Wat een dag...

Een dag die al vroeg begon.

Want even voor half acht stond ik al onder de douche, omdat ze van de thuiszorg tussen 8:00 en 13:00 uur een matras en kussen voor in z'n stoel voor Arnold zouden komen brengen... En meteen om kwart over acht maar de garage gebeld, om te vertellen dat ik dat de auto niet kon brengen, omdat ik er gisteravond in 't zicht van de haven mee gestrand was...

Jaja, lach allemaal maar even... 't Was uiteindelijk gewoon eigen schuld, dikke bult! Omdat ik er domweg niet aan gedacht had dat een auto benzine nodig heeft om te rijden. Zo gaan die dingen dus als mannen menen altijd het stuur in handen te moeten hebben. Want 'vroeger' toen ik ook nog wel eens mocht rijden en nog vroeger toen ik zelf een autootje had, tankte ik gewoon. Maar de voorbije zeven jaar dus niet! En dus zat tanken niet meer in m'n systeem. 

Maar balen was het wel toen ik gisteravond, laat voor mijn doen, thuiskwam en strandde in het zicht van de haven, en even bekroop me de angst: dat wordt straks: "en nu hebben we enkel en alleen nog maar een fotootje, van het autootje..." Dat viel dus gelukkig mee!

Maar daardoor en om de mensen van de thuiszorg dus voor mijn doen vroeg op en meteen aan 't bellen... Wat voor een avondmens als ik een ramp is. Maar goed, rampen zijn er om ze te overleven, dus aan de slag... En verder wachten. Wachten op de thuiszorg, wachten op de garage, wachten op een telefoontje... En tussendoor liet ik ook nog in de stromende regen Famke uit en zag ik opeens ons prachtige herfstbloemstuk in elkaar storten..., met als gevolg dat er overal pompoen langs de tuinbank droop...Dat werd dus: opruimen en poetsen... en daar hebben we nu alleen nog maar een fotootje van...

 

Gelukkig was gisteravond gaandeweg, eenmaal thuis, ook het besef gekomen dat een lege tank wel eens de oorzaak kon zijn..., al stond ie volgens mij toch niet helemaal in 't rood... En ach, bij de garage deden ze er niet moeilijk over om 'm even op te halen, toen ik ze vertelde waarom ik 'm niet kon brengen,  al liep het uiteindelijk toch weer anders, want ze hadden het drukker dan gedacht en ik kwam op 't idee om Nan te vragen om een jerrycan benzine... Die kwam natuurlijk meteen, als reddende engel, en na de auto een paar slokjes gegeven te hebben deed ie het weer en kon ik 'm alsnog zelf naar de garage brengen, voor alle zekerheid gevolgd door Nan, die me vervolgens ook weer thuisbracht. En het lachen bij de garage, toen ik binnenkwam, waar ze net zaten te lunchen, ach... Wie 't laatst lacht, lacht het best! En dat was ik, toen de auto gekeurd en wel weer voor de deur stond vanavond.

En 't spul van de thuiszorg? Die mannen kwamen tegen negenen al en dumpten letterlijk een te groot matras en wisten niks van een kussen voor in z'n stoel. "Daar gaan wij niet over, mevroi... En weg waren ze weer! Dat werd dus bellen, in de wacht staan, weer bellen en weer in de wacht staan, en weer bellen en weer in de wacht staan... Zodat ik meteen weer helemaal thuis was in 't hulpverleningscircuit..., want over 't matras moest ik de één bellen en over 't kussen de ander, en ik zou teruggebeld worden, waar ik nu dus nog steeds op zit te wachten.... En 't matras kon niet op maat geruild worden en 'm weer inleveren kon ook niet, omdat je maar één keer zo'n aanvraag kunt dun en er een nota achter hangt die niet meer teruggehaald zou kunnen worden... En hun voorstel om dan maar er een bed bij te leveren, waar ie wel in zou passen, was voor Arnold een stapje te ver. Al komt dat moment wel steeds dichterbij. Maar vandaag dus nog even niet! En 't is zulk gedoe dat er dan opeens gewoon niet meer bij kan. Dan moet ik even heel hard knokken om de moed niet te verliezen...

Dus uiteindelijk maar het tien centimeter te lange matras in ons bed gepropt... en met veel inspanning het bed weer opgemaakt. Want dat gaat niet van leien dakje bij een te groot matras, met als gevolg dat God me zo nu en dan wel even heeft horen brommen...

Maar 't was echt niet alleen maar kommer en kwel vandaag! Want we hoorden dat 't artikel, dat hier zaterdag in de krant stond, vandaag ook in andere edities van 't Noord Hollands Dagblad stond. Nog even, en hij is een bekende Noordhollander... En o wat gun ik hem dit eerherstel!

Ook al gaat, eerlijk is eerlijk, het voor een deel bij hem langs, omdat hij 't grootste deel van de dag ver weg is, in morfineland, waar de meest vreemde dingen soms gebeuren... En hoe ik het hem ook gun, dat ver weg zijn, 't maakt me ook verdrietig, omdat het laat zien hoe slecht het gaat... Of beter gezegd, hoe het achteruit gaat.

En we hadden een fijn telefoontje van Jaap en Aag en ook kwam de brief waarvan we via de krant wisten dat die zou komen, van NH, waarin ze hem uitnodigen voor een gesprek over de gebeurtenissen van de voorbije twee en een half jaar, en over wat we samen van de toekomst kunnen verwachten... Alsof er voor Arnold toekomst is...

En genieten deden we ook nog even samen. Van het eerst roodborstje in de tuin. Daar werd ik even helemaal blij van! Tijd dus om te zorgen dat de voederplank goed gevuld blijft, want daarmee krijg je de meeste vogeltjes je tuin wel in, en da;s genieten... En genieten doe ik ook als ik op de grond de mussen zie rondhippen. Want die zagen we hier tot nu toe maar zelden. 

 

En elke keer weer, als ik dan een paar mussen zie komen de woorden uit de psalm naar boven, psalm 84:2. In de oude berijming natuurlijk, want die leerden we vroeger uit ons hoofd, en die woorden komen 't makkelijkst naar boven...

Zelfs vindt de mus een huis, o Heer',
De zwaluw legt haar jongskens neer
In 't kunstig nest bij Uw altaren,
Bij U, mijn Koning en mijn God,
Verwacht mijn ziel een heilrijk lot;
Geduchte Heer' der legerscharen,
Welzalig hij, die bij U woont,
Gestaag U prijst en eerbied toont.

Zo werd een zware dag dan opeens toch weer licht! En morgen komen Annelies en MJ en vrijdag Gert Jan en Rineke... Daar kijken we al weer naar uit.

Els schreef op 06 November '13 - 00:13 ;

Knuffel.

Els (email)  · reageer op Els

sonja schreef op 06 November '13 - 09:55 ;

knuffel

sonja (email)  · reageer op sonja

Trudy schreef op 06 November '13 - 11:25 ;

Sorry, maar ik heb al vele jaren niet in Nederland gewoond….maar mijn klomp breekt als men zegt, je mag maar eenmaal een matras vragen,en als wij de verkeerde maat sturen….....wel…..... je krijgt geen ander…....

Jongens , wat gaat er dan in je om. Wat ben ik blij dat ik gelukkig nooit zo iets mee zal maken, Ik draaide ze de nek om…. Ja, Ik heb al sorry gezegd…...... brrrr…..

Trudy (email)  · reageer op Trudy

Dondersteen schreef op 07 November '13 - 20:33 ;

Wat een belachelijke bureaucratie zeg! Tjonge.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.