Even ver weg

Het zat al 'in de pen' dat we als Commissie Herinrichting Kerkzaal vandaag naar Utrecht zouden gaan,

naar de Beurs Kerk en Gemeente, om ons te oriënteren op Antependia. Maar 'k had het toen afgezegd, omdat ik Arnold niet meer een dag alleen kon/wilde laten. En van 'oppas' wilde hij niet weten. Hij kon best alleen zijn vond hij, en zou zich wel redden..., want een oppas zou hem alleen maar zieker maken dan hij was... Nee, niet die oppas zou hem zieker maken, maar 't idee dat er een oppas nodig zou zijn zou hem zieker maken...  Dat ik het afgezegd had drong niet eens meer tot hem door, en ik had het er niet meer over, en hij was allang tevreden dat er geen oppas zou komen...

Maar nu was de situatie opeens heel anders geworden, en dus na wikken en wegen besloten om vandaag toch mee te gaan. Een beetje met het gevoel: ik zie wel of het me lukt om nu al zover weg te gaan. Weg uit m'n veilige huis. Want zo voelt het momenteel een beetje: hier thuis ben ik veilig, is alles vertrouwd... Zoiets.

En wie A zegt moet dan natuurlijk ook B zeggen. Dus stapte ik vanmorgen tegen tien uur m'n huis uit, om bij 't station de anderen te ontmoeten en samen per trein naar Utrecht te gaan. Compleet met hele dubbele gevoelens. Aan de ene kant blij met afleiding en even wat anders, en aan de andere kant verdrietig omdat ik nu zomaar wél weg kon gaan. Een heel verwarrend gevoel, toen ik de voordeur op slot draaide. Maar gelukkig wel in de wetenschap dat ik in goed gezelschap was en niemand me zou overvragen. En wachtend op het station voelde ik me al opknappen en blies de wind alle twijfels uit m'n hoofd... Het voelde wel goed.

En ook al stond ik zo nu en dan opeens weer in gedachten bij z'n sterfbed en bij z'n graf, en was het soms zelfs moeilijk om me te realiseren dat dat ook deze week was, het werd toch, ondanks alles, een goede dag. Een dag waarin de pijn en het verdriet, en de maandenlange zorgen, bij vlagen, even heel ver weg waren, en ik zelfs soms kon genieten van het zorgeloos even eruit zijn.

Dat je dan toch, ondanks dat ik het een fijne dag vond, op de toppen van je kunnen loopt merkte ik toen ik weer thuis was en er bij de post een kaart lag van m'n neef Jan, zelf een paar weken geleden weduwnaar geworden, die eindigde met: Moi laiverd, haile dikke tuut... Zijn lieve en gemeende woorden raakten me tot diep in m'n ziel en openden de sluizen even. Nou ja, ook dat mag gelukkig.

Toen ik me weer een beetje toonbaar voelde, na een kop koffie, zelfs nog de puf gehad om even boodschappen te doen voor de komende dagen, en ook nog warm gegeten, al was 't dan een kant en klaar maaltijd. Daarna was het op, en werd ik na Downtown Abbye weer wakker... Dat wordt dus 'uitzending gemist' kijken. En morgen weer een nieuwe dag! 

Nu gauw naar bed en hopelijk slaap ik deze nacht zonder nachtmerries..., want dat is me de voorbije week nog geen enkele nacht gelukt!

Dondersteen schreef op 01 December '13 - 00:26 ;

Wat goed dat je ging. Ik kan me wel voorstellen dat je huis als veilige haven voelt. Zo is jouw huis ook. Een warme plek. Een plek waar je terug kunt keren om uit te rusten. Ik wens je een dromeloze nacht toe!

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Marcha schreef op 01 December '13 - 06:58 ;

Goed gedaan wichie. Wees maar trots op jezelf.

Marcha  · reageer op Marcha

sonja schreef op 01 December '13 - 11:11 ;

Heel goed van je Ettje x

sonja (email)  · reageer op sonja


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.