Een bewogen dag

Want dat was het vandaag. Om meerdere redenen.

Allereerst omdat we vanmiddag, eindelijk, zwart op wit de vrijspraak binnenkregen van het Gerechtshof! Daar keken we al drie weken naar uit!En 't staat er echt: vrijspraak!

En in de tweede plaats omdat Arnold een telefoontje kreeg van de moeder van Onno, die hem uitnodigde voor de verjaardag van Onno, zondagmiddag. Maar ja, omdat ze die verjaardag op Noorderhaven vieren hadden we al laten weten dat we dan niet konden komen. Immers, Noorderhaven had hem twee en een half jaar geleden de toegang ontzegd en dat niet teruggenomen. Maar Guus, Onno's moeder, beweerde stellig dat hij welkom was, en toen hij zich niet liet overtuigen kwam er even later een telefoontje van de woning van Onno, met de mededeling dat hij toch echt welkom was! Zij hadden er contact met de directie over opgenomen en die hadden gezegd dat hij. omdat hij is vrijgesproken, weer naar Onno mag. Dat was voor Arnold heel emotioneel. En natuurlijk gaan we, want 't zal de laatste keer zijn dat hij naar Onno kan gaan... Jammer dat hij daarvoor Kees en Sjoukje moest afbellen, die zondagmiddag zouden komen. Maar ze begrepen dat dit voor hem heel belangrijk was. Afscheid nemen van Onno en van de anderen, die hij al die tijd niet heeft gezien, en van wie hij nu afscheid moet nemen...

En alsof het niet op kon kregen we ook nog het artikel toegestuurd, zoals het morgen in de krant zal verschijnen. Een artikel waar we diep ons petje voor afnemen, omdat het heel goed weergeeft hoe deze jaren voor ons geweest zijn, hoeveel pijn het heeft gedaan en nog doet!

En zelfs dat was nog niet alles, want we kregen ook nog een uurtje heel gezellig bezoek van Dondersteen (Roely) en Peer (Peter), die voor de verandering eens geen bloemen meebrachten maar een prachtig pakket voor de vogeltjes buiten... 

 

Een geweldig idee. Want inderdaad bloemen hebben we nog steeds genoeg. Ook de afgelopen week kregen we weer twee boeketten, waar we weer volop van genieten...

 

Maar dit was echt een schot in de roos. Omdat er elke dag meer vogeltjes bijkomen nu het kouder wordt. Zeker weten dus dat we daar heel veel van gaan genieten! En niet alleen ik, maar ook Arnold, die steeds meer tijd krijgt om naar de vogeltjes te kijken...

En ook dat was deel van een bewogen dag. Want nadat gisteren aan 't eind van de middag de huisarts nog even langskwam, hebben we vanmorgen, op haar advies, de Omring gebeld. Dat is de thuiszorg organisatie waar we hier lid van zijn en hebben hun hulp aangevraagd. Omdat het gewoon niet meer gaat. En dus komt er maandag iemand kijken waar ze ons mee kunnen helpen en hoe, zodat hij misschien wat lekkerder kan zitten als hij wakker is, en wat lekkerder kan liggen als hij slaapt. Want als je vel over been bent dan doet liggen en zitten gewoon pijn. Maar ook door de kanker krijgt hij steeds meer pijn en daarom heeft hij dus steeds meer morfine nodig... En de volgende stap, morfine pleisters zal niet meer werken, denkt de huisarts, vanwege dat vel over been, want daar heb je een beetje vet onder je huid voor nodig. En daardoor komt ook een morfinepompje steeds dichter bij, en eventueel wat zuurstof, omdat hij steeds minder lucht heeft... Tijd dus voor ondersteuning door de wijkverpleegkundige en de thuiszorg. Allereerst om het voor hem zo comfortabel mogelijk te maken en te houden, maar ook voor mij, als steuntje in de rug...

Een goede beslissing, maar ook een heftige stap. Want 't liefst wilde hij dat allemaal nog opschuiven naar later... Maar zoveel later is er niet meer... En dat beseffen maakte het ook tot een bewogen dag. En ik ben er, ondanks alles, blij mee. Blij dat ik er niet meer helemaal alleen voor sta. En dat er anderen zullen komen die helpen meedenken.

Zo vliegen de dagen voorbij, soms veel te snel, en een beetje verbaasd besefte ik vanmorgen: alweer bijna een week om. Een week met hele slechte momenten. Momenten waarop ik me radeloos voelde omdat ik niet wist hoe ik hem kon helpen. Maar ook een week met heel gewone dingen, zoals een vergadering, 't huis poetsen, de was doen en boodschappen..., en met hele fijne momenten, zoals gisteren, toen ik samen met Riet even koffie ging drinken en Rien, die een schitterend boekje met muziek meebracht, en die bij Arnold bleef, gewoon rustig in een boekje lezend terwijl hij sliep, maar wat mij even een stukje vrijheid gaf... Even iets anders... En vandaag alweer uitkijkend naar morgen, als Jochum en Annette komen, omdat het fijn is de kinderen weer even dichtbij te hebben... En beseffend: dit is momenteel mijn/ons bestaan... Wat me herinnerde aan dat prachtige lied van Ede Staal, Credo - Mien bestoan:

Ik vroag de wind mor dij verstaait mie nait,
Ik vroag de zee dij zingt heur aigen laid,
Geef mie de nacht din heb ik onderdak,
Doarom, zing ik.

Ik zai de vogels tegen d'oavendlucht,
Ik denk mien leven in 'n vogelvlucht,
Geef mie de nacht din heb ik onderdak,
Doarom, doarom zing ik.

Ik wait, der is 'n tied van komen,
En ook 'n tied van goan,
En alles wat doar tussen ligt,
Ja, dat is mien bestoan.

Veur d'ain duurt 't leven veul te kört,
Veur d'aander veul te laang,
d'Ain is blied dat 't zover is,
En d'aander dij is baang.

Ik mis dij nait mer bie mie binnen,
't Wordt kolder om mie tou,
En in mien menselekhaid vroag ik mie of,
Woarom zo jong, zo gaauw?

Sums vuil ik mie gelukkig,
Din hang 'k aan mien bestoan,
Din zing ik mit de vogels met,
Din proat ik tegen de moan.

Din binnen we mit zien baaiden,
'k Zet alle klokken stil,
En ik verneuk miezulf din weer
Want'k wait dat dat nait wil.

't Geluk liekt sums zo hail dicht bie,
Din main ik dat 't ter is,
En in mien aigenwiezeghaid,
Din griep ik altied mis, mis, mis...

Ik wait, der is 'n tied van komen,
En ook 'n tied van goan,
En alles wat doar tussen ligt,
Ja, dat is mien bestoan.

Marleen schreef op 01 November '13 - 22:59 ;

Wat een heleboel emotie weer op één dag.
Mooi lied!

Marleen (email)  · reageer op Marleen

Reina schreef op 01 November '13 - 23:21 ;

Weet dat ik met jullie meeleef. Liefs

Reina (email)  · reageer op Reina

Els schreef op 01 November '13 - 23:35 ;

Heel mooi lied, inderdaad. En natuurlijk weer een mooie blog.Fijn dat er thuiszorg komt, alleen al het gevoel dat je op anderen kunt terugvallen mocht dat nodig zijn, is rustgevend. Ik hoop dat het morgen allemaal lukt zonder al te veel misselijkheid en pijn en dat het een mooie dag wordt. xxx

Els (email)  · reageer op Els

Dondersteen schreef op 02 November '13 - 21:57 ;

Ede ontroert. Altijd. Wat kon die man toch prachtig zingen.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Trudy schreef op 05 November '13 - 11:58 ;

Ik voel me zo bevoorrecht dat ik zo dicht bij jullie kan zijn in deze toch zware tijd. Ik ben zielsgelukkig dat die papieren eindelijk zijn aan gekomen, Ik vind jullie zo dapper dat je toch
naar noorderhaven gaat, natuurlijk om bij vrienden te zijn, maar ik vind het nog steeds onvergefelijk wat jullie is aan gedaan…....

knuffel!!!!

Trudy (email)  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.