Even rust

Hoewel ik het al kende van het overlijden van m'n ouders, hoe hectisch de dagen erna zijn,

verraste het me toch hoeveel er op me afkwam. En daardoor wist ik het weer: in 'verwerken' zit het werkwoord werken! En da's heel hard werken! Wat vermoeiend is, maar ook goed. Zolang het je lukt om zelf de regie te houden en je niet geleefd wordt. Da's niet altijd gemakkelijk, maar tot nu toe lukt het me redelijk. En de kinderen zijn geweldig! Arnold zou trots op ze zijn!

En dan nu even rust, na drie hectische dagen, waarin we samen heel hard gewerkt hebben. De dingen die gedaan moesten worden voor de begrafenis zijn, zo goed als, klaar. Wat geregeld moest worden is geregeld, en samen met onze predikant bereidden we de dienst voor, waarin de kinderen ook hun aandeel hebben, o.a. door muziek te maken en te zingen. En met bewondering volg ik het allemaal. Hun inzet en door de inzet zie ik hun liefde voor Arnold. En wie niet zingt doet weer iets anders, zoals Jochum, die een prachtige foto liet maken om op de kist te zetten, a.s. maandag. 

De tekst van de rouwkaart maakten we samen, en samen met Pieter Geert en Joukje zorgde ik ervoor dat het allemaal goed op de kaart kwam, en vervolgens maakten we de kaarten verzendklaar...Ook dat was een klus, terwijl je ook nog eens bang bent iemand te vergeten. En steeds weer als het nodig was dat we contact hadden viel het me op hoe behulpzaam ze in het rouwcentrum zijn, waarbij je soms gewoon even vergeet dat het hun dagelijks werk is... 

 

Drie boordevolle dagen waren het, met aanloop, telefoontjes, regelen, en nog meer regelen, gesprekjes met de buren, die hem nu al missen, de huisarts die even langskwam, broers van Arnold die even langskwamen..., waardoor ik bijna vergat dat ik een afspraak had gemaakt bij de kapper. Gelukkig schoot het me net op tijd te binnen en vijf minuten te laat kwam ik binnen. En toen de kapper die vroeg: waar is Arnold, want ik wilde hem feliciteren.... De verbijstering, toen ik vertelde dat hij overleden is. Zijn emoties die de mijne triggerden...En bij thuiskomst waren MJ z'n ouders er, met Roan, Lenci en Nika, die graag naar opi wilden. Hun emoties, toen ze weer terugkwamen... Dan breek ik. 

En 'k zie hem in gedachten weer staan/zitten genietend van die drie jongste kleinkinderen waar hij gewoon veel meer tijd voor had dan voor de kinderen en de grotere kleinkinderen. Helemaal toen hij vutter was geworden. En met een grijns kijk ik naar de foto's van hoe hij de luiers voor Roan stond te strijken... Ik moest dat, lang geleden, gewoon zelf doen. Maar voor z'n dochter was niets te dol, en dus streek hij de baby-uitzet...En straalde hij toen hij hem in z'n armen had. Niet dat hij dat niet bij de andere kleinkinderen deed, maar dit was anders, het eerste kind van z'n dochter. En met een nog grotere grijns denk ik terug aan wat hij zei toen zij geboren werd: de eerste de beste vent die het waagt met z'n poten aan d'r te komen breek ik z'n benen...! En blijkbaar heeft hij dat daarna nog meerdere keren herhaald, want toen ik eens met haar, ze was nog een maar drie, op bezoek was bij vrienden, en die vriend haar optilde om te knuffelen, zei ze: niet doen ome Jan, want als m'n vader het merkt breekt hij je benen... En die 'eerste de beste vent' werd MJ, die voor hem als een zoon is en voor wie hij als een vader is...

 

 

En net zo blij en trots was hij toen Lenci en Nika geboren werden.

Wat heeft hij genoten van het samen met Roan een schaak/dambord maken...,

en van het maken van het prachtige poppenhuis voor Lenci, compleet met meubeltjes...

 

Voor Nika zat er nog iets in de planning... Maar zover is hij dus niet meer gekomen.

En wat genoot hij van hun vakanties hier.

 

En al die keren dat hij met z'n zoons kluste... Schuttingen, parketvloeren, een dakkapel, een keuken... Niets was hem te gek. Zelfs de badkamer hier bouwde hij eigenhandig, en 'k geniet er nog alle dagen van.

 

Drie boordevolle dagen met hard werken en herinneringen. Mooie herinneringen, maar toch vooral ook veel verdriet om wat hem de laatste twee en een half jaar van z'n leven is aangedaan. Een wond, die nog lang niet geheeld is! En allemaal door onzorgvuldig handelen en omgaan met zo'n gigantische beschuldiging, zonder eerst wederhoor toe te passen. Ook dat zal genoemd worden, muzikaal verwoord door Pieter Geert. En ook dat is goed! Want of we nu willen of niet, we kunnen er niet om heen, om de laatste jaren van z'n leven... En toch..., toch hebben we ook plezier gehad en vaak gelachen, om de prachtige herinneringen...

Herinneringen met een lach en een traan. Tranen als het ging over het leed hem aangedaan. En een lach en een traan omdat hij overleed op mijn zelfgekozen verjaardagdag...(voor niet ingewijden, op m'n 55ste koos ik er voor om niet langer op 5 december jarig te zijn, omdat ik het helemaal had gehad met die Schijnheilige die elke verjaardag in m'n vaarwater zat), en begraven wordt op onze 48ste trouwdag... 

En nu is er even rust! Rust om in m'n hoofd de dingen op een rijtje te zetten, waar dit schrijven me al die maanden bij geholpen heeft. Daar was ik aan toe en dus heb ik de kinderen vanavond allemaal naar huis gebonjourd! Omdat ik vind dat het ook voor hen tijd is geworden om wat op adem te komen en om even bezig te zijn met hun eigen gezinnen. Er komen immers nog twee heftige dagen. Allereerst zondag, als er in de morgendienst aandacht besteed gaat worden aan z'n overlijden, en 's middags de kist gesloten wordt. En dan maandag de begrafenis... Dat gaat allemaal nog sloten energie kosten. Energie die ze nu moeten gaan verzamelen in hun eigen huis en bij hun eigen gezin, zonder elke dag naar hier te komen en kilometers te rijden... En voor mij rust om mooie gedichten en gebeden te lezen...

Zoals het gedicht van Mieke de Jong:

Rouw

Door de tunnel van de rouw
strompel ik , verdoofd, gebroken.
Niemand die het warm kan stoken,
Tweezaamheid was zonder kou -
eenzaam ben ik, zonder jou.

Door de tunnel van de rouw
strompel ik, verblind door tranen.
Niemand die een weg kan banen.
Tweezaamheid was onze trouw -
eenzaam ben ik, zonder jou.

Door de tunnel van de rouw
strompel ik in 't diepe duister.
Niemand hoort mijn hees gefluister.
Tweezaamheid was man en vrouw -
eenzaam ben ik, zonder jou.

Maar ook het lied van Sytse de Vries:

Die ons in 't hart geschreven staan
en onze dagen deelden,
ons in de dood zijn voorgegaan,
zij lieten ons de beelden
van zoet en droef herinneren,
van zoeken, hopen, wachten.
Zal in de starre, koude dood
hun naam nog overnachten?

Uw droefheid is niet bodemloos:
God houdt zijn handen open.
Het brekend leven, doods en broos
draagt Hij door vrees en hopen.
Herinnert Hij zich niet hun naam
als wachters op de morgen?
Die in de nacht zijn voorgegaan,
zijn in Gods trouw geborgen.

De naam waarmee zij zijn genoemd
staat in Gods hand geschreven
en zal door alle donker heen
toch onuitwisbaar blijven.
In Christus is hun naam bewaard,
naar Hem blijven zij heten.
Hij wekt hen uit de slaap en zal
hen van de dood genezen.

 

Trudy schreef op 22 November '13 - 04:20 ;

fijn dat je even van je af kan praten, en het delen wat je doet geeft anderen een beeld van Arnold, dank je Ettje.

Trudy (email)  · reageer op Trudy

Dondersteen schreef op 22 November '13 - 10:22 ;

‘Liefde’ is het woord wat steeds bij me opkomt als ik je blog lees, als ik de foto’s zie en als ik zie wat de kinderen en kleinkinderen voor je doen. De wind is misschien even uit je zeilen maar die liefde houdt je drijvend.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.