Een zware dag...

Maar ook een goede dag

Goed door het herdenken van Arnold in dienst, samen met onze eigen gemeenteleden. De gedachteniskaars, aangestoken door kleinzoon Arnold, de woorden door Willemien gesproken, onze trouwbijbel bij z'n foto... Een foto die ik afgelopen zomer van hem maakte en pas thuis zag hoe hij straalde, alsof hij al ver voorbij de horizon was...

En de cantorij die, op zijn verzoek, het prachtige lied van Huub Oosterhuis zong: Boek jij bent geleefd...

Boek, jij bent geleefd,zeg ons hoe te leven
In mijn letters staat geschreven
dat alleen de Geest doet leven.
Licht en adem is de geest.
Daarom ben ik neergeschreven:
dat jij zonder angst zult leven
wat je leest.   

Boek, jij bent geleefd,zeg ons hoe te leven.
Mozes heeft de weg gewezen.
Hoor de woorden der profeten:
licht en adem zal er zijn
als je mens wordt zoals Jezus
liefde als een mens aanwezig,
wijn van liefde, brood des levens,
zoals Hij

Boek, jij bent geleefd, zeg ons hoe te leven.
Wou je leven met zo velen
hier op aarde, moet je delen:
licht en adem, geld en goed.
Wie maar leeft om meer te krijgen
die zal sterven aan zijn eigen
overvloed.    

Boek, jij bent geleefd, zeg ons hoe te leven.
Niemand weet hoe jij moet leven,
nergens staat het opgeschreven.
Liefde tegen liefdespijn,
vriendschap tegen duizend vrezen
zoet dat bitter kan genezen,
mens voor mensen, recht en vrede,
licht en adem, heel veel leven mag je zijn.
 

Vrouw waar is je broer? Mens, waar is je zusje?

't Meeste van een mensenleven

wordt het minste opgeschreven:

hoe zij trouw zijn aan elkaar,

lijden, sterven, liefde leren-

zouden wij dat ook proberen,

werd het waar.

En die trouwbijbel lag er omdat we morgen 48 jaar geleden trouwden....

 

Ach, wat waren we nog jong... En wat hebben we samen veel meegemaakt, ook zorgen en verdriet. Maar dit moeten we beiden alleen doen... Ook al zijn er heel veel liefdevolle armen. 

En terwijl ik zocht naar die foto, die in de kerk stond vanmorgen en die morgen op de kist komt, kwam ik langs een andere foto. Een foto die ik maakte aan de vooravond van het vertrek van Annelies en MJ, toen we, gewoontegetrouw uit eten gingen. Met een schok realiseerde ik me: dat was de laatste keer dat hij vast voedsel at. Er zelfs, op dat moment, nog wel even van genoot, ook al was hij er de rest van de avond ziek van... Dat was op 26 juli.

 

Daarna heeft hij alleen nog maar pap gegeten..., omdat dat het enige was dat hij nog redelijk naar binnen kon krijgen en verdroeg. Eén keer probeerde hij nog een bakje kibbeling... Maar dat lukte maar deels... Bijna vier maanden lang alleen maar bordjes pap. Eerst nog 's morgens havermout, maar al gauw lukte dat ook niet meer en werd het een bekertje wake-up en dan verdeeld over de dag bloempap of griesmeelpap... Het doet bijna lijfelijk pijn als ik er aan denk...

En telkens weer merk ik hoe m'n verdriet verandert in boosheid. Boosheid omdat er na de vrijspraak geen leven meer was. Geen leven meer om op te pakken en om weer samen leuke dingen te gaan doen. Dat was ook zijn pijn en verdriet. En 't overschaduwde de blijdschap... Vaak hoorde ik hem dan zeggen: wat maakt het nog uit, 't kwaad is al geschied... Machteloos woedend kan het me maken, omdat het niet alleen z'n leven overschaduwde, maar ook z'n dood. Tegen wil en dank!

Misschien zou het zelfs wel anders zijn geweest als er maar één iemand van 's Heeren Loo was geweest die gezegd had: het spijt me oprecht... Dat was al vele malen meer geweest dan zeggen dat ze de vrijspraak erkennen en dat ze zullen werken aan een protocol dat ook voor vrijwilligers gaat gelden. Want dat was namelijk het probleem/de oorzaak dat het zo uit de hand liep... Het protocol voor misbruik is alleen voor medewerkers en niet voor vrijwilligers... Terwijl ze nota bene er prat op gaan meer dan 500 vrijwilligers te hebben... Die dus allemaal net zo vogelvrij zijn als Arnold was, en bij wie ze geen wederhoor hoeven toe te passen... Om te janken is het!

Ja, voor Arnold is het nu allemaal voorbij! Maar voor mij nog niet, merk ik. En op een dag als vandaag komt het extra op me af...

Maar 'k probeer ook de goede dingen van vandaag vast te houden. Want net als alle voorgaande dagen waren die er ook. Zoals 't bezoek van Friedje, Jorg, Sumilah en Mitchel. En daarna gingen we samen nog één keer naar het rouwcentrum en namen we definitief afscheid van hem, door samen de kist te sluiten. En weer ontroert het me als ik denk aan de drie jongsten, die door hun tranen heen alle drie een knop erin schroefden. Zo dapper! En zo vol liefde. En daarna legden ze hun tekeningen en de slinger op de kist, zodat opi toch iets van ze meeneemt, en niet zo alleen is... Terwijl ze even later weer rennen, vliegen en spelen. Om jaloers op te zijn.

Morgen het laatste stukje. Dan geldt ook voor ons: deze klus hebben geklaard. Een zware klus... Maar ook dan zullen er armen zijn. Zeker weten!

Zingen

tegen de lange duur van de dingen
tegen de jaren, laten we zingen
over het water aan de lippen
tegen de klippen op

Guillaume van der Graft
 

Trees schreef op 24 November '13 - 22:17 ;

Lieve, lieve Etje. Ik wilde eerst wachten met schrijven naar je, je heb genoeg aan je hoofd, En het is niet nodig , vind ik, om jook nog op te zadelen met wat ik denk en voel bij wat je schrijft. Maar ik kan het even niet laten.
Als je al die emoties leest waar jij nu doorheen gaat, verlies, schroeven op de kist draaien, laatste blik, wat waren we nog jong, onrecht wat Arnold en jou is aangedaan, etc. meid, wat kan ik zeggen. Het is alsof ik naast je staat en je het me allemaal “live” vertel. En het enige wat ik eigenlijk zou willen doen is je ff beetpakken en gewoon zeggen, “het komt goed, geloof me”. Het komt echt goed. Je wordt omringd door mensen die om je geven, en door een beetje te kunnen lezen hoe jij en Arnold en nu jij zonder Arnold ( hoewel ik geloof dat je geliefden altijd bij je ergens in de buurt zijn ), ben ik ook een beetje van jullie gaan houden. Liefs Trees

Trees (email)  · reageer op Trees

Stephanie schreef op 24 November '13 - 22:21 ;

Knuffel!!

Stephanie (email)  · reageer op Stephanie

Jeanine schreef op 24 November '13 - 22:29 ;

Och meissie, een virtuele knuffel en ik wens je morgen veel sterkte en hoop dat jullie door liefde omringd worden.

Jeanine  · reageer op Jeanine

Trudy schreef op 25 November '13 - 07:24 ;

Ja, die woede kan ik me zo in denken, misschien mag ik het niet zeggen, en het is niet te bewijzen ook, maar ik vind wel dat die mensen een leven op hun geweten hebben. Vrijwilligers niet beschermd, ??? Hoe gevaarlijk is dat??? Ik hoop dat het nog niet afgelopen is, net als Dolph zegt, laat ze het voelen!!!!!!

Trudy (email)  · reageer op Trudy

peer schreef op 25 November '13 - 07:52 ;

Zal, vandaag een kaarsje branden. Sterkte …

peer (email)  · reageer op peer

Johan schreef op 25 November '13 - 09:47 ;

Lieve Ettje,
Voor jou, de kinderen en kleinkinderen heel veel liefde en kracht vandaag. Op afstand leef en bid ik mee.
Met grote groet – de Heer zal met je zijn!

Johan (email)  · reageer op Johan

sonja schreef op 25 November '13 - 11:04 ;

sterkte Ettje, kus.

sonja (email)  · reageer op sonja


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.