Tegenwind

Natuurlijk wisten we allemaal dat het eraan zat te komen.

Uit alles bleek al dat het slechter en slechter ging. En met het 'verschieten van kleur naar kanariegeel ' kwam dus ook de oncoloog weer in beeld, met als resultaat: morgen een opname in het ziekenhuis waarbij via een kijkoperatie een stent geplaatst gaat worden om de gal weer te doen afvloeien, waardoor de geelzucht dan weer verdwijnt en de misselijkheid hopelijk weer wat minder wordt. En als alles goed gaat mag hij dan zaterdag weer naar huis.

Maar afgezien daarvan gaat het ook in z'n geheel alle dagen slechter. Hij heeft nauwelijks krachten meer, heeft nauwelijks nog lucht om te praten, en krijgt nauwelijks nog pap of drinken binnen en 't grootste deel van de dag brengt hij slapend door. En dat tot nu toe nog steeds in z'n stoel. Maar daar zal vanaf morgen verandering in komen.Gewoon omdat het niet meer gaat en het veel comfortabeler kan. Al kostte het wel moeite om hem daartoe over te halen, en moest er dus eerst nog even heel veel water door het Marsdiep stromen vanmiddag voor hij dat kon toegeven.

En soms werd ik er wel eens wanhopig van. Vooral bij 't zien van hoe hij zichzelf in de weg zat. Geestelijk nog van alles willen, maar lichamelijk niets meer kunnen. En zo nu en dan knetterde het dan ook wel eens tussen ons. Bijvoorbeeld toen hij nog even de ladder op wilde om de afvoer van de afzuigkap te repareren. Of toen hij via een stoel op de tafel ging staan om een lamp te verwisselen... Of toen hij maandag perse zelf naar de Action wilde om batterijen - waarbij we ook nog eens boften dat een heel bejaardenhuis, inclusief tientallen rollators, er was losgelaten om te winkelen en bijna heel Den Helder er nog gauw iets voor St. Maarten kwam inslaan - en hij zelf nauwelijks op z'n benen kon staan... Wat was ik blij hem weer heelhuids in de auto te hebben en weer thuis te zijn!

Dat waren de momenten dat het allemaal voelde als steeds donkerder worden wolken..., en dan stormde het niet alleen buiten maar ook hier binnen. Terwijl je dat helemaal niet wilt... Niet nu!

 

Maar sinds vandaag is hij om. Noodgedwongen, dat wel. Maar toen hij vanmorgen opeens onbereikbaar werd, terwijl hij aan de keukentafel zat, en ik hem uiteindelijk met veel moeite in z'n stoel had gekregen en hij alleen nog maar wartaal uitsloeg, restte mij niets anders dan hulptroepen inschakelen. En 'k was blij en opgelucht toen de eerste hulp arriveerde, in de persoon van Willemien, wetend dat zij kon meedenken over: hoe nu verder... Daarna arriveerde de thuiszorg en in overleg met Arnold, voor zover hij helder kon denken, is toen besloten dat er morgen een bed komt. Gewoon omdat dat veel comfortabeler is. Maar ook omdat we zien dat het nu zo snel achteruit gaat, dat nog langer in de stoel hangen niet meer verantwoord is. Voor mij een hele opluchting dat hij daar mee instemde. En daarnaast komt vanaf maandag, of zo nodig eerder, de oncologieverpleegkundige en gaan we kijken wat er verder nodig is aan hulptroepen. Allereerst voor hem, maar daarnaast ook voor mij. Want de voorbije weken waren slopend en dat was niet de bedoeling... Ook niet zijn bedoeling. Alleen, hij had tijd nodig om te beseffen en toe te geven dat het nu per dag achteruit gaat. En mij zal het lucht geven om het tot het einde vol te kunnen houden...En om weer een beetje ontspannender te kunnen zeilen op de wind van elke dag...

 

Want me echt ontspannen lukte bijna niet meer door de tegenwind van de voorbije dagen en weken... En van tijd tot tijd voelde ik me heen en weer geschud worden als op een schip in de storm...

 

En hoe zwaar die last was merkte ik opeens vanmiddag toen ik naar de fysiotherapeut ging. Helemaal opgelucht, omdat Willemien bij Arnold bleef, reed ik de straat uit, om vervolgens opeens niet meer te weten waarom ik in de auto zat en waar ik naar op weg was. En 't duurde echt even voor ik weer wist: nu links af en ik ben op weg naar...

Maar eerst morgen naar het ziekenhuis. En gelukkig ben ik daarmee niet alleen, want morgenochtend komen Pieter Geert en Joukje en aan 't einde van de middag komt Gert Jan, die een nachtje blijft en zaterdag- of zondagmiddag komen Annelies en MJ, en zondagmorgen komen Jochum en Annette... Dus de komende dagen ben ik en zijn we omringd door de kinderen. Daar ben ik heel blij mee. En 't deed me beseffen dat er niet alleen donkere wolken zijn maar ook Jakobsladders! Een glimlach van God.

En hopelijk geeft de hulp die er komt ook weer wat meer ruimte voor er op een andere manier kunnen zijn als alleen maar de verzorgster...

Met grote letters

Met grote letters wil ik schrijven:
"Liefde is het hart van het heelal".
Onzin, iets voor Dante...liefde is
bij elkaar zitten, zwijgen,
willen zeggen wat je al lang
weet en toch niet zeggen kunt,
zuchtend opstaan, heen en weer lopen,
spelen met de voet van een glas.

Weten: zij/hij heeft verdriet en
er niets aan kunnen doen, angst
zien, onrust, toch blijven waar
je bent, uit het raam kijken,
een hand leggen op een knie,
de klok horen tikken, gekraak
op een vreemde plek in het huis,
samen opruimen iets dat viel.

Denken aan leven, dromend
van een sterfbed met je hand
in dezelfde, die je nu streelt,
mijmerend lopen op een heidepad,
diezelfde vogels weer, overal
ruimte, ademhalen, in grote
ogen kijken en voor altijd weten:
liefde is het hart van het heelal.

Gabriël Smit.

En boven dat alles uit is er de glimlach en de liefde van God. Daar blijf ik in geloven, ook bij tegenwind.

Els schreef op 15 November '13 - 00:08 ;

Owww. Ik hoop van harte dat het morgen vlot verloopt en dat het lukt om wat verlichting te krijgen. Heel verstandig, dat bed .. maar dat wist jij al lang. Dikke knuffel voor jullie allebei. {{xx}}

Els  · reageer op Els

Trudy schreef op 15 November '13 - 01:52 ;

Moeilijk Ettje, men zegt, je krijgt kracht na kruis, Ik hoop toch zo dat God om je heen blijft.

Trudy (email)  · reageer op Trudy

sonja schreef op 15 November '13 - 09:42 ;

Hallo Ettje en Arnold, schrijnend dat jullie het zo zwaar hebben. Maar gelukkig zijn de kinderen bij jullie. Wil je Arnold een dikke kus geven van mij? Liefs Sonja x

sonja (email)  · reageer op sonja

Stephanie schreef op 15 November '13 - 09:48 ;

Zoveel verdriet en onmacht en zoveel liefde ….. ik wens je alle kracht toe die jullie nodig hebben!! Natuurlijk zijn jullie niet alleen deze periode, blijf geloven!! Knuffel.

Stephanie (email)  · reageer op Stephanie

Dondersteen schreef op 15 November '13 - 10:42 ;

Een hele, hele dikke knuffel. Je bent niet alleen Ettje. Maar je hebt wel veel op je schouders en we kunnen je niet helpen tillen. Ook al zouden we dat heel graag voor je doen. Ik vind het heel fijn om te lezen dat er hulp komt. En ik vind het heel fijn dat je ons, die niet vlak naast je staan, op de hoogte houdt door middel van dit blog!

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.