Stilte

We wisten dat het kon gebeuren...

Maar hoopten dat het niet zou gebeuren. Helaas, ijdele hoop. Jochum en Annette waren de eersten die het zagen. Zelf zie ik hem natuurlijk elke dag, en daardoor viel hij met mij minder op, al dacht ik het wel, zo nu en dan. En Annelies, die gistermiddag kwam, viel het ook meteen op, en dat was dan ook bijna het eerste dat ze zei toen ze kwam: wat ben je geel papa..., je lijkt wel een kanariepietje... Straks ga je nog fluiten! Dus pakte zij meteen MJ bij z'n lurven toen die later die middag binnenkwam om haar weer op te halen. En die keek er natuurlijk met een deskundige blik naar en bevestigde wat de kinderen dus ook al zagen...

Toen konden we dus niet anders meer dan de huisarts bellen die ook meteen zag wat de anderen zagen en meteen ging regelen dat hij naar de oncoloog ging. Al liep dat een beetje anders dan gedacht, en daardoor spendeerde ik een deel van de middag aan bellen, tot er een afspraak was gemaakt voor komende dinsdagmorgen. Dan is hij de eerste, dat dan weer wel!

Dus nu maar weer daar naartoe leven en ondertussen hem in de gaten houden, want als 't erger wordt hang ik zeker opnieuw aan de telefoon, weekend of geen weekend. Want op zulke momenten kan ik erg vasthoudend zijn! 

En ondertussen gaat hij per dag achteruit. Daar hoef je geen dokter voor te zijn om dat te zien. Een groot deel van de dag brengt hij slapend, in z'n stoel, door. En vaak blijft z'n krantje ongelezen en de sudoku onopgelost. Allemaal 'kleine' dingen die anders worden. Terwijl ook de bordjes pap steeds kleiner worden.

 

En dan opeens leeft hij voor heel even weer op, zoals vanmiddag en haalt het afgevallen blad weg uit de voortuin. Wat overigens steeds zinvoller wordt, omdat de bomen, na de korte storm van gisteravond, nu echt kaal zijn. Dat was het eerste dat ik zag vanmorgen. Zo kaal en triest..., en 'k zal maanden moeten wachten voor ze er weer aanzitten, en Arnold zal er dan niet meer zijn.

 

Maar dat even opruimen van het blad is dan ook meteen genoeg! Want daarna zijn z'n krachten totaal op, en de rest van de middag brengt hij weer slapend door.

En soms, opeens, zoals vanmiddag, overvalt me dan de oorverdovende stilte in huis. Arnold ver weg, Famke slapend, geen enkel geluid. Alsof alle leven weg is. En als een mokerslag dringt het tot me door: zo zal het straks altijd zijn... Zo stil! Dan moet ik knokken tegen de op me af komenden eenzaamheid, ook al is er nu nog tweezaamheid.

 

En terwijl ik boven wat 'nieuwe' foto's zoek, voor in de digitale fotolijst, kom ik langs foto's die dat gevoel alleen maar versterken. Prachtige foto's van samen naar de storm kijken, en de wolken, of van strandwandelingen..., waar we kinderlijk van genoten...

 

 

 

 

 

Duizenden foto's hebben we in de zeven jaar dat we hier wonen gemaakt. En elke foto draagt een herinnering met zich mee. Dierbare herinneringen, aan toen het leven goed was... Dat kost tranen. Maar gelukkig is er dan opeens weer een flard van een gedichtje. Een gedichtje van Toon Tellegen...

Diep in mijn gedachten is een stem
die telkens weer dapper zegt
in een alleen voor mij bestemde taal:
'Komt tijd, komt raad.'

En terwijl ik er naar op zoek ben, want 't gaat nog verder, kom ik opeens dat prachtige gedicht van Guillaum van der Graft (Willem Barnard) weer tegen. Ooit eens gekregen, van een aardige mevrouw, toen ik op een doordeweekse dag even binnenliep in de Hervormde Kerk in Joure...

Over de stilte

Zolang er ergens iemand bestaat
met wie ik kan spreken
vind ik ook wel eens de stilte
midden op straat
een stilte die niemand kan breken.

'Een kostbare stilte van zuiver glas
dat ik zelf
met mijn stem heb geslepen.
Als ik er niet was
had niemand die stilte begrepen.

Maar als Hij er niet was
en zijn stem was er niet
dan was er van stilte geen sprake.
Alleen maar van zwijgen
zo hard als graniet
en dat kan je doodeenzaam maken.
Maar dé stilte,
dat is een tweestemmig lied,
waarin God en de mens elkaar raken.'

 

Naar dat andere gedichtje heb ik daarna niet verder gezocht. 't Is goed zo. Komt tijd, komt raad!

Els schreef op 08 November '13 - 08:44 ;

Ach…. wat een moeilijk en ook soms mooi proces maken jullie door. Arm om je heen, al is het virtueel.

Els (email) (link)  · reageer op Els

Jo schreef op 08 November '13 - 08:57 ;

Even laten weten dat ik aan jullie denk….

Jo (email)  · reageer op Jo

Anke schreef op 08 November '13 - 09:37 ;

Lieve allebei, wij denken aan jullie.
Warme groet.

Anke  · reageer op Anke

Yvette schreef op 08 November '13 - 13:34 ;

Wat moeilijk om die stilte te ervaren. Een virtuele knuffel voor jullie…

Yvette (email)  · reageer op Yvette

Dondersteen schreef op 08 November '13 - 20:28 ;

Verschrikkelijk is het om iemand, zo dierbaar, zo achteruit te zien gaan. Een hele dikke kniffel van ons!

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Marleen schreef op 08 November '13 - 22:48 ;

Weer zo’n stap waar je stil van wordt.
Even een arm om je heen vanuit het goudse.

Marleen (email)  · reageer op Marleen

Anita schreef op 10 November '13 - 21:16 ;

Ik word er stil van , .............en jullie zijn zo eenheid !
Sterkte , heel veel sterkte

Anita  · reageer op Anita


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.