Herinnering

Voor mij was het een herinnering die heel ver weggezakt was.


Maar blijkbaar heeft het toen, of later, toch wel zoveel indruk op m'n dochter gemaakt dat ze het zich nog steeds herinnert. Dus moest ik even diep nadenken toen ze zondag zei, n.a.v. m'n bevestiging als ouderling/scriba, dat ze er heel blij om was omdat ik er lang genoeg voor geknokt had...
Even had ik totaal geen idee waar het overging, zoals ik ook al niet begreep waar kleinzoon Roan het over had toen hij zei: blij te zijn voor mij dat ik nu eindelijk ouderling was..., want ik kan me niet herinneren dat ooit graag gewild te hebben. Maar na nog wat 'hints' van Annelies begon heel langzaam het kwartje te vallen. En kreeg ze dus toch nog een beetje gelijk! Al moest de herinnering van heel ver komen.
Ik heb er inderdaad voor geknokt, in een vorig leven, dat vrouwen toegelaten zouden worden tot de ambten. Maar waar het me vooral omging was: dat vrouwen als volwaardig en gelijkwaardig zouden worden gezien door de mannenbroeders en niet eens zozeer om de ambten. Daar voor knokken heb ik altijd toch wel een beetje als onzin gezien, en als een overschatting van de ambten.

En ik kon dat, er voor knokken, omdat ik in de bevoorrechte positie was dat ik meeging naar Landelijke Vergaderingen om er verslag van te doen in ons eigen kerkblad en het landelijke kerkblad, waarbij ik vaak, op wat dames na die voor de koffie, de soep en de broodjes zorgden, de enige vrouw was...
Dat gaf me de gelegenheid om de mannenbroeders, als het hier over ging gade te slaan en te observeren, en vooral om er over te schrijven, en dan zo dat de goede lezer op z'n klompen aan kon voelen dat ik zo m'n bedenkingen had bij de besluiten van de mannenbroeders en hun besluiten niet zo hoog had...
Alleen, ik deed dat nooit voor mezelf, maar wel voor al die vrouwen die, volgens boze tongen, 'al met de kruk van de kerkdeur in de hand stonden', klaar om te vertrekken als ze hun zin niet zouden krijgen. Overigens, zelf ben ik  die mentaliteit nooit bij de vrouwen die ik kende tegen gekomen, dat was meer een mannen-idee, en voor zover ik weet verliet er in onze gemeente geen enkele vrouw om die reden de kerk...

En toen kwam dat moment van de zoveelste teleurstelling, het voor de zoveelste keer op de lange baan schuiven en weer allemaal aangekondigde gemeenteavonden waarin er over gepraat moest worden... Zelf was ik niet eens zo teleurgesteld erover. Ik had immers bij die vergaderingen gezeten en had het zwerk allang zien drijven... Wetende dat de tijd er nog lang niet rijp voor was zolang een predikant nog hardop, zonder tot de orde geroepen te worden, kon zeggen: "Broeders laten we er geen vluggertje van maken!" En een andere predikant: "Laten we gewoon gebruik maken van de diensten van vrouwen, zonder ze een status te geven!" Dat dat rare seksistische opmerkingen waren drong niet eens door bij 't manvolk. Er vielen dan ook heel wat monden open, toen ik ze daar op attendeerde. En natuurlijk was dat niet zo bedoeld, volgens hen, dat was mijn overgevoeligheid...

Maar dat er vrouwen teleurgesteld waren en niet nog eens er eindeloos over wilden discussiëren, dat begreep ik maar al te goed. En om de druk een beetje van de ketel te halen schreef ik er een satirisch stukje over in het kerkblad. Niet wetende dat bij sommige mannen daarmee de vlam in de pan zou slaan...Terwijl het voor veel vrouwen inderdaad de druk van de ketel haalde en ze er best wel weer om konden lachen, zoals ik het bedoeld had, waardoor ze zelfs nog wel een rondje 'erover praten' mee wilden doen...

Vandaag, nog nadenkend over de reactie van Annelies, zocht ik dat bewuste stukje op. En net als toen snap ik nog steeds niet wat daar nu zo erg aan was dat de mannenwereld erdoor op z'n kop kwam te staan. Althans de wereld van een aantal mannen. Met getrokken 'zwaarden' eisten ze excuses van me... En eentje kwam er zelfs, zei hij, namens de kerkenraad excuses eisen... Waar de kerkenraad niets van wist, zo bleek later...

En nu, ruim twintig jaar later, moet ik er nog om lachen, het opnieuw lezend, en begrijp ik wel een beetje dat dochter Annelies het als als knokken voor heeft ervaren... Ja, het was inderdaad knokken voor..., maar nooit, zoals ik al schreef, voor mezelf en eigenlijk ook niet voor de vrouw in het ambt. Maar gewoon omdat sommige dingen me echt in 't verkeerde keelgat waren geschoten, en vrouwen het niet verdienden om zo behandeld te worden. Zoals de opmerking van een predikant in het Jeugdblad Verkenning: "Verenig u bij pot en pan, kook aarpels en spinazie. En laat de studie aan de man, da's ware emancipatie!" Hij was het ook die vrouwen die voor gelijkwaardigheid waren 'de meiden uit de slimme meiden hoek' noemde.. Zoals in 't stukje hieronder.

RAPPORT OPENSTELING DIAKENAMBT...

Hiep, hiep, hiep, hoera!! Het studierapport van de Landelijke Commissie Openstelling Diakenambt voor de Zusters der Gemeente is verschenen. Weliswaar nog niet helemaal af, het laatste hoofdstuk zal na 1 juli geschreven worden en zal pas eind 1993 klaar zijn (volgens een tussentijdse rapportage van de commissie op de L.V. van 1991), maar het begin is er.

Eind 1994 zullen de vrouwen - de meiden uit de slimme meiden hoek die, super slim als ze zijn alleen 's nachts nog ongelijk willen zijn (zoals één van onze predikanten, in het blad Verkenning, vrouwen betitelde die geloven in de gelijkwaardigheid van man en vrouw) - dan eindelijk weten: wat de plaats, de positie en de verantwoordelijkheid van de vrouw in de gemeente mag zijn.

Dat er eerst nog op de L.V., die in maart 1994 begint, door de mannenbroeders, (want ook dan zal er wel weer niet één kerk zijn die de moed heeft om vrouwen af te vaardigen - wat overigens volkomen legaal is, volgens ons Akkoord van kerkelijk samenleven) over gediscussieerd moet worden mag de pret niet drukken. En al evenmin het feit dat we dan inmiddels al zes jaar verder zijn - de vorige L.V. die dit punt op de agenda had was in 1988 -, en al bijna twintig jaar nadat deze discussie begon en de eerste artikelen er over in Opbouw verschenen... (Iets met één dag en duizend jaren :-) )

Dat de discussie van 1988 over: "De vrouw in het ambt", nu versmalt is tot: "De vrouw in het diakenambt", het is een kniesoor die daar nu nog op let. De meeste mannen zijn immers ook begonnen als diaken, ook al had dat dan een andere reden.

Nee, ik wil optimistisch blijven, en ben er daarom dan ook van overtuigd dat in het jaar 2024, als ik 80 jr. ben, m'n dochter 46 jr. is en m'n oudste kleindochter 35 jr., de eerste vrouwelijke diaken bij ons legaal bevestigd zal worden.
 
Want in 1994, er in m'n optimisme van uitgaande dat dit rapport het haalt op de L.V., wordt er natuurlijk eerst nog een commissie benoemd die gaat studeren op de vraag of vrouwelijk diakenen nu wel of niet aanwezig mogen zijn op kerkenraadsvergaderingen of dat ze apart moeten vergaderen. Ook dat vraagt minstens zes jaar. In het jaar 2000 komt er dan een commissie die gaat bestuderen wat deze stap betekent voor onze relatie met de Chr. Geref. Kerken en in het jaar 2006 gaat een andere commissie bestuderen wat het zal betekenen voor onze relatie met de Vrijgemaakte kerken. Vervolgens wordt er dan in het jaar 2012 een commissie benoemt die gaat onderzoeken hoe men er in de Buitenlandse kerken over denkt, en als dan blijkt dat er geen bloed gaat vloeien en we inmiddels in het jaar 2018 zijn aangekomen wordt er nog een commissie benoemd die zes jaar gaat studeren en zich voorbereiden op de feestelijke openstelling en het doorknippen van het lint...

Wanneer "de vrouw in het ambt" bereikt zal worden? Ik hoop, uitgaande van de duur van deze beslissing, in het jaar 2074, als m'n jongste dochter (als ze het mag beleven) 96 jaar is en m'n oudste kleindochter 85 jaar. Hun dochters en kleindochters zullen dan als gelijkwaardige - en volwaardige - leden een plaats in de gemeente hebben. En dus blijf ik vol goede moed.

Hoewel satirisch bedoelt is het ook wel een beetje een cynisch verhaal geworden, terwijl dat eigenlijk niet m'n bedoeling was. M'n bedoeling was: duidelijk maken dat voor veel vrouwen de discussie nu al te lang geduurd heeft. Ik kan me voorstellen dat er vrouwen zijn die na zoveel jaar zeggen: laat maar zitten, wij doen niet nog een keer mee aan deze discussie, voor ons hoeft het niet meer. En zo zijn er ook vrouwen die niet meer mee willen doen zolang de discussie blijft zitten in de hoek van: vrouwen die zo nodig moeten, feminisme en emancipatie, of zolang er nog opmerkingen gemaakt worden als van bovengenoemde predikant, of de lacherige opmerking: vrouwen in het ambt, leuk, mogen we dan ook maten opgeven. Dat zijn discriminerende en seksistische opmerking die in deze discussie niet thuis horen. Die in de kerk niet thuis horen.

maart 1992

En nu, ruim twintig jaar later, moet ik er nog om lachen, het opnieuw lezend, en begrijp ik wel een beetje dat dochter Annelies (toen nog maar 14 jaar) het als als knokken voor... heeft ervaren. Ja, het was inderdaad knokken voor..., maar nooit voor de vrouw in het ambt en zeker niet voor mezelf.
En 'k schoot, het herlezend, hardop in de lach toen ik deze notitie erover in het kerkblad nog eens las...

NB. uit de kerkeraadsnotulen:
Eén van de broeders is van mening "dat het artikel van Ettje.... m.b.t. openstelling diakenambt, voor zusters niet acceptabel is".
Maar het moest zijn: "dat het artikel van Ettje... m.b.t. openstelling diakenambt voor zusters, niet acceptabel is".

Hoe belangrijk is een komma! KM.

NB2 inmiddels zijn er in de meeste kerken van toen allang vrouwelijke diakenen en in sommige ook vrouwelijke ouderlingen. Al hangt dat wel een beetje af van de plaats waar de kerk gesitueerd is. En er is/zijn zelfs vrouwelijke predikanten, al is er, bij mijn weten, maar eentje actief als gemeentepredikant.

Kobus schreef op 22 Mei '13 - 08:42 ;

Nog van harte gefeliciteerd en alle zegen bij het werk gewenst! Helaas konden wij zondag niet bij de bevestiging zijn. :(

Kobus  · reageer op Kobus


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.