Vreemd en vervreemdend

Nee! Het is me nog steeds niet gelukt om de dagen van de week weer in m'n 'systeem' te krijgen. En 't gemis voelt vreemd en vervreemdend.

Ettelijke keren per dag vraag ik me af: welke dag is het vandaag? En waarschijnlijk droom ik daardoor ook steeds over dingen die ik vergeten ben..., waardoor ik dan in paniek wakker word. Vervolgens kost het me dan moeite om de dingen weer op een rijtje te krijgen, maar 'k slaap gelukkig meestal wel meteen weer in. 

Zal gaandeweg wel weer slijten, zoals er de komende tijd heel veel dingen zullen moeten slijten, en ik aan heel veel dingen zal moeten wennen. Als het ooit zal wennen... Alsof er een stuk van mezelf zoek is dat ik nu even nergens kan vinden. Niet meer heel! Niet meer compleet. 

Want voor nu is het allemaal nog heel vreemd en onwezenlijk, en kan ik me nog nauwelijks voorstellen dat Arnold straks niet thuiskomt. Alsof hij gewoon voor een paar dagen even is gaan klussen bij één van de kinderen, zoals hij wel eens deed. Dan leefde ik toe naar de dag dat hij weer thuis zou komen..., en genoot ondertussen van de 'eenzaamheid'... Van even helemaal m'n eigen gangetjes gaan, uitkijkend naar 't moment dat hij weer binnenstapte.

Alleen, nu komt hij niet meer thuis. En doordat hij de voorbije vijf maanden altijd thuis was, en ook niet meer naar de camping ging om te klussen, zoals hij voor z'n ziekte toch zeker een paar dagen per week deed, is de leegte nu extra groot. Niemand meer in huis om rommel te maken, niemand meer die hier en daar iets laat slingeren, geen geluiden meer in huis, alleen maar stilte en m'n eigen geluiden, die nu heel anders klinken. Alsof een kopje op het aanrecht zetten nu meer lawaai maakt dan toen Arnold er nog was, en alsof m'n voetstappen nu luider klinken dan toen...

En toch waren er ook in de voorbije dagen weer goede momenten. Nog steeds komt er veel post, en elke keer weer ontroert het me, al die lieve woorden, het medeleven. En 't was heerlijk om Annelies en MJ gisteren een paar uur hier te hebben. MJ maakte de vijver schoon en winterklaar.

Ondertussen wasten Annelies en ik de vitrage, wat zeker al een half jaar geleden was en dus hoog tijd. Maar 'k wilde Arnold er niet meer mee belasten om ze er voor me af te halen. Nu deed Annelies dat, en terwijl de wasmachine z'n werk deed ruimden wij wat spulletjes op en maakte Annelies het schoon onder en achter Arnold z'n bureau, waarbij ze vrouwmoedig zich door de spinnenwebben worstelde...

Maar voor ze hier kwamen waren ze eerst even 'bij papa langs gegaan' en maakten ze foto's voor me van het lichtje dat Jochum en Annette op z'n graf hadden gezet. Een lantaarn met lampionnetjes, waar hij zo gek op was...

En zelf hadden ze er drie stenen opgelegd, zoals we afspraken: als we er naartoe gaan nemen we een steentje mee...

 

Dat geeft dan troost. Alsof hij daardoor een beetje minder alleen is... Onzin natuurlijk, maar zo voelt het. "En alles wat jij voelt en wat goed voelt bij jou, ís goed", zei een hele dierbare vriendin vanavond tegen me, met wie ik bijna een even lange geschiedenis heb als met Arnold, en uit wiens huis Arnold me als bruid kwam halen...

En zo voelt het ook goed dat MJ gisteren de kerstlantaarns voor me ophing die we, toevallig, bij het opruimen tegenkwamen. Even wilde ik ze laten staan waar ze stonden. Maar bedacht toen: zondag is de 1e Advent, en al jaren, ook al toen we nog in Heerenveen woonden, hing Arnold ze de zaterdag ervoor op. Dat werd even wikken en wegen, en toen gekozen om ze toch maar op te hangen, omdat ze niet ophangen het gemis niet minder zal maken en het juist fijn is nu om wat extra licht te hebben in deze donkere dagen, die van zichzelf al zo donker zijn. En omdat ik geen idee heb hoe een tijdklok werkt en MJ wel, hebben we ze gelijk maar aangezet, een paar dagen te vroeg, waardoor ik gistermiddag, toen het donker werd, alvast, door de schoongewassen vitrage heen, ervan kon genieten.

 

En 't voelt goed. Zoals het ook goed was dat Rens een poosje kwam en we ook over andere dingen spraken dan over het gemis. Dat zijn de momenten dat het leven er weer is. Het gaf me zelfs vanavond de puf om weer even wat kerkenraadszaken af te handelen, wat er tot nu toe bij gebleven was.

Tegelijkertijd is er dat vreemde en vervreemdende gevoel, vervreemd van wie ik was: Ettje + Arnold..., een vreemde geworden voor mezelf, een zwerver. Maar ook wetend dat ik ooit weer thuiskom bij mezelf.

Ondertussen luisterend naar het lied: (aanklikken)

Pelgrimsgebed
(Amanda Strydom / Amanda Strydom, Janine Neethling)


Vader God U ken my naam
My binnegoed en buitestaan
My grootpraat en my klein verdriet
My vashou aan als wat verskiet

U ken my vrese en my hoop
Die pad wat ek so kaalvoet loop
Die pad het U lankal berei
U maak die pad gelyk vir my

Alle pelgrims keer weer huistoe
Elke swerwer kom weer tuis
Ek verdwaal steeds op die grootpad
Soekend na U boardinghuis

Moeder God U ken my waan
My ego en my regopstaan
Die drake waarteen ek bly veg
U wys my altyd weer die weg

U het my met U lig geseën
Die lig strooi ek op iedereen
Net U weet hoe my toekoms lyk
Ek het niks, U maak my ryk
 

Marleen schreef op 28 November '13 - 23:50 ;

Wat een ontroerend lied.
En die lieve vriendin heeft gelijk. Rouwen moet je geheel op je eigen wijze doen. En ergens ontstaat er dan wel een nieuw evenwicht.
Knuf,
Marleen

Marleen (email)  · reageer op Marleen

Renate schreef op 29 November '13 - 00:18 ;

Prachtig lied. Ik vind zuid-afrikaans altijd zo mooi. zo echt.
“ek gee jou ‘n drukkie”.
Liefs, Renate

Renate (email)  · reageer op Renate

Els schreef op 29 November '13 - 01:07 ;

Heel blij een blogje van je te lezen. En wat een schitterend lied. ‘t Is net of zuid-afrikaans dieper in je hart komt dan ‘gewoon’ Nederlands. xxx

Els (email)  · reageer op Els

Johan schreef op 29 November '13 - 09:06 ;

Weg, niet weg – thuis, niet thuis…
Daar staat geen tijd voor en geen vaste weg.
Gaan, rusten, gaan.
De weg ligt voor je.
Niet op hoop van zegen,
maar met de zegen van de hoop.
God zal met je gaan, lieve pelgrim.

Johan (email)  · reageer op Johan  · lees reactie van Anita

sonja schreef op 29 November '13 - 09:24 ;

Hoi lieve Ettje,dikke knuffel.x

sonja (email)  · reageer op sonja

Dondersteen schreef op 29 November '13 - 11:08 ;

Er bestaat maar ččn goede manier om te rouwen en dat is jouw manier. Laat je dus niet, hoe goed bedoeld ook, door anderen vertellen wat ‘normaal’ is of hoe lang of kort zo’n periode moet duren. Dat slaat nergens op. Ik lees in je verhalen dat je je staande houdt, dat je steun hebt aan de mensen om je heen, dat je het van je af kunt schrijven (althans, voor een heel klein stukkie) en dat je doorgaat. Dat is Ettje’s manier en dus de juiste.

PS: Fijn dat de lampen hangen! Jij bent boven alles een mens van licht. En bij gebrek aan zonlicht in deze dagen moeten we toch iets. :-)

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Reina schreef op 29 November '13 - 13:20 ;

Rouwen doet ieder op zijn eigen manier en alles is goed.
Het gevoel om afgesneden te zijn doet pijn. Jullie zijn ook zo lang samen geweest. Gelukkig helpen je kinderen je. Maar jij gaat het redden. dikke knuffel xx

Reina (email)  · reageer op Reina

Anita schreef op 05 December '13 - 15:15 ;

In reactie op Johan; mooi !

Anita (email)  · reageer op Anita


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.