Z'n laatste klus(je)

Ede Staal zong het al:

't Is aans as aans as aans astoe der nait bis,
' t Is aans as aans as aans omdat ik die mis
Ik heur de vogels op 't Wad,
Wat he-we mooie joaren had mit die;
't is aans as aans
ik kin der nait bie

't Is aans as aans as aans wat mo'k zunder die?
Nou kin k wel zeggen t ging te vlug.
mor doarmit heb ik die ja nait terug
' t Is aans as aans ahaa...
Ik heur de vogels op t Wad
Wat heb ik mooie joaren had mit die.
't Is aans as aans.
't Is aans as aans as aans dan wie aaltied zeden
't Is aans as aans as aans en doe bist de reden.
De oostewind moakt ales kold
en aalgedureg vuil ik mie zo old,
't Is aans as aans
Ik heur de vogels...

En dat anders zal voortaan altijd zo zijn! Anders, zonder Arnold.

 

Want het grootste deel van ons leven waren we samen. Hij was 13 en ik 12 toen we elkaar leerden kennen, en van toen af aan waren we samen. Heel even dacht ik wel zonder hem te kunnen.... zo rond m'n 15e... Maar al gauw bleek ik helemaal niet zonder hem te kunnen en hij al helemaal niet zonder mij! Daardoor waren we 57 jaar samen! En nu is dat voorbij! En ja, Ede heeft gelijk: 't is aans... Maar hoe anders, dat besef moet nog komen, of misschien ook niet... Want 't kwam immers niet plotseling. We kregen de tijd om er naartoe te groeien, met vallen en opstaan.

Veel zou ik over hem kunnen vertellen. En wie weet, komt dat nog wel eens. Maar nu wil ik toch vooral vertellen over zijn sterven. Over de ziekte die hem opeens razend snel inhaalde... In één weekend was het voorbij. Naar 't ziekenhuis voor een stent, met de bedoeling hem nog een poosje kwaliteit van leven te geven. Maar 't pakte totaal anders uit. En de laatste twee dagen waren hartverscheurend. Zijn onmacht niet meer te kunnen praten. De pijn, de dodelijke benauwdheid, z'n strijd om los te laten...

Want opeens ging het mis! De zuster belde om te zeggen dat hij nog niet naar huis kon, en waarom, maar zo summier dat ik gewoon meer wilde weten. Maar ja, zij mocht geen informatie geven...Gelukkig was MJ onderweg, net als zoon Jochum. Met hen ging ik er even later naartoe, en dankzij MJ's optreden, die voor even niet de schoonzoon was maar de SEH-arts, waarbij hij luid en duidelijk liet merken dat hij als arts hier geen genoegen mee nam, ontstond er in de loop van de dag een stroomversnelling. Opeens kon het voor maandag toegezegde gesprek meteen, en werd er zelfs 's avonds nog een behandeling gepland... Die achteraf niet door kon gaan, toen uit de bevindingen van de radioloog bleek dat het te laat was... Maar hoe ziek hij zondagmiddag ook was, toch lukte het hem nog om me duidelijk te maken: "Ik heb Nederland zingt gemist." Eén van de weinige tv-programma's waar hij nog van kon genieten, en dat ook deed! Waarop ik zei:"Dan luister je daar toch naar als je weer thuiskomt.." En met een glimlach knikte hij.

En wat was hij blij om nog even z'n jongste drie kleinkinderen te zien en je zag hoe hij z'n uiterste best deed om nog even voor 100% opi te zijn voor ze. Zoals hij ook, midden in z'n doodstrijd, nog even met een glimlach kleinzoon Arnold begroette... Maar dat was dan ook het laatste, want vanaf dat moment ging het zo razendsnel bergafwaarts dat het soms nauwelijks bij te benen was.

De kinderen bleven en wisselden elkaar af. Zelf bleef ik, met Annelies en Pieter Geert, in het ziekenhuis. En vol bewondering zag ik hoe onze kinderen, ook de aangetrouwde kinderen, voor hem zorgden en probeerden om elk kreukeltje voor hem glad te strijken, alsof ze curling speelden.... Alsmaar in de weer met washandjes, tisseus, slokjes water, weer even anders liggen, met hem bleven praten, omdat het gehoor het langst blijft...  Alsof ze volleerde verpleegkundigen waren... Hem bemoedigend om los te laten, terwijl ze hemzelf nauwelijks los konden laten. En als het even te veel werd troostte de één de ander. Allemaal 'beelden' die nog steeds op m'n netvlies staan. Beelden waar Arnold van genoten zou hebben als hij het bewust had kunnen zien! Zijn kinderen, waar hij zo super trots op kon zijn! "Schatten zijn het", kon hij soms, met een hele diepe zucht, zeggen. En dan ontroerde hun liefde voor hem, hem tot in het diepst van z'n, zo door het leven verwondde, ziel! 

 

En terwijl we daar zaten schoot opeens me z'n vraag van eerder te binnen... Dus zocht ik de aflevering van zaterdagavond op en liet hem die horen op m'n iPad. Wat er toen gebeurde zullen we nooit meer vergeten! Je zag hoe er rust en overgave kwam, hoe de laatste 'klus' geklaard was! En even later, terwijl een koor zong: bij U ben ik veilig (of woorden van gelijke strekking) sliep hij in! Ook voor ons, toch nog totaal onverwacht... Het was klaar. Maar 't was vooral goed!

Morgen meer. Want voor nu vallen m'n ogend dicht! Wordt vervolgd.

mariette schreef op 20 November '13 - 07:24 ;

XXX

mariette  · reageer op mariette

Marleen schreef op 20 November '13 - 08:56 ;

Dank je wel dat je dit met ons wilt delen.
Het zijn ondanks het verdriet zulke kostbare momenten.
Knuffel, Marleen

Marleen (email)  · reageer op Marleen

Renate schreef op 20 November '13 - 08:58 ;

Warme knuffel voor jou..

Renate (email)  · reageer op Renate

Johan schreef op 20 November '13 - 09:22 ;

Lieve Ettje,
Ik denk aan je en bid voor jullie.

Johan (email)  · reageer op Johan

Stephanie schreef op 20 November '13 - 09:58 ;

Wat bijzonder dat je dit met ons wilt delen! Dank je wel daarvoor! Voor jullie komen nu hele drukke dagen, fijn dat hij nog even thuis kan zijn, voor even rust wanneer je bij hem kunt zitten. Sterkte deze dagen. Knuffel!

Stephanie (email)  · reageer op Stephanie

Hilda schreef op 20 November '13 - 10:12 ;

Dankjewel. ontroerd Knuf!

Hilda  · reageer op Hilda

sonja schreef op 20 November '13 - 10:43 ;

Hallo Ettje, Hartbrekend om te zien hoe ontzettend zwaar Arnold het heeft gehad, maar het zegt ook dat hij nu niet meer hoeft te lijden, ik gun hem alleen nog maar die rust. En wat mooi om te zien dat jullie hem met zoveel zorg en liefde hebben omringd, dat is eeuwig, dat neemt hij met zich mee. x Sonja

sonja (email)  · reageer op sonja

Reina schreef op 20 November '13 - 11:12 ;

Het is bijzonder dat je dit met ons deelt. Het is zwaar, maar je zult zien dat deze herinneringen je een glimlach gaan bezorgen. Zo van dat hebben we toch mooi samen geflikt. xx Reina

Reina  · reageer op Reina

Trudy schreef op 20 November '13 - 11:24 ;

Wat ben je toch een sterke vrouw, Ettje, Ik bewonder je . Het feit dat je dit met ons kan delen maakt me zo blij..Ik wens je sterkte in de komende dagen…...

Trudy (email)  · reageer op Trudy

Yvette schreef op 20 November '13 - 20:31 ;

Wat een liefde spreekt er uit je woorden, wat bijzonder om dit te lezen. Fijn dat jullie die laatste momenten met elkaar zo intens hebben mogen beleven.

Yvette (email)  · reageer op Yvette

Dondersteen schreef op 20 November '13 - 20:36 ;

Ede ontroerd me alweer. Prachtige woorden. Zo veel intenser voor ons dan het Nederlands.

Het is mooi te lezen en te zien hoe jullie hem samen konden begeleiden. Toch samen, ondanks dat hij niet thuis kon zijn die laatste dagen. Het is zo’n zegen als je dat ‘samen’ is gegund.
Heel veel sterkte gewenst de komende tijd. Ook daar zal het ‘samen’ jullie dragen en de donkere dagen iets lichter maken. Dikke knuffel van ons.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.