Hoe het gaat?

Heel even overwoog ik vanmorgen om me nog een keer om te draaien toen de wekker afliep.

Even ontbrak me de moed om op te staan en naar de kerk te gaan op deze 1e Advent. Toen toch mezelf maar een schop gegeven, en opgestaan. Het was per slot van rekening niet de eerste keer dat ik alleen naar de kerk zou gaan. Al vanaf het moment dat we -het- wisten ging ik alleen, omdat hij vanaf dat moment eindelijk durfde toegeven aan de misselijkheid die, in die fase, 's morgens het ergst was. Dus bleef hij nog even liggen, nam in bed de medicijnen tegen de misselijkheid en stond op als hij merkte dat ze gingen werken. Dan douchte hij en maakte zichzelf een bordje pap klaar, dat dan meestal zonder problemen wel naar binnenging. En bij thuiskomst kon ik dan aan het wel of niet opgetrokken rolgordijn, van binnenuit gezien het linker, zien hoe het ging. Was het gordijn omhoog dan was het goed, was het nog naar beneden dan ging het minder goed, maar dronken we wel gezellig samen koffie..., wat hij bijna tot het allerlaatst lekker bleef vinden.  

En altijd als ik dan thuiskwam uit de kerk zat hij, hoe dan ook, aangekleed aan de keukentafel. M'n eerste gedachte vanmorgen, toen ik thuiskwam, en in m'n achteruitkijkspiegel zag dat het gordijn nog naar beneden was, was dan ook: oeps, het gaat niet goed..., doordat ik uit gewoonte dat gordijn naar beneden had gelaten. Daar moet ik dus nog even aan wennen, dat ik dat voortaan optrek, om mezelf zulke confrontaties te besparen. Zoals ik er de volgende keer ook aan moet denken om de verwarming aan te zetten. Want thuiskomen in een koud huis is niet fijn...

Toch was het alleen gaan vanmorgen anders. Moeilijker! Omdat het de eerste keer was na de begrafenis en omdat hij er niet zou zijn als ik thuiskwam. Want vorige week zondag waren de kinderen er nog, wat het minder moeilijk maakte. En ettelijke keren werd me gevraagd: hoe gaat het, hoe is het? Een vraag waar ik eigenlijk geen antwoord op heb, omdat het allemaal nog maar zo kort is en zo vers. Zó nog niet te vatten dat het voortaan altijd zo zal zijn. Maar desondanks was het goed om te gaan en erbij te zijn. Omdat we afscheid namen van drie collega kerkenraadsleden en omdat de opbrengst van een half jaar sparen voor Haïti bekend werd gemaakt, inclusief het bedrag dat 'door Arnold' was opgehaald omdat hij geen bloemen wilde maar geld voor Bon Repos, in Haïti. Als je deze link aanklikt kun je er meer over lezen. En ook deze keer was het weer een flink bedrag, namelijk 2156, 88 Euro, dat er door de leden van de Vredeskerk was bijeen gespaard, samen met de bijdrage van Arnolds begrafenis. Dat maakte me blij en dankbaar! En hier staan de foto's ervan.

En na de dienst kreeg ik de kranten overhandigd, die Rien en Riet al die tijd voor me hadden bewaard. Drie kranten waarin zijn naam, en wat hem overkwam, nog aandacht kreeg. Ook dat had ik niet willen missen.

 

Al maakt het me ook verdrietig dat hij zelf al te ziek was om het nog te lezen, toen de eerste twee in de krant verschenen. Zoals het me ook verdrietig, en bij vlagen, boos maakt dat 's Heeren Loo/Noorderhaven te laat is met de rehabilitatie. Zo snel als ze waren toen hij veroordeeld werd, zo traag zijn ze nu. Want bij mijn weten is er nog steeds geen nieuwe brief verstuurd naar die 500 vrijwilligers en 900 ouderparen/mentoren. Allemaal onder het mom van zorgvuldigheid... Waren ze toen maar zorgvuldiger geweest, dan waren z'n laatste twee en een half jaar geen hel geweest! En hun argumentatie dat het gegaan is zoals het gegaan is omdat er geen misbruikprotocol voor vrijwilligers is/was, is te zot voor woorden. Want 't betekent dus gewoon dat al die vrijwilligers net zo vogelvrij zijn als Arnold was. En juist dat deed me vanmorgen besluiten: ik rust niet voor er een publieke rehabilitatie van 's Heeren Loo/Noorderhaven is, en een goed protocol voor de vrijwilligers! Dat is het laatste dat ik nog voor hem kan doen! Ook al moet dat nu dan postuum...

En terwijl ik even zocht naar een andere/mooiere foto voor Annelies van Arnold, omdat hij op alle laatste foto's er zo ziek uit ziet, kwam ik langs de foto's van vorig jaar 25 november, onze trouwdag, nu de dag waarop hij werd begraven. Foto's van één van de weinige keren dat we nog naar zee gingen, omdat de roep van de zee dan sterker was dan zijn angst mensen tegen te komen die hem veroordeeld hadden... Prachtige foto's waarop hij genoot als een kind... Zo'n dag dat het stormde en de golven hoog de dijk op werden gejaagd... En hij zich uitleefde met z'n camera, hopend die ene hoge golf vast te leggen, terwijl hij dan tegen mij riep: pas op je camera, want er is niets ergers dan zand en zout in je camera... Dat ik daar dan m'n schouders over ophaalde begreep hij niet, terwijl ik op mijn beurt dan niet begreep waarom dat dan niet voor zijn camera gold, die vele malen duurder was. En ondertussen genoot ik er dan van hoe hij zich voor even weer uitleefde in z'n echte vak: de fotografie! Maar even een beker warme chocolademelk met slagroom lukte niet. Dat konden we thuis ook wel drinken, vond hij. Ook niet omdat het onze trouwdag was. "Dat doen we volgend jaar wel weer", zei hij. Maar die volgende keer komt niet meer!

 

 

 

En 'k kan me voorstellen dat Annelies even schrok van de foto's die ik stuurde. Foto's die ik van hem maakte omdat ze op 's Heeren Loo erom hadden gevraagd toen hij maatje van Onno werd... 

Want zó had ze hem de voorbije twee en een half jaar niet meer gezien. En dat klopt, zag ik nu ook. Omdat hij er vanaf dat de leugens over hem heen kwamen niet meer zó uitzag, op geen enkele foto. Want bladerend door m'n foto's zie ik op alle foto's van daarna de pijn en het verdriet! Dat doet pijn, dat maakt me verdrietig en boos. Omdat het nog niet af is!

Voor hem niet erg meer. Maar voor ons, de achterblijvers, nog steeds moeilijk en pijnlijk. En nu misschien extra pijnlijk, omdat het vandaag de 1e Advent is. De tijd die we samen altijd heel intens beleefden en vierden en waar ik nu maar moeilijk mee uit de voeten kan. Toch ga ik zo nog maar even de de Adventskandelaar neerzetten en de ster ophangen, door m'n tranen heen... Omdat ik er niet van los kan komen. Omdat het nu eenmaal bij me hoort, die Naam, die m'n adem is...

Naam die als een rode draad
in het leven met mij gaat,
vreugde wekt en mij terneerslaat:
kom ik ooit nog van U los?

Naam die mij als vaste grond
in het leven aan U vastbond,
ruimte is en naakte afgrond:
laat Gij mij dan nooit meer los?

Naam die zelfs bij duisternis
als het kloppen van mijn hart is,
in de echo van mijn angst is:
nooit laat ik uw letters los!

Henk Jongerius
Uit: De letters van uw naam
(uitg. Gooi en Sticht -Baarn)  

sonja schreef op 01 December '13 - 18:50 ;

Hoi Ettje, mooie foto’s Arnold geniet inderdaad met volle teugen van die wilde zee en wind.Sterkte Ettje x

sonja (email)  · reageer op sonja

Dondersteen schreef op 01 December '13 - 22:49 ;

Je weet hoe ik denk over actie ondernemen tegen de instelling die jullie zoveel heeft afgenomen (of eigenlijk: voor de vrijwilligers die er nog werken). Ik sta vierkant achter je. En velen met mij.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen

Trudy schreef op 02 December '13 - 10:56 ;

En of ik achter je sta??? zeker weten, het is triest te weten dat Arnold mensen uit de weg ging omdat hij dacht dat ze hem met de vinger na wezen… Ach Ettje, je moet met domme mensen niet om gaan, en Arnold blijft altijd om je heen, wacht maar even en dan voel je hem weer, zittend aan de keukentafel, dat beeld zal je nooit missen

Trudy (email)  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.