Droef genieten

Natuurlijk zal het gaandeweg wel slijten, het gemis van Droefke...

Maar nu is het nog heftig en 't stemt me droef. En het zien hoe Famke hem mist maakt het nog heftiger. Elke avond zit ze een tijdlang, als ze 'naar bed' gaat, te wachten tot Droef komt..., en 't duurt lang voor ze gaat liggen om te slapen. Gelukkig wordt ze overdag weer wat levendiger en vandaag blafte ze voor 't eerst weer toen er iemand aan de deur kwam. Maar toen we even weggingen keek ze bijna net zo droef als Droef kon kijken en ging vervolgens heel zielig liggen... En vreemd genoeg is ze gestopt met een jarenlange gewoonte: 's morgens uit d'r eigen bench komen en linea recta in die van Droef gaan liggen en daar dan de hele dag in blijven liggen tot het weer bedtijd was. De bench staat er gewoon nog, er ligt een schoon kleed in, maar ze taalt er niet naar. Ja, één keertje, een paar minuten, maar meteen daarna ging ze weer in d'r eigen bench liggen... Blijkbaar mist ze daar nu de warmte van Droef... Een andere verklaring hebben we niet.

Dat we Droef zo missen heeft ook te maken met 't feit dat hij, meer dan Famke, leven in de brouwerij bracht en vooral een mensen-hondje was. Dit in tegenstelling tot Famke die altijd meer d'r eigen gangetje ging, en zeker de laatste jaren bijna de hele dag ligt te pitten en alleen opstaat om te eten en te drinken en om uit gelaten te worden.

Gisteravond, toen ik er helemaal triest van werd en 'm even heel heftig miste en mezelf afvroeg: wát mis je nou?, was het antwoord voor mezelf: ik mis z'n nabijheid! Droef was het hondje van de nabijheid... Hij was er altijd! En daarom is hij ook niet inwisselbaar...

En blijkbaar was Droef degene die het meest 'lawaai' maakte. Want sinds hij er niet meer is, is het zo nu en dan akelig stil in huis. Zelfs zo stil dat ik, terwijl ik daar eigenlijk een hekel aan heb, de radio aanzet en naar geleuter luister. En zelfs 's nachts is het, merkte ik toen ik niet kon slapen, stiller in huis, hoewel ik me er nooit bewust van ben geweest dat ik ze 's nachts hoorde. Maar nu is het 's nachts zo stil dat ik al een paar keer 's nachts ben opgestaan om te kijken of Famke er soms ook tussenuit gepiept is...

Tussen wat oude foto's vond ik vandaag deze nog... Kleinzoon Jochum met Droef, toen hij nog maar net bij ons was... Wat waren ze beiden nog klein!

 

Maar gelukkig zijn er ook andere dingen. Zo warmde ik me vanmorgen aan Willemien, aan ons gesprek, en aan haar kacheltje. En met enige weemoed dacht ik terug aan m'n eigen houtkacheltje en m'n lekkere stoel van toen... 

 

 

Wat was het fijn om daarbij te zitten, vanwege die heerlijke warmte en zo andere warmte, en om te luisteren naar het suizen van het water óp de kachel en naar 't knetteren van de vlammetjes ín de kachel. En om eindeloos in het vuur te kijken. Net zo fascinerend als water... Ja, beiden zijn fascinerend! Terwijl ze (als) water en vuur zijn... Maar goed, we hadden er hier geen plaats voor en Arnold was om meerdere reden daar blij om... :-)

Maar ook de tuin is er nog! En elke dag kleuren er meer lampionnetjes oranje!

 

Gelukkig hebben ze de storm overleefd en 'k heb me voorgenomen om ze te plukken en te drogen te hangen vóór de volgende storm komt. Ook al zijn ze ook in de winter en zeker als er sneeuw ligt, zeer decoratief in de tuin...

 

Maar binnen zijn ze ook mooi en daar kan ik ook van ze genieten... En dus ga ik ze toch maar plukken, en dan samen met herfstbladeren, dennenappels en kastanjes in een schaal... 't Is even prutsen, maar dan heb je wel wat...

 

En terwijl ik buiten foto's van de lampionnetjes maakte ontdekte ik dat er vogeltjes zijn die m'n karmozijn opeten...

 

Daar keek ik met verbazing naar. Want bij mijn weten zijn de bessen erg giftig. Dus was ik zeer verbaasd om op het www te lezen dat ze graag door vogeltjes gegeten worden. Hier staat er meer over! Nu nog zien te ontdekken welke vogeltjes ze eten... En dat brengt me dan weer terug bij het leven, dat soms droef is en soms genieten!

trudy rhynsburger schreef op 27 September '12 - 10:01 ;

Ettje, Mijn Rufus is nu al twaalf jaar weg, en ik mis hem nog steeds. Als je een fijne hond hebt, kruipen ze in je ziel….... Groetjes trudy

trudy rhynsburger (email)  · reageer op trudy rhynsburger


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.