Vreemd dagje

Dat heb je soms, dat een dag heel anders verloopt dan gedacht...

Dat we naar een uitvaart zouden gaan, dat wist ik. Dat hadden we gepland.

En 't was goed om erbij te zijn, en om samen met de mensen van haar groep afscheid van haar te nemen. Al kwam dat afscheid wel een beetje onverwacht. Zomaar opeens was het leven gewoon op, na 83 jaar. 

Natuurlijk is dat een mooie leeftijd! Velen halen dat niet. Maar voor de medebewoners van haar groep telt onze 'nuchtere' rekensom niet. Voor hen was het nog lang niet op, en kon ze helemaal nog niet gemist worden. 

Even dacht ik, konden wij nog maar zo eenvoudig geloven, zoals zij, toen F, wiens vader een paar weken geleden overleed, zei: dag M, doe je de groeten aan m'n vader?! Voor hem is het zo vanzelfsprekend dat ze elkaar zullen zien in de hemel... Gewoon het geloof van een kind.

En met bewondering kijk ik naar de warmte en liefde en het eindeloze geduld van Jan, als ze samen met hem, een voor een, een kaarsje voor haar aansteken en iets ten afscheid zeggen. Alleen al de rust en de liefde die hij uitstraalt maakt dat ze, hoe ze soms ook naar woorden moeten zoeken, ieder op zijn/haar eigen manier, heel bewust haar gedag zeggen.

't Was goed om erbij te zijn. Om samen met hen te zingen, te bidden, te kijken naar een fotocollage over haar leven, te luisteren naar de afscheidswoorden, en de bemoedigende woorden uit de Bijbel. En 't was goed om samen met hen afscheid van haar te nemen. Ook omdat we dan zondag, als ze weer naar de kerk komen, en er nog vol van zijn, deelgenoten kunnen zijn.

Waarom het dan toch een vreemd dagje werd? Omdat we op weg naar het crematorium langs een tuincentrum waren gekomen, en na afloop van de plechtigheid ad hoc de beslissing namen om daar nog even te gaan kijken naar een picknicktafel. Een wens die al een tijdje bovenaan stond. En zo kon het gebeuren dat we opeens met iets totaal anders bezig waren, en óók nog vonden wat we zochten. Dus mocht ik op de terugweg achterin zitten, met naast me een loodzware picknicktafel, die bij elke bocht de neiging had uit de bocht te vliegen... Maar gelukkig kwamen we er heelhuids mee thuis. En na een kop koffie gedronken te hebben zette Arnold 'm in elkaar.

 

Jawel! Er zitten ook bankjes aan. Maar die staan opgeklapt, zodat ze 's morgens droog zijn. :-) 

En straks, over een week ofzo, dan kunnen we 's morgens vroeg er heerlijk aan ontbijten, en een beschuit met aardbeitjes eten van onze eigen aardbeien!

Dondersteen schreef op 22 Juni '10 - 21:20 ;

Iedere keer als jij schrijft over de instelling (ik ben even de naam kwijt, sorry) komt bij mij één woord naar boven: liefdevol. Wat een liefdevolle, begripvolle begeleiding krijgen ze daar. Prachtig om te lezen, iedere keer weer.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.