Een nieuwe week

En alweer ligt er een nieuwe week voor ons.

Een spannende week, om wat de oncoloog zal zeggen, over het geel zijn, en eventueel zal voorstellen... We wachten het maar af. Meer kunnen we niet. En zingen... Zingen tegen de klippen op, zoals Guillaum van der Graft dichtte:

Zingen

tegen de lange duur van de dingen
tegen de jaren, laten we zingen
over het water aan de lippen
tegen de klippen op

Al bestaat dat zingen bij mij vooral uit de dingen opschrijven en troost vinden in mooie liederen en gedichten..., van mensen die weten wat verdriet is en rouwen, en het al voor me verwoord hebben...  

En ondertussen kijk ik nog even terug naar de voorbije week. Een week waarin het alweer slechter gaat, en het leven steeds meer wijkt. Dat is moeilijk en verdrietig om aan te zien. Maar ook een week met hoogtepunten, zoals 't bezoekje van Annelies en MJ met de kleinkinderen. Aan alles merk je hoe goed Roan, Lenci en Nika zich ervan bewust zijn dat elk bezoek een laatste bezoek kan zijn. En met bewondering zie ik hoe ze opi, zonder woorden omhelzen en vasthouden, nu het nog kan. Ontroerende momenten zijn het. Ik zou er foto's van willen maken, maar kan het niet. Omdat het 'heilige' momenten zijn... En hopelijk ook momenten die ze de rest van hun leven meenemen als een kostbare herinnering. 

En 't bezoek van Gert Jan en Rineke. Gert Jan die regelde dat de regio-directeur van Noorderhaven hier naartoe kwam, in plaats van wij naar hem, en niet pas de volgende week maar nu. Dat het gegaan is zoals het gegaan is kan ook hij niet ongedaan maken. Hij werkte er nog niet toen het gebeurde. Maar 't was goed om hem te horen zeggen dat Noorderhaven, 's Heeren Loo, de uitspraak van de rechtbank erkent... En samen met Gert Jan zal hij een brief opstellen om dat ook aan de andere vrijwilligers en aan de ouders en mentoren van de cliënten te laten weten... En hij gaf toe dat er veel fout is gegaan. Onze wens: zorgen dat dit nooit meer gebeurt, en altijd eerst wederhoor toepassen, heeft hij meegenomen. Aan Arnold ging het meeste gewoon voorbij. Te ziek om nog echt te kunnen reageren, maar ook om ervan te kunnen genieten..

Ook hij bracht een boeket bloemen mee. Rineke nam de zorg ervoor op zich, en daar was ik blij mee, want alles in mij wilde die bloemen, hoe goed bedoeld ook, 't liefst meteen in de groene bak kieperen, om daarmee lucht te geven aan m'n machteloze woede over wat hem is aangedaan. En omdat geen enkel 'doekje voor het bloeden' de pijn kan verzachten..., want zo ervaar ik zo'n boeket dan. Maar goed, ik ben ik, en ze staan er. En 'k heb er zelfs een foto van gemaakt. Zo ben ik dan ook wel weer, omdat ook dit pijnlijke deel bij ons leven hoort... En achteraf vind ik het jammer dat we hem niet gevraagd hebben om z'n reactie, de vrijspraak volledig erkennen, in de krant te publiceren. Dat zou pas echt 'recht doen' zijn.

Maar 'k geniet dan toch meer van het mooie boeket van Cor en Sonja, dat Sonja kwam brengen, samen met Anna en Timo, die nog een verjaarscadeautje hadden en ook al even moest knuffelen met opa Arnold, dat raakt me dan diep in m'n ziel. Omdat het z'n band met hen weergeeft en heel in 't bijzonder met Anna. En 'k geniet vele malen meer van de mooie herfstschaal met kalebassen... Omdat er liefde achter zit!

 

 

Gisteren was een rustdag. Nou ja, bijna, want 'k heb nog wel even de benedenverdieping gestoft en gezogen, maar meer ook niet. Gewoon omdat er even niet meer inzat. En Arnold was een groot deel van de dag in morfineland. Maar mijn goede voornemens bij het naar bed gaan, om vanmorgen naar de kerk te gaan verdwenen, toen de wekker me wreed wekte, als sneeuw voor de zon. 't Idee om Arnold hier een paar uurtjes alleen te laten weerhield me ervan. Dus tegen half tien opgestaan en op m'n gemak via internet de dienst gevolgd, en deze keer samen met Arnold, die gelijk meeging naar beneden. En 't was goed om samen te luisteren... Terwijl ik ondertussen ook nog foto's maakte van een flinke bui die op ons afkwam, en ontdekt dat dat prima samengaat, naar de kerkdienst luisteren en ondertussen genieten...

 

Prachtig, die kleuren..., en even later was de hemel weer prachtig blauw. En 'k dacht, 't is net het leven...

 

En vanmiddag kwamen Joëlle en Kobus. Ook dat was fijn en om van te genieten. Omdat het even, ook al sliep Arnold een groot gedeelte van de tijd dat ze er waren, voelde naar al die andere keren dat ze er waren. Joëlle gezellig met een breiwerkje, wat mij aanzette om een mislukt breiwerkje uit de halen om er weer opnieuw aan te beginnen, en ondertussen pratend over de dingen van het leven. Hun leven, ons leven. En na het eten verving Kobus nog even de lamp in de gang, die gisteren kapot ging. Dan overvalt het me even... hoe moet dat nou? Onzin natuurlijk, want desnoods klim ik zelf op de trap... maar dat hij het deed was alweer een zorg minder...

Ook kwam Willemien, onze predikant nog even langs, die me vanmorgen gemist had... En net als ik vind ook zij dat er wat meer hulp moet komen, zodat ik niet meer 24 uur per dag alleen de zorg en de verantwoordelijkheid heb..., maar ja, voor Arnold is dat nog steeds moeilijk..., omdat hij niet zieker wil zijn dan hij is, zegt hij dan. Maar ik heb er wel behoefte aan, en dat telt ook..., en ook hier komen wel uit... Zeker weten. En tot die tijd zoekt ik troost bij deze woorden van Guillaum van der Graft...

 Woorden

O God
dat er woorden zijn
die onbeperkt
van kracht blijven,
woorden die mij
ook nu verwarmen,
bemoedigen, dragen,
woorden zelfs bestand
tegen de dood-
zo veelzeggend,
zo onweersprekelijk.
Woorden van U.
Ik woon er in.

Trudy schreef op 11 November '13 - 07:57 ;

Ik ben toch wel blij dat je troost kan vinden, Ik ben blij dat Noorderhaven een sein heeft gegeven dat er zoveel is mis gegaan, laten we hopen dat dit soort dingen gewoon niet meer voor komen , Ik kan me zo indenken dat die bloemen je een bittere smaak in je mond gaven….....maar het brengt de verloren jaren en Arnold’s gezondheid niet terug. je kleinkinderen zijn gelukkig een gave die de last een klein beetje lichter maken… Ik denk veel aan jullie.

Trudy (email)  · reageer op Trudy

Marleen schreef op 11 November '13 - 08:35 ;

Knuf.

Marleen (email)  · reageer op Marleen

Reina schreef op 11 November '13 - 09:59 ;

Zoveel herinneringen die je nu opdoet voor later.
Zo zwaar om Arnold te zien aftakelen.
Het gaat zo snel.
Aanvaard alle hulp die je kunt krijgen.
Je hebt het nodig om zelf op de been te blijven.
Denk veel aan jullie. Dikke kus

Reina (email)  · reageer op Reina

Anita schreef op 11 November '13 - 22:47 ;

Sla een arm
om je heen .

Anita  · reageer op Anita

Dondersteen schreef op 11 November '13 - 23:38 ;

Ik doe mee met Anita en Marleen.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Henc@ schreef op 11 November '13 - 23:52 ;

Ook al reageer ik niet vaak, ik denk heel veel aan Arnold, jou en de rest van de fam. Jan heeft jullie in de voorbeden van afgelopen zondag mee genomen ook al kennen de mensen jullie niet.

Henc@  · reageer op Henc@


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.