mee moeten in die trein, hoe moeilijk en vervelend dat ook is. Maar je reist niet alleen.

Wat een prachtige kandelaar!

Marleen (email) (link)  · reageer op Marleen

Renée schreef op 09 November '09 - 23:38 ;

Wij denken aan jullie en hopen met jullie op goede ontwikkelingen. Sterkte hoor! Geweldig die kandelaar, je kunt zo een boetiek beginnen Arnold. Kole Design. Ik schrijf me meteen in als klant. Liefs!

Renée  · reageer op Renée


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.