Pasen 2012

Een Pasen anders dan anders.

Omdat we er niet aan toe zijn gekomen en de moed ons ontbrak, vol als we zijn van de dingen die ons overkomen, een paasbloemstuk te maken. Het lukte gewoon niet, en van binnen maakte dat me boos en verdrietig. Maar desondanks werd het toch een Pasen die we heel intens gevierd hebben. Beginnend bij Aswoensdag en daarna de Vespers op woensdagavond in de weken vanaf Aswoensdag tot de Stille Week, met in die Stille Week een korte viering op Witte Donderdag en Goede Vrijdag en tot slot de Paaswake van gisteravond, uitlopend in de feestelijke viering van vanmorgen. 

Centraal in die viering stond het verhaal van Maria Magdalena, zoals verteld door Johannes in hoofdstuk 20:1-18, aan de hand van de drie schilderijen, geschilderd door Monique Touwen, die ik, jaren geleden alweer, kreeg van Gert Jan en Rineke. Waarin heel beeldend te zien is hoe kapot een mens kan zijn. Zo kapot dat je gebroken bent en uit elkaar valt...En soms niet meer in staat bent om Jezus/God te herkennen... Tot iemand je bij je naam noemt!

 

Wie ik ontmoette sprak ik aan,
de englen wenkten bij het graf,
maar niemand die mij antwoord gaf.
Waar is Hij dan?

 

Daar komt een man. De hovenier!
mijn ogen zijn van tranen blind
"Wijs mij de plaats, waar ik Hem vind.
Hij is niet hier".

"Maria!" zegt Hij, en terstond
ik zag Hem niet, maar aan zijn stem,
dezelfde steeds, herken ik Hem,
toen Hij mij vond.

Nu weet ik het, ik zie Hem staan
en nader Hem. Ik heb Hem weer!
Hij antwoord mij, in zacht verweer:
"raak mij niet aan!

Ik ben er niet voor u alleen,
mijn andre broeders zijn er nog,
reeds vaar ik op tot God omhoog.
Ga! Zeg het hun!"

Getroost, gehoorzaam, ging ik heen
en bracht de boodschap rond met spoed:
Hij zocht en kende mij voorgoed,
en iedereen!

De Heer is waarlijk opgestaan!
Dat weten wij, dat zingen wij.
Hij leeft! Hij komt tot u en mij:
Hij raakt ons aan!

Dat is wat we gisteren en in de voorbije weken zelf hebben ervaren. Gekend worden, er mogen zijn. Door de mensen om ons heen die er voor ons zijn en van wie we er mogen zijn. Bij alles wat we kwijt geraakt zijn...

En we vierden ook vanmorgen, net als vrijdagavond, de maaltijd van de Heer. En zongen:

 

Op die avond van het Paasfeest, heeft hij zelf ons uitgelegd'
dat het brood ons werd gegeven als een teken van zijn leven'
dat Hij uitdeelt aan zijn mensen, dat heeft Hij gezegd.

Wij gaan rond met het brood, wij gaan rond met de wijn,
want iedereen mag leven en vrolijk zijn.

Op die avond, toen de beker werd gezegend door de Heer,
zei Hij: wat jullie misdeden, dat is nu voorgoed verleden,
je mag leven van vergeving, nu en telkens weer.

Wij gaan rond met het brood, wij gaan rond met de wijn,
want iedereen mag leven en vrolijk zijn.

Op die maaltijd van het paasfeest, op die avond voor zijn dood
zei Hij: zelf zal ik er bij zijn op het feest waar jullie vrij zijn,
op de maaltijd, die God aanricht, en dat feest wordt groot!

Wij gaan rond met het brood, wij gaan rond met de wijn,
want iedereen mag leven en vrolijk zijn.

 En zo werd ons Paasfeest een heel bijzonder Paasfeest dit jaar. Een feest waar we, hopelijk, nog lang op kunnen teren. Een feest, als begin van de week waarin we op reis gaan. Op reis naar Israël. Naar het land van de bijbel. Het land waar Jezus werd geboren, leefde, stierf en opstond. We zullen op plaatsen komen waar Hij ook was. En dan denk ik niet aan de zogenaamde heilige plaatsen... Jezus heeft die plaatsen nooit heilig genoemd. Dat hebben mensen ervan gemaakt. En eerlijk gezegd denk ik dan ook niet Hem daar te vinden. Maar misschien wel in de rust en de stilte van het meer van Galilea of op de glooiing van een berg, of in de contacten met Palestijnse Christenen...

Steeds weer, als mensen horen dat we er naartoe gaan vragen ze: "was dat altijd al een diepe wens van je?" En dan is mijn antwoord: Nee! Het is nooit in me/ons opgekomen. Maar nu we de kans krijgen, nu we deze reis, als een geweldig cadeau, aangeboden krijgen en we lezen waar we naartoe gaan, nu wordt het wel steeds meer een diepe wens om één keer daar te zijn waar Jezus was en om het land te zien waar de wortels liggen van ons geloof. En elke dag kijken we er nu meer naar uit, en tellen we de dagen af...

En volgend jaar, bij leven en welzijn, hoop ik weer de moed en de energie te hebben om een mooi paasbloemstuk te maken.

Annelies schreef op 08 April '12 - 21:39 ;

Wat bijzonder. Bij ons in de kerk ging het ook over het verhaal van Maria Magdalena. Dat je zo veel pijn kan hebben, zo verblind kan zijn door verdriet.
En dat dan dat moment komt waarop God tot je doordringt en je Hem jouw naam hoort zeggen en je weer hoop en kracht ervaart. Vond het een erg mooie dienst.

Annelies (email)  · reageer op Annelies  · lees reactie van Ettje

Ettje schreef op 09 April '12 - 16:00 ;

In reactie op Annelies; Ik denk dat het verhaal van Maria Magdalena gewoon aan de beurt was volgens het preekrooster.
Ik vond het ook een bijzonder en indringend verhaal. Vond ik zaterdag ook al, toen we het aan tafel lazen uit de kinderbijbel van Nico ter Linden.

Ettje (email) (link)  · reageer op Ettje


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.