Opoe's huuske

Vreemd, bedenk ik me, dat ik nooit zal zeggen: dat is opa's huuske... Van beide huizen niet.

Voor mij is 't allebei, ook al woonden ze er samen, opoe's huuske.

Zonder er voor op reis te hoeven gaan ging ik gisteren even bij ze langs met Google Earth, op hoop van zegen... 't Was lang, heel lang geleden dat ik er 'was'. En jawel beide huizen waren prachtig op de foto gekomen, en 'k heb er even op m'n gemak naar zitten kijken.  Niet gestoord door een verstoorde bewoner die komt vragen: is er wat?

Maar niet alleen op m'n gemak, want 't deed me toch wel wat dat ze allebei zo veranderd zijn. Alsof er met elke verandering ook een stukje opoe minder is. Ook al snap ik best dat de mensen van nu de huizen van toen hebben aangepast aan de moderne tijd. Alleen... 't Moest verboden zijn zolang er nog kleinkinderen zijn die er met een gevoel van heimwee naar kijken... :-)

Kleinkinderen die, nu ze wat ouder worden, graag nog eens binnen zouden willen kijken, op die plekjes van toen... Die nog graag eens een keer zouden willen ruiken hoe 't bij opoe rook... De gedroogde appeltjes op zolder, de vaten met snijbonen, zuurkool en zure zult in de kelder, en daar boven de eindeloze rijen weck. De geur van aardappels in de schuur, vermengd met de geur van de sunlightzeep waar de was mee gedaan werd... Maar 't zal er allemaal niet meer zijn, zoals ook opa en opoe er allang niet meer zijn.

Jammer dat ik van beide huizen maar één foto heb. Maar zo ging dat toen. Wie zette nou uitvoerig z'n huis op de foto? Dat deed je niet, want foto's moesten ontwikkeld en afgedrukt worden, en dat kostte geld...

 

Zó was het! Het huis van opa en opoe Uittien in Ten Boer. De kastanjeboom, ooit door mij geplant als kastanje, stond er nog, de voorkamer-ramen, de eetkeuken-ramen, het prieel opzij van het huis, de geur van vlier en kamperfoelie, de goudsbloemen (tegen de mieren) en margrieten langs de muur... En achter het huis een hele grote moestuin, en achter de moestuin, heel in de verte de schepen die door het Eemskanaal voeren. Maar vooral die kastanjeboom, met daaronder de tuinbank... Maar ook het kamertje linksboven, waar ze sliepen en waar ik als kind bij ze sliep in 't andere grote bed, dat met z'n voeteneind tegen 't voeteneind van hun bed stond. Allemaal onuitwisbare herinneringen.

 

En zo is het nu! De kastanjeboom is gekapt, en heeft, net als 't prieel, plaats gemaakt voor een garage. En de kamer-ramen zijn één groot raam geworden. En er groeien geen goudsbloemen en margrieten meer langs de muur. Jammer...

En dit was het huis van opa en opoe Mollema. Een lief klein huisje, met een stukje grond, en een stal voor de koeien en de geit. 

 

Ook daar was er vlier en kamperfoelie en een moestuin. En ook daar waren er bloemen in de tuin. En er waren kippen en een geit ... De koeien gingen weg toen opa overleed. En daarna rook het er altijd anders... Was het er altijd anders. Was opoe anders! Gezelliger!

 

 

't Was echt 'een huuske van hol aan', waar iedereen altijd welkom was toen. En vaak ging ik bij haar eten. 't Liefst op zaterdag. Want dan had ze steevast gebakken aardappeltjes, die uren op 't petroleumstel hadden staan sudderen, waardoor er heerlijke korstjes aan gekomen waren. En 'k hoefde dan thuis niet voor straf in de schuur te zitten, de rest van de zaterdagmiddag, totdat ik m'n bord met kapucijners weer eens niet leeggeten had... Dat was dus ook mooi meegenomen. En als ik bij haar mocht slapen sliep ik in de ene bedstee in de kamer en opoe in de andere. En niets was er leuker dan al in je bed liggen en dan nog verder kunnen praten met opoe, die dan rustig in haar stoel zat te breien, bij 't licht van de lamp boven de tafel. Dat gaf zo'n warm en geborgen gevoel...

En nu? Ik wist niet wat ik zag toen ik 'langsging'. 't Is bijna onherkenbaar veranderd...

 

Maar wel mooi! Ook al zal alles wat mij aan opoe herinnert nu echt weg zijn! En even, heel even bekroop me weer het gevoel dat ik als kind had, toen er na haar overlijden andere mensen in gingen wonen. Dat was voor mij zo onaanvaardbaar dat ik ze vaak, heel stiekem, in m'n gedachten weg wenste! Maar ja, ze gingen niet. En 't duurde lang, heel lang voor ik me daarmee verzoend had. Dat opoe er niet meer was, er niet meer woonde, dat kon ik vatten, haar hadden we begraven, maar dat er andere mensen in haar huisje woonden..., dat kon ik niet verdragen. En vaak heb ik er stilletjes om gehuild, want zoiets zeggen deed je niet...

't Was goed om even bij ze langs te gaan vandaag. En 'k merk: toch, ondanks alle veranderingen blijven beide huisjes voor mij: Opoe's Huuske! En ergens, heel diep van binnen, kan ik het nog steeds niet uitstaan dat er andere mensen in wonen...

Dondersteen schreef op 13 Mei '10 - 15:32 ;

Prachtig geschreven!

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.