Een verhaal dat niet af is. 3

We hadden het er samen, zoals altijd als we elkaar zien, woensdag weer uitvoerig over... Over dat oorlogsverhaal waar maar geen einde aan wil komen.

Ik drong er bij hem op aan dat hij er naartoe moest gaan zondag. Er werden immers nabestaanden van de slachtoffers gezocht van de oorlogsmisdadiger Klaas Carel Faber. En hij is zo'n nabestaande. "Dus gaan", zei ik, "om jezelf en om je vader, hij heeft er recht op dat jij zijn verhaal vertelt, voor zover je zijn verhaal kent". Ook al snapte ik wel dat het moeilijk voor hem zou zijn om daar weer te staan, op die afschuwelijke plek waar z'n vader gefusilleerd, omdat hij Joden had laten onderduiken... Zo kort nadat hij zelf geboren was, waardoor hij z'n vader nooit gekend heeft.

"Hij zou er over nadenken", zei hij bij het weggaan. En diep van binnen wist ik het bijna al wel zeker dát hij zou gaan, maar pas toen ik zaterdag z'n mailtje kreeg, waarin hij schreef dat hij zou gaan was ik er helemaal gerust op! En natuurlijk hadden we het weer gehad over dat moment, dat we allebei kennen uit verhalen. Dat moment dat mijn vader bij de achterdeur stond te wachten op 't moment dat zijn vader terug zou komen van het kraambezoek bij z'n zoon...

Het was maar een paar stappen lopen, van de ene achterdeur naar de andere. Een paar jaar geleden namen we er samen een kijkje.

Hier woonden we. Wij in het meest rechtse huis, zij in het huis links, met één woning ertussen...

En aan de achterkant waren de deuren nog dichter bij elkaar, omdat het huizenblok rond gebouwd is. En samen stonden we daar toen, en maten in gedachten het aantal stappen...

 

Dat had goed moeten gaan, zeiden we tegen elkaar, als het bezoek niet verraden was. Maar door wie? Naspeuringen die ik toen deed leverden niks op. De enige nog levende broer van m'n vader wilde het niet vertellen, hoewel hij zei het wel te weten. Hij wilde diegene sparen..., omdat het iemand van heel dichtbij was. Maar van Jack Kooistra hoorden we toen, dat het niet iemand uit de naaste omgeving was...Daar legden we ons gaandeweg bij neer.

En nu, nu alles opeens weer zo dichtbij kwam door de actie om Faber alsnog gevangen te nemen, was daar ook opeens weer het verhaal dat ik altijd heb geweten, maar ver had weggestopt..., omdat dat het nog moeilijker maakte... z'n vader gebruikte ons huis die avond niet alleen even als doorgang naar z'n kind, maar hij zat bij ons ondergedoken...Dat hoorde hij gisteren voor het eerst. En ik heb zelfs een vermoeden waar. Want vorige week tekende ik voor Arnold, geen idee meer waarom, een plattegrond van de bovenverdieping van ons huis. En al tekenend riep ik opeens: hé, hoe kan dat nou, er klopt iets niet... wat vreemd een loze ruimte, wat zou daar nou toch achter zitten?

En opeens zijn daardoor alle vragen er weer en is het verhaal weer even onaf als een aantal jaren geleden. Dat wordt dus toch weer gaan speuren... En proberen er toch achter te komen. Iets vond ik in ieder geval al, en wie weet komen we hiermee verder. Dankzij het feit dat steeds meer archieven gedigitaliseerd worden. Maar voor nu is dus opnieuw: een verhaal dat niet af is!

Toch ben ik blij dat hij gegaan is, en hoorde ik hem vol trots de naam van z'n vader zeggen en tegen een verslaggeefster van TV-Drenthe: "Ja, ik ben er trots op dat mijn vader dit deed!"  Ook dat zal weer een beetje helpen bij er mee leren leven.

Marleen schreef op 06 September '11 - 11:06 ;

Als je ziet hoeveel impact de oorlog heeft vind ik het zo schrijnend dat er op de basisscholen vrijwel geen geschiedenis meer gegeven wordt. Ze krijgen het hier alleen nog maar bij onderwerpen die aansluiten op het projectonderwerp waar ze in de klas mee bezig zijn.
Is die uitzending van TV-Drenthe ook ergens online te zien?

Marleen (email) (link)  · reageer op Marleen

Ettje schreef op 06 September '11 - 14:14 ;

Het interview op tv-Drenthe is een geluidsfragment.
Vind je hier:http://www.rtvdrenthe.nl/nieuws/65494/nabestaanden-slachtoffers-faber-bij-filmopnames-in-herinneringscentrum
En je ziet m’n jeugdvriend op de bijbehorende foto, met rood jasje, in gesprek met de Israëlische journalist.

Ettje (email) (link)  · reageer op Ettje

Frans schreef op 10 September '11 - 07:52 ;

Had er van gehoort, over gelezen, maar door dit stukje, de radio en video, ervaar je het ineens anders.
Sterkte voor allen, vergeten doe je het nooit.
Groetjes.

Frans (email)  · reageer op Frans


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.