Mantelzorg

Met wat hulp van mijn 'mantelzorger' vandaag voor het eerst, na een week van kattenwasjes, lekker onder de douche geweest.

Heerlijk was het. En 't liefst was ik er uren onder blijven staan. Maar ja, dat ging niet.

En daarna ook maar weer eens me aangekleed. Omdat ik m'n pyjama en duster na al die dagen toch wel erg zat was. En ontdekt hoe heerlijk het is om even weer gewoon kleren aan te hebben!

Dingen waar je normaliter niet eens bij nadenkt en die je gewoon allemaal doet. En die nu, na bijna een week, opeens heel bijzonder voelden.
Maar ook weer eens ontdekt hoe het is om afhankelijk te zijn van de hulp, bij het afdrogen en aankleden, van de ander,  m'n eigen vent... Terwijl het voor mij, in dit geval, hoop ik, maar tijdelijk is...

Dat deed me nadenken over de vraag: hoe zal het zijn als je altijd afhankelijk bent van anderen, van mantelzorgers. Voor nu misschien nog niet zo erg. Maar straks? Hoe zal dat zijn in de toekomst als, als het doorgaat dat een groot deel van de verzorgingstehuizen gesloten worden, het je kinderen, buren of vrienden moeten zijn... Want wat nu nog heel vanzelfsprekende dichtbije hulp was, want zo is het immers, Arnold is heel dichtbij, zal, stel dat we elkaar niet meer zouden kunnen helpen, door anderen gedaan moeten worden. En eerlijk gezegd ben ik daar nog lang niet over uitgedacht, hoe ik dat zou vinden...

O ja, ik weet het, onze ouders vonden het heel vanzelfsprekend om door ons geholpen te worden. Zij vonden zelfs dat ze daar recht op hadden. En dat was niet alleen maar even afdrogen en helpen aankleden. Ze vonden het zelfs heel gewoon dat je hun billen veegde..., en 't leek wel of ik/wij de enigen waren die dat gênant vonden, toen. Maar of ik, of wij dat ook heel gewoon zullen vinden als we dat zelf niet meer kunnen? Ik weet het, eerlijk gezegd, niet. En al helemaal niet als dat dan de kinderen, buren of vrienden zouden zijn. Een hulpverlener, verpleegkundige is toch anders...

En al denkend erover kwam ik terecht bij de regels die Mozes aan het volk Israël gaf, waarin hij zegt, namens God, dat een kind 'de schaamte' van zijn/haar ouders niet hoort te zien... En terugdenkend aan de keren dat ik daar noodgedwongen niet onderuit kon, denk ik: misschien wist Mozes/God het toch wel beter dan onze ouders en dan onze regering, die wil dat we straks allemaal mantelzorgers zullen worden en voor elkaar gaan zorgen...

Voorlopig ben ik er nog niet over uitgedacht. Niet over die regels van Mozes/God en niet over de plannen van de regering om de verzorgingstehuizen op te doeken. En zie ik vooral veel wanhoop bij mensen die nu al noodgedwongen zowel voor hun ouders als hun kinderen/kleinkinderen moeten zorgen en daardoor klem komen te zitten.

En 'k hoop dat wij nog heel lang elkaars 'mantelzorger' mogen en kunnen zijn!

Dondersteen schreef op 24 Februari '13 - 17:41 ;

En wat als je geen kinderen hebt? Ik was niet in de omstandigheid dat ik zelf kinderen mocht krijgen. Wie moet mijn mantelzorger dan straks zijn? Ik probeer er maar niet aan te denken. We kunnen nu toch nog niet inschatten hoe het dan zal zijn.
Voor jou is het in ieder geval fijn dat je een mantelzorger hebt en dat je vooruit gaat!
Rustig aan wicht!

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.