Wandelen

Opeens schoot het me weer te binnen. Dat prachtige gedicht van Okke Jager.

Zomaar sprong tijdens de dienst dat laatje open, waar ik het lang geleden ingestopt had. Het ging in de preek over wandelen. Over tot rust mogen komen in de kerk... En floep sprong het laatje open...

Worden als een kind

De meester had met haar nooit iets te stellen.
Zij was zes jaar en zat eerbiedig recht.
Hij had verteld, zij moest terug vertellen.
Zacht werd zij door haar ogen voorgezegd.

Zij nam zijn woorden aan, zoals ze klonken,
Zij liet geen titteltje verloren gaan.
Zij zag, achter de mensen die verdronken,
de hond van Noach op de voorplecht staan.

'En God en Henoch waren kameraden,
dus God kwam vaak bij Henoch op bezoek.
Nadat zij samen voor de kwaden baden,
las God een stukje uit Zijn eigen boek.

Eens zij de Here op een mooie morgen:
'Zeg Henoch, ga je mee een eindje om?
Je vrouw zal dan wel voor het eten zorgen.'
En Henoch zei: ’t Is goed hoor, God, ik kom!'

Hij durfde wel zijn kindren achter te laten.
Hij riep: 'tot straks!' en deed de deur op slot.
Zij hadden samen heel veel te bepraten.
Dus Henoch wandelde aldoor met God.

De vogels wisten wel, voor Wie zij zongen.
En alle bloemen kwamen nu aan bod.
De herten kwamen dichtbij met hun jongen.
En Henoch wandelde aldoor met God.

Totdat opeens, - 'o Heer!' zei hij geschrokken,
'We zijn al veel te ver: daar staat Uw Huis!
‘t Is lang geleden al, dat wij vertrokken...
Hoe kom ik ooit alleen weer veilig thuis?'

'Och Henoch, zei de Heer', om tijd te winnen,
- Je komt toch later bij mij wonen, - zeg,
Ga nu dan maar gelijk met mij naar binnen!'
En Henoch was niet meer: God nam hem weg.' 

Dus dat werd 'even' zoeken naar de gedichten bundel die als titel heeft: Worden als een kind. Lang geleden had ik het ook, maar raakte het kwijt, en was heel erg blij toen ik het opnieuw kon kopen. En nu ik 'm nodig had was ik 'm opnieuw kwijt... Omdat ik zocht naar een zwart boekje dat wit bleek te zijn... En daarna kon ik niet meer stoppen met erin lezen... Omdat het meeste zo herkenbaar is. Terwijl hij in de kring waarin ik opgroeide als een afvallige werd gezien. Dat ik desondanks een gedicht van hem voordroeg, nota bene in de kerk, en wel eens een gedicht van hem in 't kerkblad durfde te zetten, was voor sommigen dan ook bijna hetzelfde als vloeken in de kerk. En 'k hoor nog die boze broeder zeggen: Jij, jij gaat voor eeuwig verloren, met je gedichten van Hans Bouma, Geert Boogaard en Okke Jager...

Ach, ook dat is alweer lang geleden! Nu zou ik van zulke dingen, denk ik, niet meer wakker liggen. Alsof die broeder daar iets over te zeggen heeft... En dus bleef dat gedicht over Henoch vandaag gewoon door m'n hoofd wandelen, terwijl ik allerlei andere dingen deed, zoals nog een paar foto's maken van de bijna uitgebloeide tulpen, de bibberende sneeuwklokjes, en het laatste restje sneeuw, tot ik het gevonden had.

 

Anke schreef op 12 Februari '13 - 22:57 ;

Mooi!

Anke  · reageer op Anke

hans schreef op 23 Maart '14 - 15:05 ;

Ameteur schilder wil graag de grote rode tulp schilderen niet voor commerciële doeleinden. Ik vindt het prachtig

hans (email)  · reageer op hans


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.