Gekraakt

M'n gevoel had me dus niet bedrogen. Er zat iets goed fout in m'n rug, sinds die gozer me aanreed. 'k Was dan ook blij dat het eindelijk weer vrijdag was, vorige week waren ze gesloten vanwege Koninginnedag, en ik weer naar de fysio kon. Is al zolang we hier wonen m'n vaste begin van de vrijdag.

 

En hoewel ik m'n eigen fysiotherapeut wel mis, is al bijna twee maanden ziek, was het nu toch wel een geluk bij een ongeluk dat ik alweer een andere vervangster had, en deze keer een manueel-therapeut. Vakkundig constateerde ze precies waar het fout zat, en wist met enkele goede manipulaties de boel weer recht te zetten.

't Betekent wel dat ik de rest van de dag maar wat heb gesudderd, en moet 'dealen' met de na-weeën, maar dat heb ik er wel voor over. En als 't te gek wordt zijn er, gelukkig, altijd pijnstillers.

Maar 't bracht ook opeens een stroom van herinneringen opgang. Herinneringen aan die allereerste keer dat ik te maken kreeg met manuele therapie. Kort nadat Annelies geboren was, en ik tot m'n grote schrik ontdekte me niet meer te kunnen bewegen, laat staan te kunnen lopen. Dat waren een paar angstige weken. En gelukkig was daar toen Ron, die me elke keer weer moed in sprak en er van overtuigd was dat het voor 't grootste deel wel weer goed zou komen. Hij was in de daarop volgende weken en maanden als een rots in de branding.

 

En nog altijd vind ik het jammer dat hij toen mot kreeg met m'n verzekeraar, waardoor ik op zoek moest naar een andere fysiotherapeut. Gelukkig eentje die in dezelfde praktijk werkte als hij, zodat hij, als 't echt nodig was, nog wel eens bijsprong. Tot hun wegen zich scheiden. Maar elke keer als ik hem dan ergens trof in de stad, nam hij de tijd voor een praatje en wist hij me, als 't weer eens een tijdje minder goed ging, me altijd weer op te beuren.

De laatste jaren dat we in Heerenveen woonden zaten ze weer samen onder één dak, en ook nog eens een heel mooi dak met een heel bijzondere sfeer, waardoor we elkaar weer regelmatig zagen en spraken. En als hij er eens niet was, dan was z'n zoon er wel, die inmiddels met hem samen werkte, om een praatje te maken.

 

En voor 't eerst sinds we hier wonen had ik vanmiddag opeens een gevoel van heimwee. Nee, niet naar Heerenveen. Maar wel even naar Ron, en naar zijn figuurlijke steuntje in de rug.

Marleen schreef op 07 Mei '10 - 22:23 ;

Fijn dat alles in je rug weer op zijn plek zit.
Ik hoop dat je niet teveel pijnstillers nodig hebt.
Kostbaar, zo’n therapeut waar je echt een klik mee hebt en je vertrouwd bij voelt. Eigenlijk zouden ze gewoon mee moeten kunnen verhuizen.

Marleen (email) (link)  · reageer op Marleen

Dondersteen schreef op 08 Mei '10 - 18:22 ;

Ik weet hoe belangrijk een goede therapeut is. Wel fijn dat er dan, precies op het juiste moment, een manueel therapeut op je pad komt. Of eigenlijk, op je behandeltafel. Beterschap!

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Hilda schreef op 11 Mei '10 - 20:12 ;

Dat is inderdaad andere koek dan mijn rug, maar ik ben dan ook niet aangereden. Fijn dat de manuele therapie helpt. En knap hoe je terwijl je op de behandeltafel ligt ook nog een foto van je rug kunt maken. Zou zeggen dat zo’n rare draai vragen is om rugklachten ;-)

Hilda (email) (link)  · reageer op Hilda


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.