Zeg nooit...

Natuurlijk ken ik de uitdrukking: zeg nooit nooit...

Vaak als ik 'nooit' zei was er wel iemand die dan reageerde met: zeg nooit nooit! Maar desondanks meende ik het, vanuit de grond van m'n hart, toen ik mezelf beloofde nooit meer lid van een kerk te worden. Na alles wat we aan ellende hadden meegemaakt in het verleden en toen, op het moment dat we ons onttrokken, wist ik het zeker: het is genoeg geweest, niet nog een keer... Bovendien, mijn ziel en zaligheid hangt niet af van een kerklidmaatschap.

Ook al voelde het lange tijd daarna als een woestijnreis. Een eenzame woestijnreis. Maar hoe lijfelijk zeer de naam 'een kerkverlater', want dat was ik, ook deed, alles was beter dan te blijven in een kerk waar ik niets meer vond en zag van God. Tot ik iets las over kerkverlaters... Dat ging over mij, over ons. En op een vreemde manier gaf het me rust.

"Het is verrassend dat kerkverlaters vaak de meest toegewijde Christenen zijn - biddend, vol inzicht, diep denkend. Toch zijn ze het beu geworden om ‘het spel te spelen’ binnen ons kerkelijk systeem en zijn eruit gestapt.

Vaak gaat hun betrokkenheid vele jaren terug. In feite zijn ze vaak op één of andere manier leider geweest. Maar het GEBREK AAN GOD is wat hen opbreekt - zelfs in onze meest ‘Geest-rijke’ kerken.

En dus glippen ze rustig, soms zonder dat iemand het zelfs maar opmerkt, de deuren uit - om nooit meer terug te keren. Sommigen hebben me zelfs verteld dat ze het gevoel hadden dat God ‘hen naar buiten riep’. Anderen voelden eenvoudig dat ze daar niet konden blijven. De constellatie van de kerk drukte zwaarder op hen dan woorden konden uitdrukken.

“De meeste van deze mensen hebben het Christendom absoluut niet opgegeven. Het is het hedendaagse kerksysteem dat ze hebben opgegeven. Sommigen van hen zijn thuisbroederschappen begonnen. Of ze komen op ad hoc basis samen met andere stellen. Maar velen ontmoeten helemaal niemand, en beschouwen zichzelf als in de ‘woestijn’, alleen met God.

Een paar weken geleden werd me door een pastor gevraagd of ik het met hem eens was dat wat er aan het gebeuren is een ‘actie van God’ zou kunnen zijn. Dat is een tamelijk radicale gedachte. Veel leiders zouden eerder het omgekeerde denken. Omdat iets dat mensen uit ‘hun kerk’  leidt niet van God kan zijn, toch?

Hmmmm. Alles wat ik weet is dit: Het concept van door een ‘woestijn’ gaan vlak voor het binnentreden van het ‘Beloofde Land’ is volledig Bijbels. In feite vind je dat door de hele  Bijbel heen. Zelfs Jezus kende zo’n periode in de woestijn." 

Mij troostte dat, en 'k wist dat de eerder genomen stappen goed waren. En vaak dacht ik in de jaren die volgden na over die woestijnreis, en over dat Beloofde Land... Voor een deel was er wel weer invulling gekomen, en soms dacht ik dat we binnen waren gegaan in dat Beloofde Land, maar dat bleek tijdelijk te zijn, en was weer een dreun, die me opnieuw in de woestijn bracht, meer dan ooit teleurgesteld in mensen. Kerkmensen! En weer beloofde ik mezelf...

Tot we ons steeds meer gingen thuis voelen in de Vredeskerk waar we, om niet om te komen, gingen kerken... Omdat er iets was dat sterker was dan mijn: nooit meer... Iets waarvoor heel lang geleden de basis was gelegd. Nee, niet door de geloofsopvoeding van m'n ouders. Want daar voelde ik me niet bij thuis. Die basis was iets totaal anders. Iets dat maar moeilijk valt uit te leggen. Want hoe leg je uit dat al die uren die ik doorbracht in deze lege kerk (omdat ik als 11 jarige de sleutel kreeg om drie keer daags de kerkklok te luiden, wat ik tot m'n 16e deed), ergens in een hoekje zittend en heel stil luisterend naar de muren, met op de achtergrond het geruststellende tikken van het uurwerk van de torenklok, voor mij de basis zijn geworden van het onzegbare..., van de Ene, de Eeuwige, Die er is, ondanks alles!

 

 

Iemand heeft ooit geprobeerd dat te verwoorden in een gedicht, en 't hadden mijn woorden kunnen zijn.

Verlaten kerk

Gedempt viel in de kerk het zonnelicht.
De boomen buiten wiegden in de wind.
In 't hoog kozijn zat stil een grauwe musch,
Nieuwsgierig kijkend als een heel klein kind.

Op d'orgelbank lag nog muziek verspreid;
Het psalmboek leunde stijf aan 't donkere hout;
Hoog stond een engel: 't dacht mij dat hij blies
Op zijn bazuin van rein en louter goud.

Maar 't bleef zoo stil, als 't nergens anders was.
Door 't kerkgebouw ging zacht een zang van vree;
De leege banken droomden stijf en stil;
De boeken en de kussens droomden mee.

En 'k hoorde 't zachte suiz'len van den wind;
't Klonk plechtig, als de stemme van mijn God.
Zoo wel was 't mij in lange niet te moe.
Stil, als een kind, vertrouwde ik Hem mijn lot.

Het waren dan ook deze woorden en deze beelden, de gedachte aan al die geslachten die daar voor mij waren geweest, die me uiteindelijk hielpen om de stap te zetten om toch weer kerklid te worden. En om ja te zeggen op de vraag: wil je ouderling/scriba worden?

Het was niet gemakkelijk om daar antwoord op te geven, ook omdat ik vond dat het een beslissing van ons samen moest zijn. Had Arnold gezegd: voor mij is nooit nooit, dan zou ik 'nee' gezegd hebben.

En lid worden en dan ook nog ouderling betekent zeker niet binnengaan in het Beloofde Land, want de kerk van nu lijkt in weinig op binnengaan in het Beloofde Land, naar binnen gekeerd als ze is, krampachtig vasthoudend aan wat eeuwen 'mode was', uit angst om te veranderen en om nog meer mensen te verliezen, terwijl juist die kramp mensen doet afhaken... En desondanks heb ik 'ja' gezegd! En de komende Pinksterzondag zal dat 'ja' in de gemeente klinken en zal ik bevestigd worden te midden van die gemeente. En wie weet mag ik dan een beetje meehelpen om... Desnoods als dwarsligger.

Els schreef op 18 Mei '13 - 01:24 ;

Mooi geschreven, Ettje. En nee, het Beloofde Land zul je in deze wereld en in deze tijd denk ik nergens vinden, maar ik hoop dat het wel een thuiskomst voor je zal zijn en het begin van een heel goede en warme tijd. xxxxx

Els (email)  · reageer op Els

willemien keuning schreef op 18 Mei '13 - 02:05 ;

Dwarsliggers zijn onontbeerlijk in de kerk, zei ds. Buskes. Hij refereerde aan het beeld van een spoorlijn: dwarsliggers houden de rails bij elkaar. Zonder hen kan er geen trein rijden.
Als dwarsligger zegent de Heer jou en Hij zal jou bewaren.
Hij doet over jou opgaan de zon van zijn ontferming
Hij koestert jou met het licht van zijn ogen
en Hij geeft jou en Arnold: vrede.

willemien keuning (email)  · reageer op willemien keuning


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.