Afscheid

Vandaag was het dan zover. Tijd om afscheid te nemen van het pak dat opa droeg op z'n trouwdag op 10 juni 1905.

Dat is dus al 105 jaar geleden. En snuffelend in de foto's heb ik de indruk dat hij het voor déze gelegenheid, 'k schat dat ze toen zo'n vijf jaar getrouwd waren, ook aanhad, omdat ik het overhemd, dat geen overhemd was maar slechts een soort bef, herken, dat jarenlang bij ons thuis bewaard werd in een ronde doos.

 

Gisteren het uit de kast gehaald en 't nog even geborsteld. Wat me meteen deed denken aan dat Groningse mopje: Komt de ene Groninger de andere tegen en vraagt: Nij pak? Nee, zegt de ander. Waarop de ene vraagt: Stoomt? Nee is het antwoord van de andere. Vraagt de ene: Keert? Waarop de ander zegt: Nee, bosselt!

En vreemd genoeg overviel me tijdens dat borstelen toch een gevoel van weemoed om het afscheidnemen na zoveel jaren. Want voor m'n gevoel hing het al zolang als we getrouwd zijn bij ons in de kast, en ook dat is al héél lang, want wij trouwden 60 jaar nadat m'n opa en oma trouwden... En weer kwam ik al die opgevouwen stukjes krantenpapier tegen in de zakken van het pak. Krantenpapier dat naar kamfer rook, met in ieder frummeltje een merkwaardig lintje, dat ik niet thuis kan brengen... En mijn hoop dat degene die 't pak op kwam halen het misschien zou weten vervloog in rook, want ook zij hadden het nog nooit eerder gezien. Al kende ze wel het gebruik van stukjes krantenpapier tegen vocht... Maar dat lintje.... Geen idee. Misschien zat het in de kamferballen? Of was het bewerkt met kamfer? We weten het niet.

 

Maar 't leukste van dat borstelen was: dat ik bij 't borstelen van het jasje opeens een verdikking vond aan de achterkant, alsof er iets in de voering zat, en vervolgens ontdekte dat daar een zak zat...,

 

waar tot m'n grote verrassing opa's zakdoek uitkwam. En niet zomaar een zakdoek, maar een zakdoek die je bijna zou kunnen gebruiken als tafelkleedje...Een echte zondagse boerenzakdoek.

 

Het ontroerde me. Omdat het hem opeens zo dichtbij bracht. Omdat hij opeens niet meer de opa was die al jarenlang dood is, maar de opa die leefde. De opa bij wie ik elke vakantie ging logeren, bij wie ik achter op de fiets zat, en met wie ik naar brug Vijf wandelde. De opa die me hielp om goudsbloemen te zaaien, en met wie ik mijn kastanjeboompje plantte, en die ik mocht helpen als hij in de tuin aan het werk was. De opa die als de dood was dat we in De Wiek (een vaart achter de tuin) zouden vallen en me bezwoer om niet op de vlonder te komen. De opa met wie ik op de tuinbank zat en keek naar de schepen die op het Eemskanaal voorbij voeren. De opa die elke morgen, nadat de melkboer geweest was, de primus aanstak om de melk te koken in de groen geëmailleerde melkkoker met gouden biesjes (ik hoor weer het pompen en het suizen), een verantwoordelijk karweitje waarbij ik minste zo verantwoordelijk was als hij, en met wie ik dan vol spanning het moment afwachtte tot de melk kookte, goed kookte, en die de kunst verstond om de primus precies op 't goede moment uit te draaien zodat de melk niet overkookte, en die daarna, voetje voor voetje die melkkoker naar de kelder bracht om af te koelen...

Die 's avonds voorlas uit de krant,omdat oma door de staar het zelf niet meer kon lezen en die voor het slapengaan heel secuur en heel rustig de wekker opwond en me nog even toedekte... Net zo rustig en secuur als hij door het leven ging. De opa die er feestelijk voor bedankte om geridderd te worden, omdat hij vond dat hij gewoon z'n werk had gedaan, om vervolgens op z'n akkertje de zaal van 't Provinciehuis, vol met genodigden, te verlaten en de commissaris voor Jan met de korte achternaam liet staan. Maar ook de opa die tranen in z'n ogen kreeg toen ik hem eens van een broodplankje wilde laten eten. Want juist daar had hij, o.a. in z'n jaren bij de SDAP tegen geknokt, dat arbeiders van een plankje moesten eten bij de boer... En dat dat jaren later mode was, daar kon hij met z'n pet niet bij... Duizend en één herinneringen roept het op, die zakdoek.

Die zakdoek is dus hier gebleven en zit sinds gisteravond, toen ik hem vond, in mijn broekzak. En elke keer als ik 'm voel is opa er weer even.

En van 't pak maakte ik, nog één keer foto's, misschien voor de allerlaatste keer... Of misschien volgend jaar, op de Westfriese Markt in Schagen...

Prachtig vonden ze het, het pak, die mensen van het Groninger Kostuum. Op één los naadje na nog helemaal puntgaaf. Met kennersblik werd geconstateerd dat het helemaal met de hand genaaid is..., een echt maatpak dus. En 't gaat zeker gebruikt worden. En als dank kreeg ik, omdat ik 'm niet aan ze wilde verkopen maar het hen schonk, een echte Groninger Koek. Heerlijk!! Maar de grootste beloning is voor mij: de zakdoek!

dondersteen schreef op 30 Juli '10 - 00:50 ;

Wat een geweldige ontdekking die zakdoek. Als een cadeautje van lang gelee.

dondersteen (email) (link)  · reageer op dondersteen

Helene schreef op 02 Augustus '10 - 20:44 ;

Wat gaaf zeg van die zakdoek. :-) Kan me wel voorstellen dat je daar erg blij mee bent.

Helene (email) (link)  · reageer op Helene

Hilda schreef op 11 Augustus '10 - 18:00 ;

Let op: die koek kan je niet net zolang bewaren als de zakdoek.

Hilda (email) (link)  · reageer op Hilda

Els schreef op 12 Augustus '10 - 23:03 ;

Ja, deze had ik gemist. Zoals zoveel, ‘k kom zowat nergens toe. Prachtig verhaal, ontroerend. Ik heb nooit een opa gekend, jammer genoeg, maar zoals jij het beschijft hoort een opa in mijn fantasie te zijn. ‘k Probeer je morgen te mailen, met vakantieverslag.
xxxxx

Els (email)  · reageer op Els


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.