Met terugwerkende kracht

Zomaar, totaal onverwacht was ik vanmorgen terug in Israël. En wat toen niet lukte, gebeurde nu wel! De ervaring dat eens Jezus daar was, op het meer van Galilea, de zee van Tiberias...

 

 

En in eerste instanties was het niet eens zo zeer de preek. Nee, het was vooral door het liedje van Herman van Veen, waar we, voorafgaande aan de preek, naar luisterden. En hoe bekend het me ook is, dat liedje, nu knalden de woorden naar binnen, en raakten me tot tranen toe... Dat liedje over Suzanne, met in het midden dat wonderlijke couplet over Jezus...

en Jezus was een visser,
die het water zo vertrouwde,
dat Hij zomaar over zee liep,
omdat Hij had leren houden
van de golven en de branding,
waarin niemand kan verdrinken,
Hij zei: ' Als men blijft geloven,
kan de zwaarste steen niet zinken'.
Maar de hemel ging pas open,
toen Zijn lichaam was gebroken
en hoe Hij heeft geleden,
dat weet alleen die Visser aan 't kruis
en je wilt wel met Hem meegaan,
samen naar de overkant
en je moet Hem wel vertrouwen,
want Hij houdt al jouw gedachten in Zijn hand.

Opeens kregen de woorden uit het verhaal van Marcus een hele nieuwe dimensie. Wat tijdens de preek nog eens versterkt werd. Ik zag ze roeien, de discipelen, tegen de wind in. Voelde hun vermoeidheid, hun wanhoop, dat ze maar niet kwamen waar ze naartoe wilden, de overkant, zoals Jezus hen gezegd had. En voelde m'n eigen vermoeidheid, van het alsmaar tegen de stroom in roeien, de overkant willen halen, de tegenwind... Dat gevoel: het moet nu over en klaar zijn. Het niet meer weten hoe het verder moet en het alsmaar denken: ik hou dit niet nog een jaar vol... De spoken die ik zie en die ik alsmaar probeer te bevechten... Het, wel met Hem mee wíllen gaan naar de overkant, maar die tegenwind... Al die gedachten waar je geen woorden voor hebt. Of alleen maar stamelende woorden... Gewoon omdat het verhaal niet 1+1 is...

Dat wonderlijke verhaal van Marcus, over de discipelen die menen een spook te zien, ondanks alles wat ze al met Hem hebben meegemaakt... De Bergrede, de vele genezingen, de wonderlijke broodvermenigvuldiging..., en nu hun hopeloze tocht over het meer...

45 Meteen daarna gelastte hij zijn leerlingen in de boot te stappen en alvast naar de overkant te varen, naar Betsaïda;


intussen zou hijzelf de menigte wegsturen.
46 Nadat hij afscheid van de mensen had genomen, ging hij de berg op om er te bidden.
47 Bij het vallen van de avond was de boot midden op het meer, en hij was alleen aan land.
48 Toen hij zag dat de leerlingen door de hevige tegenwind maar nauwelijks vooruitkwamen,
hoe hard ze ook roeiden, liep hij tegen het einde van de nacht over het meer naar hen toe, en hij wilde hen voorbijlopen.
49 Toen ze hem over het water zagen lopen, dachten ze dat hij een geestverschijning was en ze schreeuwden het uit.
50 Ze hadden hem allemaal gezien en raakten in paniek. Maar hij sprak hen meteen aan en zei: ‘Blijf kalm! Ik ben het, wees niet bang.’
51 Hij stapte bij hen in de boot en de wind ging liggen. Zijn leerlingen waren helemaal van hun stuk gebracht.
 

De hele nacht hebben ze geploeterd, maar op het moment dat Hij aan boord stapt wordt alles anders. De wind gaat liggen, de zee bedaart.

Ik zag het voor me. Zag de zon schitteren op het water, zoals toen wij daar voeren, en wist opeens waarom ik toen die foto's maakte, er bijna geen genoeg van kon krijgen, en waarom toen die vogel in z'n bootje me zo ontroerde en nog steeds als ik die foto zie... Gewoon met terugwerkende kracht zag ik het, ervoer ik het, hoe het was toen we daar voeren. Voelde de heerlijke warmte, zag de heuvels rondom, rook de zee, hoorde het water kabbelen... En dat gevoel: eens liep Jezus hier. Zelfs óver het water. Hij deed het onmogelijke!

 

 

 

En opeens wist ik het weer. Er is maar één weg om het vol te houden, en dat is: met Hem meegaan, naar de overkant, en weten dat Hij al m'n gedachten in zijn hand houdt. Weet van m'n wanhoop om het onrecht, m'n razende woede erover...
Hem aan boord laten komen. En er op vertrouwen dat zelfs de zwaarste steen niet kan zinken. Hoe ongelooflijk het ook klinkt. Er op vertrouwen, ook al merk ik er soms niks van, dat Hij naast me gaat...

Maar 'k weet ook dat ik het nodig heb om dat nog heel vaak te horen. En dat er steeds weer momenten zullen zijn dat ik, net als de discipelen, in m'n eentje zal proberen om tegen de stroom in te blijven roeien en in m'n eentje te ploeteren, met het risico te zinken... Want ik ben, ondanks alles, net zo kleingelovig als de discipelen. En hopelijk komt er dan weer iemand die zegt: weet je het nog, hoe het was op het meer...!! Kijk maar!!

Hilda schreef op 29 Juli '12 - 22:59 ;

En ik geloof dat zoiemand er telkens ook weer zal zijn, zoals in je laatste zin. Ook daar wordt van hogerhand voor gezorgd. smok

Hilda  · reageer op Hilda

Anita schreef op 29 Juli '12 - 23:34 ;

Mooi Ettje !!!! Kom op het juiste moment

Anita  · reageer op Anita


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.