Met m'n handen in het haar...

En toen zat ik even met m'n handen in het haar...

Zondagavond ontdekte ik, toen ik naar bed ging, dat het water van het toilet boven, tot aan de rand stond... Oeps! Dat kon betekenen: verstopt of hij loopt, op onverklaarbare wijze gewoon vol... En 'k moet heel hard m'n eerste reflex, Arnold roepen, onderdrukken. Want zo ging dat altijd...

Even heel goed geluisterd of ik water hoorde stroom, maar 'k hoorde niets... En omdat ik op dat moment even niet wist -wat- er aan te doen ging ik maar naar bed, op hoop van zegen dat ie 's nachts wel leeg zou lopen, ook al leek dat me zeer onwaarschijnlijk. En 'k kon ik me er, met de beste wil van de wereld, niks bij voorstellen wat er aan de hand zou kunnen zijn... Maar even doorspoelen was geen optie, omdat er dan nog meer water in zou lopen en het dus over de rand zou lopen...Dus bleef 't enige op dat moment wat over was: maar onder m'n dekbed kruipen...

Daardoor werd het een onrustig nachtje, en had ik elke keer als ik wakker werd de neiging om even te gaan kijken. Maar deed het niet, wetende dat ik toch niets kon doen, midden in de nacht. Toen de wekker afliep moest ik, opnieuw, even diep zuchten om moed te vinden om op te staan. Wat ik de rest van de dag betreurde, dat opstaan, want was ik niet opgestaan, ik zou niet even later op m'n blote voeten in het water hebben gestaan. Want dat was koud! Heel erg koud. Dus dweilen en rap onder de hete douche. En weer had ik geen idee wat te doen... Ik zat gewoon met m'n handen in het haar en baalde er stevig van. Dus eerst maar naar de geplande vergadering, onder 't mom: ik zie wel hoe hoog het water staat als ik weer thuiskom...  Dat gaf even wat afleiding. En daarna met lood in m'n schoenen weer naar huis... 

Wat ik al vreesde was waar. Opnieuw stond de vloer blank en kon ik gaan dweilen. Vervolgens een maatbeker van beneden gehaald en de pot leeggeschept... Toen doorgetrokken en gekeken wat er gebeurde. 't Spoelde gewoon weg, dus er was geen verstopping... Maar meteen liep ie wel weer helemaal vol, ondanks dat hij het spoelwater dus wel wegzoog. Nog een keer leegscheppen dus, terwijl de tijd drong, omdat ik een afspraak had... En weer doorgetrokken. Nu leek hij iets minder snel vol te lopen en na nog een keer doortrekken en even kijken wat er gebeurde toch maar de gok genomen om naar m'n afspraak te gaan. 

Gelukkig viel het bij thuiskomst mee, maar toch... In orde was het niet. De rest van de middag regelmatig doorgetrokken en vervolgens, opnieuw op hoop van zegen, naar nog een vergadering gegaan. Daar vandaan thuisgekomen viel het gelukkig mee. 't Water stond wel hoger dan normaal maar de pot was niet opnieuw volgelopen en overstroomd...

Maar zo de nacht ingaan leek me toch niks... en omdat zoon GJ me ook niet verder kon helpen met adviezen, toch maar even vriend Cor gebeld, met wie Arnold samen het toilet gemonteerd had. Die kon bevestigen wat ik al vermoedde, dat er ergens een kraantje en een stekker moesten zitten achter het luikje... Want 't is nu eenmaal geen gewoon toilet, maar een soort van Sanibroyeur... En de foto's ervan hielpen me nog verder... Maar ja, hoe maak ik dat luikje los, want geen enkele kruiskopschroevendraaier pastte..., en een beetje moedeloos ging ik maar in de kamer zitten... Wat nu?  Gelukkig belde Cor me even later terug, met de vraag of het al gelukt was. Nee dus. Voor hem een reden om z'n autoruiten maar even te krabben en hier naartoe te komen. Per slot van rekening wist hij hoe 't werkte... En ik nu dus ook! Ergens zit er een membraan, dat de watertoevoer opens en sluit met behulp van een magneet en elektriciteit... :-)

 

En nee, het luikje moest niet geopend met een kruiskopschroevendraaier maar met een... moeilijk woord... een schroevendraaier met zes tandjes... Nooit van gehoord! :-(

Toen was het nog een kwestie van de waterkraan dichtdraaien zodat ik rustig kon slapen en niet nog een keer ruw gewekt zou worden. En en-passant liet hij me ook nog even zien hoe ik de verwarming bij moet vullen, want ook daar had ik geen idee van. Arnold zou me dat nog laten zien, maar 't kwam er niet meer van... Ik opgelucht weer naar beneden en plofte nog even in m'n stoel om tv te kijken en even wat anders aan m'n hoofd te hebben. Vervolgens nog een telefoongesprek met GJ en R, en toen was het tijd om naar bed te gaan, vond ik..., en wilde de tv uitdoen.... Niet dus! wat ik ook deed, het lukte niet. Mijn conclusie: de afstandsbediening zal nieuwe batterijen nodig hebben was een te snelle, want ook met nieuwe batterijen lukte het niet. Niets deed het meer, harder of zachter, van zender wisselen, vergeet het maar... En na een hele tijd prutsen, alle stappen op de Ziggo-site uitproberend uiteindelijk de tv zelf maar uit gezet en 't kastje maar aan gelaten... Zat ik dus in de kleine uurtjes opnieuw met m'n handen in het haar, mezelf troostend met de gedachte: woensdag komt Pieter Geert... En denkend aan wat nicht Marcha schreef:"Ik heb net gehoord dat een probleem alleen een probleem is als er een oplossing voor is. Anders heet het tragiek. Zowel het een als het ander is hier denk ik aan de hand. Kus"

Dus gewoon een probleem en en een beetje tragiek, want zeker weten dat er wel oplossingen voor zullen komen...

Daardoor vannacht wel geslapen, nadat ik doodmoe m'n bed ingerold was en vanmorgen geslapen tot ik uit mezelf wakker werd, ook in de kleine uurtjes... En meteen maar een lijstje gemaakt voor woensdag om aan PG voor te leggen! :-) Trouwens, de tv deed het vanmiddag gewoon weer..., en nadat ik vanmorgen het kraantje weer opendraaide tot nu toe geen nieuwe overstroming gehad...

En ondertussen denkend over wat Annelies gisteravond nog twitterde:

 

Ja, het voelt alleen, soms stik alleen, maar tegelijkertijd anders alleen... Meer zoals Wilhelmina schreef: eenzaam maar niet alleen. En gelukkig kunnen we ons daar niets bij voorstellen tot het ons treft. 't Doet me denken aan dat lied van Fran Boeijen:

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is

Ga je mee vanavond
Naar ons lievelingsrestaurant
Een tafel voor twee
Ik heb gebeld
Ze weten ervan
En we drinken
Totdat de zon op komt
En we vergeten
De oneerlijkheid van het lot

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is

Kom we gaan
Trek je jas aan
Anders word het te laat
Kom eens hier, ik houd je vast, ik laat je nooit meer gaan
En ik vertel je een grap die je laat huilen van de lach
En we vergeten de blikken van de mensen in de stad

We doen net alsof het niet zo is
Alsof het niet zo is
Alsof het niet waar is

Maar doen alsof het niet zo is werkt niet. Want elke minuut van de dag ben ik er van doordrongen dat het wél zo is. Dat ik eenzaam maar niet alleen ben. En dat ik hem zo verschrikkelijk mis. In klusjes zoals hierboven, maar vooral in even bij elkaar langslopen en elkaar aanraken. En elke keer als ik langs z'n stoel loop gaat m'n hand bijna automatisch naar die stoel, zoals ik de voorbije maanden zo vaak op een dag deed, om hem even te strelen en om hem even te laten merken: ik hou van je, je bent niet alleen! Maar z'n stoel is leeg en hij zit niet meer tegenover me, met z'n hoofd op tafel...

En dan luister ik nog maar weer een keer naar 't liedje van Ede Staal: help me trough the night...Of probeer te schuilen bij God. Wat de ene keer beter lukt dan de andere keer, en weet hoe waar, juist nu, de woorden va Gerrit Achterberg zijn:

"Hoe ouder ik word, hoe meer het tot me doordringt dat het enige wat ons te doen staat is onze onttoverde volwassen wereld opnieuw te bezielen. Daar is religie voor. Dat we weer worden als kinderen.
Terug naar het paradijs. Opdat we steeds opnieuw met open mond vol tanden zijn. Dat is voor iedereen het beste."
 

sonja schreef op 03 December '13 - 21:43 ;

Hoi Ettje, wat ontzettend zwaar waar je nu door heen gaat. Wil je op het hart drukken vooral te bellen, sms of langs te komen als je hulp nodig hebt bij klusjes of pech in en om huis. We kunnen je in ieder geval de stress van een overlopend toilet besparen of andere nare dingen waarvan je overlast hebt.Kus Sonja

sonja (email)  · reageer op sonja

Dondersteen schreef op 03 December '13 - 22:20 ;

Wat fijn dat er een Cor is. En een Ede. Troost en steun komt in vele soorten en maten.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.