Opeens zag ik vanavond, toen we weer terug naar huis reden, dat beeldje voor me, dat ik jaren geleden zelf maakte. Het verbeeldt: hoe diep je ook zit, er zijn altijd armen om je heen. Armen die je weer opbeuren, en je troosten, als je het even niet meer weet.

Want diep-zitten deed ik, door alle gebeurtenissen van de voorbije dagen. De ontdekking dat een medicijn de oorzaak van de ellende en pijn is, pijn die voorkomen had kunnen worden als de fabrikant er duidelijk over was geweest in de bijsluiter, het was me allemaal een beetje te veel. Ook omdat ik er nog niet zoveel vertrouwen in heb dat het vanaf nu wel weer over zal gaan, nu ik ermee gestopt ben. 't Wordt misschien allemaal wat rustiger, en er komen er misschien niet meer bij, maar of al die cystes die er nu zitten er door zullen verdwijnen? En 't gemak waarmee de apotheker het wegwuifde, en een aantekening in m'n EPD genoeg vindt, zodat ik ze nooit meer voorgeschreven zal krijgen zit me ook niet lekker. Want daar gaat het me niet om. De fabrikant moet verplicht worden om het te vermelden, zodat dit, wat mij nu is overkomen, niemand anders meer overkomt...

Elke keer weer voel ik dezelfde machteloze woede opkomen. Omdat het voorkomen had kunnen worden. Zoals ooit, lang geleden, als de chirurg eerlijk had gezegd: sorry, dit ging boven m'n pet, ik heb niks kunnen doen, ik niet nog bijna een jaar lang had hoeven rondlopen met bij vlagen ondraaglijke pijn, die me uiteindelijk een nier kostte, terwijl hij bij hoog en bij laag volhield dat er niks aan de hand was, en het gewoon tussen m'n oren zat. Wat me natuurlijk de meest idiote verwijten opleverde van m'n ouders, schoonouders en andere familieleden, die me maar een aansteller vonden, en die geen van allen ooit hun excuses gemaakt hebben toen ik negen maanden later doodziek weer in een, ander, ziekenhuis lag en opnieuw geopereerd werd. Nu door een chirurg die het wel kon. Maar toen was het te laat om de nier nog te redden.

Allemaal nare herinneringen, die opeens weer in volle hevigheid opdoken nu, en me de diepte in trokken.

En toen waren er de huisvieringen. Gistermiddag en vanavond. En opeens merkte ik op de terugweg: het zijn deze mensen die me, hoe diep ik ook zit, altijd weer weten op te beuren en als die armen zijn. Me verwarmen met hun onbevangenheid, hun blijdschap als ze ons zien binnenkomen. Allemaal mensen zonder masker, en zonder dubbele agenda. Die gewoon blij zijn met het aller simpelste, een hand, een knuffel, het aansteken van de kaars, een liedje voor ze zingen, een verhaal vertellen. En zingen deden we, want allemaal mogen ze hun eigen favoriete liedje kiezen of soms twee, en soms is dat het allersimpelste wat er is: Poesje miauw... Wat we dan met even veel overgave voor ze zingen als een psalm of ander geloofslied. Jan speelt wel en samen proberen we ze mee te krijgen in het zingen en maken van gebaren, of klappen op het ritme van de muziek. En zelfs de meest onrustige mensen worden dan soms helemaal stil, omdat er iets met ze gebeurt, als we voor ze zingen over Gods liefde voor hen, en over Jezus. En vol overgave luisteren ze even later naar het verhaal en doen mee met de gebeden. En vaak worden er, als we klaar zijn, een diepe tevreden, gelukkige zuchten geslaakt. Net als ik zagen ook zij, daar ben ik van overtuigd, een stukje van het Koninkrijk... Ontmoeten we over en weer God in elkaar.

En dan is het fijn om bij het naar huis rijden te ontdekken: zie je wel, hoe diep je ook zit, er zijn altijd weer armen! En 't is fijn om te ontdekken hoeveel ik, ook vanavond weer, en gistermiddag, van hen mocht ontvangen.