Bijzondere dag

Ja! Het was vandaag een bijzondere dag.

Allereerst door de kerkdienst van vanmorgen, waarin de overleden gemeenteleden van het voorbije jaar werden herdacht.

(de foto heb ik maar even geleend van de site van de kerk, zonder toestemming)

Een mooie dienst. Een verstilde dienst. Heel mooi weergegeven in de kaarsen op de Liturgischetafel. Kaarsen die door Hedera verbonden waren met de Paaskaars. En wie de betekenis kent van Hedera weet - blijvende gehechtheid en voortdurend leven - zal er, net als ik door geraakt zijn.

En ja, dat was soms best even moeilijk. Daarin hadden degenen die me er over aanspraken gelijk. De wetenschap dat op die tafel volgend jaar een kaars voor Arnold zal branden was best wel heftig. Maar voor 't zelfde, dacht ik, brandt er volgend jaar ook een kaars voor mij of voor jou..., want niemand weet immers het uur van zijn/haar dood. En dat maakte het anders, minder heftig, zolang iedereen het droog hield. Want anderen zien huilen was het meest heftige... Al is er natuurlijk niks mis met tranen. Ook niet met tranen in overvloed. 

En ja, er waren heftige liederen. Maar ook liederen die me hielpen weer omhoog te krabbelen, als het even moeilijk werd. Liederen over het: En toch...!! In de 'Tale Kanaäns' de liederen van het: nochtans van het geloof...

Zelf droeg ik ook nog een steentje bij, door het prachtige gedicht voor te lezen van Okke Jager 'Worden als een kind'. Een gedicht over geloven als een kind, over Henoch, die wandelde met God en werd weggenomen. Mij raakt daarin altijd het meest: het wandelen met God. De rust die daarvan uitstraalt. Geloven is geen hardloop wedstrijd, wie er het hardst met God loopt, maar wandelen met God, met open ogen, open oren en een open hart... Jammer dat de vertalers in de Nieuwe Bijbelvertaling dat weg-vertaald hebben, want het staat er toch echt... Wandelen met God, en zeilen op de wind van vandaag... Nou ja, dat laatste staat er niet, maar is voor mij/ons toch wel een beetje hetzelfde.

En dat deden we ook de afgelopen week weer, soms voor de wind en soms met letterlijk en figuurlijk heftige tegenwind. 

Waarbij het artikel in de krant (te lezen door 'krant' aan te klikken) toch wel een hele centrale plaats innam deze week, ook al was het pas op de laatste dag van de week.

 

Het eerherstel, voor wie het zo kan en wil lezen, was gewoon heel fijn en heel bijzonder. En we zijn degene die dit ter sprake heeft gebracht bij de krant en de journalist Hedzer Faber die zo open luisterde naar Arnolds verhaal dan ook heel erg dankbaar.

En naast de vele mensen die me aanspraken over de herdenking van de overledenen, was het aantal gemeenteleden dat me aansprak over 't krantenartikel vele malen meer. Iedereen die me aansprak was er minstens zo blij mee als wij, blij voor Arnold. Maar ook alsof ze allemaal zelf en als gemeente hierdoor eerherstel voelden, en onze blijdschap was hun blijdschap. Heel bijzonder! En degenen die de reactie eronder van één van de aangevers hadden gelezen waren laaiend om die anonieme reactie... En ook dat was goed om te ervaren. Ach, hij/zij schreef dat hij/zij Arnold niet kon... En dat was dan ook meteen het enige ware dat hij schreef! Want had hij/zij Arnold wel gekend (gekond klinkt zo dom) dan zou hij/zij nooit van een troostende arm om iemand heen of een kalmerende hand op een been, ontucht gemaakt hebben...En wat ben ik blij en dankbaar dat al die andere mensen, familie, vrienden, buren, collega's vrijwilligers en gemeenteleden hem wel kenden en kennen. Niet één heeft er ook maar een moment getwijfeld aan z'n onschuld! Waardoor het voor niemand moeilijk was om om hem heen te gaan staan en te blijven staan!

En het tweede bijzonder van vandaag was was natuurlijk Arnolds bezoek aan Onno's verjaardag. En net als 'vroeger' zag ik ze weer genieten, de maatjes! 

Dat deed meer pijn dan de dienst van vanmorgen. Om de twee en half jaar die ze ontstolen is, die ze beiden gemist hebben, waar geen 'later' voor is en wat niet meer ingehaald kan worden... Dat deed ongelooflijk pijn. En tegelijkertijd maakte het me woedend. Woedend om wat ze beiden gemist hebben en woedend om het aangedane onrecht... Dat is iets wat ik de 'aangevers' aanreken. Zoals ik ze ook, vanaf het allereerste begin, heb aangerekend, en nog aanreken, wat ze de twee moeders van de cliënten hebben aangedaan. Want je zult maar te horen krijgen dat je dochter misbruikt is..., dan ben je als moeder wanhopig! En opnieuw kwam het, terwijl ik Arnold en Onno samen zag zitten, bij me naar boven: er zijn in deze hele onverkwikkelijk geschiedenis uiteindelijk alleen maar verliezers!

Marleen schreef op 04 November '13 - 11:20 ;

Wat een bijzonder weerzien voor die twee mannen.

Marleen (email)  · reageer op Marleen

Carla schreef op 04 November '13 - 14:50 ;

Ontroerende foto van Arnold en Onno!
Wat zijn jullie dapper en wat een wilskracht,..

Carla  · reageer op Carla

Dondersteen schreef op 04 November '13 - 20:21 ;

Praxhtig, die laatste foto. Zo vol aandacht voor elkaar. Mooi om te zien.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Trudy schreef op 05 November '13 - 12:05 ;

Op het moment komt het artikel niet naar voren voor me, ik ga morgen weer proberen….....

Trudy (email)  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.