Een nieuwe dag

"Geslapen alsof m'n leven er van afhing. Nu zachtjes wakker worden met een vers kopje thee, en bedenken waar ik ga beginnen met verder leven.", twitterde ik van morgen via Twitter en Facebook.

Grappig om te zien hoe bijna iedereen reageerde met: je hoeft niets te bedenken, het gaat/komt vanzelf wel... Dat heb ik dus 't eerste uur even geprobeerd, genietend van m'n kopjes thee, maar ook meteen ontdekt: zo werkt het bij mij niet! Want als ik niets bedenk dan gebeurt er niets, en zit ik over een jaar er nog net zo. En dat is niet de bedoeling.

Nee, het zal niet vanzelf wel goed komen dát, na 57 jaar, zonder Arnold verder moeten. Dat wordt werken. Hard werken! En 't deed even heel erg pijn toen ik constateerde: zo zaten we 48 jaar geleden samen, met een vers kopje thee, aan dezelfde keukentafel, een beetje zoekend naar: hoe nu verder? Want daar zit je dan, als kersvers echtpaar..., in een splinternieuw huis, tussen al je nieuwe spulletjes, beginnend aan een tweezaam leven. En net als toen nog een beetje moe en boordevol gedachten aan de dag ervoor. Alleen, nu zit ik er alleen, als kersverse weduwe, en is er geen tweezaamheid meer... En bij vlagen voelt het of die pijl letterlijk door me heen is gegaan.

 

En net als gisteren betrap ik ook vandaag mezelf er regelmatig op dat ik denk: "Straks even aan Arnold vertellen". Zo ging dat, bijna een heel leven lang.

Dus toch maar, ondanks de adviezen, begonnen met leven. Door de wasmachine aan te zetten, kleren op te ruimen, was die wel gevouwen was maar nog niet opgeruimd op bergen, ontbijtje maken, telefoon beantwoorden, even met een vriendin kletsen via 'berichten', kopje koffie drinken en ondertussen opnieuw een stapel post doorgenomen... En ook dat was net als toen. Alleen was het toen felicitatiepost en nu condoleance-post. Maar ook al een brief van een pensioenfonds die er geen gras over laten groeien, dus dat moet ik gaan invullen om per 1 december geld van ze te krijgen... Allemaal dingen die echt niet vanzelf gaan.

Ondertussen gaan m'n gedachten geregeld naar de voorgaande dagen en probeer ik wat goed was te bewaren en op te slaan. Want hoe zwaar ook, het was ook goed! En 'k moest even denken aan wat Gré schreef: de klus is klaar. Want ook voor ons was het een klus, de afgelopen week. En nu is het klaar en kunnen we terugkijken op een goed afscheid van Arnold. 

En wat deden ze het goed, onze kinderen. Ieder op z'n eigen manier. Pieter Geert door zich uit te drukken in de muziek, en de dienst te begeleiden. Gert Jan, Annelies, Joëlle, Rineke en Marriëtte door te zingen, terwijl Gert Jan ook nog eens een In Memoriam uitsprak, en MJ een prachtig zelfgemaakt gedicht.

En Jochum door een prachtige foto te maken, van die keer dat hij samen met Arnold er op uit trok om foto's te maken. Prachtig, zoals hij Arnold liet opgaan in het landschap.

 

En samen 'droegen' ze hem de kerk in en uit en naar het graf. Een heel indrukwekkende tocht, terwijl de klok geluid werd... Zo fijn om te zien en te ervaren dat je daar geen 'doodgravers of kraaien' bij nodig hebt, dat je het zelf kunt doen. Dat was Arnold's wens. Want hij vond het altijd verschrikkelijk, die mannen met hun zondagse gezichten...

Zo indrukwekkend al die mensen. Dat was zo overweldigend. En zo liefdevol. Wat jammer dat ik geen uren met ze kon praten, na afloop. Daar kwam ik, met de beste wil van de wereld niet aan toe, terwijl sommigen van heinde en ver kwamen, zelfs vanuit Duitsland. Zij waren al voor zeven uur vertrokken. Dat was even heel erg moeilijk voor me, en bij vlagen voelde ik me er schuldig over dat ik niet met iedereen kon praten. Maar 't kon gewoon niet...   Een vriendin maakte een paar foto's van de stoet, op de begraafplaats, omdat ze het zo indrukwekkend vond. En dat was het ook.

 

En toen dat moment dat de jongste kleinkinderen Willemien mochten helpen om opi te zegenen... Zo geweldige dat ze er op deze manier zo actief bij betrokken werden. Zeker weten dat ze dat nooit meer vergeten! Heel dapper stonden ze daar, met opgeheven armen, dwars door hun tranen heen...

En zo is deze eerste dag voorbij gevlogen. Met bezig zijn, met telefoontjes, met post... Christina van het uitvaartcentrum kwam nog even langs en bracht het boek met alle condoleances, en nog enveloppen met geld... Wat zou Arnold het graag persoonlijk hebben overhandigd... 228, 30 euro is er beschikbaar voor KInderen in de knel, op Haïti. En er komt nog een gift aan. En wij zijn er heel erg blij mee. Want ook dat was Arnold z'n wens, geen bloemen, geef dat geld maar aan de kinderen daar! "Want", zo zei hij er dan bij, "je moet de dood niet willen verbloemen".

Nu proberen om de dagen van de week weer in m'n systeem te zetten en 't dagelijks leven weer oppakken... Vandaag was het dinsdag en morgen is het woensdag! Dat zijn dingen die ik nog regelmatig op een rijtje zal moeten zetten. 

En voor wie de Dank- en gedachtenisdienst alsnog of nog eens wil beluisteren: ga naar Kerkomroep.nl, kies de provincie Friesland, scrol naar Heerenveen en dan naar Trinitas. Daar is de dienst te beluisteren of te downloaden.

Voor mij zit deze 'eerste' dag er bijna op. Nog even onderuitzakken, nog even ontspannen. Morgen komen Annelies en MJ weer, om nog wat klusjes te doen. Kan MJ ook meteen de lamp op de overloop vervangen die vanmorgen kapot ging... En waarbij ik als eerste dacht: even tegen Arnold zeggen... 

Die ons in 't hart geschreven staan,
die onze dagen deelden
maar in de dood zijn voorgegaan,
zij lieten ons de beelden
van zoet en droef herinneren,
van zoeken, hopen, wachten.
Zal in de starre, koude dood
hun naam nog overnachten?

Nooit wordt de droefheid bodemloos:
God houdt zijn handen open
en heel ons leven, doods en broos,
draagt Hij door vrees en hopen.
Herinnert Hij zich niet hun naam
als wachters op de morgen?
Die in de nacht zijn voorgegaan
zijn in zijn trouw geborgen.

De naam waarmee zij zijn genoemd
staat in Gods hand geschreven
en zal door alle donker heen
toch onuitwisbaar leven.
In Christus blijft die naam vewaard,
naar Hem mogen zij heten,
totdat de droom verkeert in zien,
geloven wordt tot weten.

Trudy schreef op 26 November '13 - 22:50 ;

Heel indrukwekkend, Ettje, zoals je dit alles beschrijft, en ja, Ik heb beide diensten ” bij gewoond” al is het van ver.

Trudy (email)  · reageer op Trudy

sonja schreef op 27 November '13 - 10:29 ;

Hoi lieve Ettje,ja de simpele dingen kopje thee even elkaar vertellen die mis je dan zo schrijnend. Fijn dat zoveel mensen jullie steunen en er gewoon zijn, voor jullie, top. Prachtige foto van Arnold en de hondjes. Dikke kus Sonja.

sonja (email)  · reageer op sonja

chris schreef op 27 November '13 - 10:45 ;

Wat herkenbaar die pijn van de pijl dwars door je hart…. Verdriet doet echt pijn. Wiel is vorig jaar augustus overleden en iedere dag wordt die pijl nog een paar keer afgeschoten… Het wil maar niet wennen.
Sterkte Ettje …

chris (email)  · reageer op chris

Dondersteen schreef op 27 November '13 - 23:54 ;

Een dikke, welgemeende knuffel van mij.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Anita schreef op 05 December '13 - 15:12 ;

Dag Arnold , je was een rots in de branding voor Ettje ,een fijne vader, en een trotse opa .
Zo heb ik je mogen leren kennen via blogs en foto’s .

Anita (email)  · reageer op Anita


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.