Klaar?!

Nou nee, klaar is het niet. Maar toch zijn we klaar!

Twee jaar lang heb ik er hard aan gewerkt. Het eerste jaar elke woensdag. Het tweede jaar de ene woensdag wel, de andere woensdag niet. Gelukkig was het tweede jaar na elke sessie Jan er om de eerste emoties op te vangen. En zonder die opvang zou ik het niet gered hebben. Omdat de sessies steeds zwaarder werden en steeds meer de diepte ingingen.

En gisteren was het dus de laatste keer. Precies twee jaar later.

Omdat Claartje met pensioen gaat, dat allereerst. Maar ook omdat de overgebleven trauma's alleen maar 'meer van hetzelfde' zullen zijn, en ik inmiddels voldoende de diepte in ben geweest én voldoende bagage heb gekregen om ze te kunnen laten rusten.

Maar ook omdat mijn kern, degene die ik ten diepste ben, bewaard gebleven is, hoe gewond die kern ook is. Dat heeft ze, dat hebben ze, niet kapot kunnen maken, met niet af kunnen pakken. Daar zijn de behandelaars het allemaal over eens.

Ja, het was zwaar. Zwaar om al die nare dingen uit m'n jeugd, het zo verschrikkelijk ongewenst zijn, het misbruik, de lichamelijke en geestelijke mishandeling, maar ook dingen van later, die konden gebeuren omdat m'n weerbaarheid tot nul gereduceerd was, opnieuw te beleven.

Want dat is wat er gebeurt tijdens de EMDR, je beleeft alles weer zoals het op dat moment, dat het gebeurde, was. Je ziet dingen, hoort dingen, voelt dingen die je dacht vergeten te zijn. Maar niets is minder waar. Want vaak waren het juist die dingen die het trauma kleurden en hun diepte gaven, en vaak zitten juist daar de triggers.

Natuurlijk had ik het liefst gewild dat het nu allemaal over zou zijn. Dat ik na alle moeite die het me gekost heeft, en na alles wat er door de hulpverleners in me geïnvesteerd is, had kunnen zeggen: het is over! Maar helaas, het gaat niet over.

En 'k denk dat ik daar nu wel vrede mee kan hebben, mede door wat Jan erover zei:
" Al was er tien keer zoveel in je geïnvesteerd,
dan nog zou nooit goed te maken zijn, wat jou is aangedaan.
Wat een GGZ gedaan heeft en wat Claartje gedaan heeft en wat ik probeer
is hier en daar wat spalken en wat pleisters plakken.
En wat wonden verbinden…
Hopend dat we op die manier jouw lijden een beetje kunnen verzachten
-   Draaglijk maken is al te veel gezegd –
Dat is al een hele eer. Daar zijn we al heel blij mee. Dat het iets uitmaakt voor jou.
En ja, natuurlijk zouden wij ook het liefst willen dat het over gaat.
Maar het gaat niet over.

En wat we nu nog kunnen doen is:
je na de behandeling gaan revalideren.
Zodat je 'in je rolstoel' toch kunt basketballen.

Dus we gaan het niet meer hebben over:
over, maar over: het moet beter gaan.
En het gaat al een stuk beter."

Gelukkig kan ik dat beamen. Volmondig zelfs. Het gaat inderdaad beter en 'k ben stukken weerbaarder geworden.

En van hieruit gaan we nu een nieuwe weg zoeken. De weg van: We gaan vooruit kijken. En vooral: breder kijken.
Welke mogelijkheden heb ik allemaal? En de weg van: verbreding zoeken. Nieuwe sporen inslaan. Nieuwe wegen zoeken, die niet zo beduimeld zijn met de geschiedenis.

Dat zal niet gemakkelijk zijn. Want nieuwe, onbekende wegen maken ook onzeker. Maar ik ga er voor! Samen met Jan en een nieuwe psycholoog, met op de achtergrond de psychiater, die vooral de medicatie in de gaten blijft houden. 

En gisteren nam ik dus afscheid, na twee jaar samen hard werken, van Claartje. 

In de weken, en dagen ervoor was ik hard opzoek geweest naar een passend cadeautje, iets van mezelf. En kwam uiteindelijk uit bij een foto die ik maakte op de dag na de eerste EMDR-sessie, twee jaar geleden. Helemaal knock-out en total loss stond ik toen even later op de dijk en keek uit over zee, waar ik verrast werd met deze prachtige regenboog.

 

En met dat beeld in m'n hoofd zocht ik naar iets waarmee ik kon laten zien: hier ben ik vandaan gekomen en hier ben ik nu, dankzij jou!

 

En uiteindelijk werd het dit. En zij was er blij mee. Blij met die vlinder die weer mag vliegen, omdat ze vrij is! 

En terwijl ik gisteravond nog wat zat na te mijmeren over toch wel een emotionele dag en emotionele momenten kwam er opeens een gelukgsgevoel naar boven, het gevoel: Ik ben trots op mezelf, omdat ik het gedaan heb, al die zware sessies en het heb volgehouden! En voor 't eerst in hele lange tijd kon ik weer denken: Ik ben blij dat ik mij ben!! 

Annelies schreef op 30 September '10 - 18:15 ;

Ik ben blij dat u blij bent uzelf te zijn.
En ik ben blij dat u u bent.

Annelies  · reageer op Annelies

dondersteen schreef op 30 September '10 - 18:23 ;

Gefeliciteerd! Echt van HARTE gefeliciteerd. En een dikke knuffel oet Ass’n.

dondersteen (email) (link)  · reageer op dondersteen

Marleen schreef op 01 Oktober '10 - 12:05 ;

Ettje, wat heerlijk dat je zover gekomen bent.
En ja, ook ik ben blij dat jij jij bent, liefdevolle, kostbare Ettje.

Marleen (email) (link)  · reageer op Marleen

Els schreef op 14 Oktober '10 - 20:02 ;

Mooi Ettje… dank dat je dit met ons wilde delen!

Els (email) (link)  · reageer op Els


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.