Voor 't eerst

Waren we de voorbije maanden regelmatig bezig met: voor het laatst...

Nu ben ik vooral bezig met: voor het eerst...

Allemaal dingen die ik voor het eerst in m'n leven doe of meemaak zonder Arnold... Zoals vandaag de vliegende storm. Een zelfde storm als op 28 oktober, die we samen als laatste storm meemaakten. Toen ik vooral vol vrees en beven, bang dat er iets kapot zou wapperen wat hij dan zou willen maken, desnoods met z'n laatste krachten, waarvan ik wist: dat kan hij niet meer, dat moet hij niet meer doen... En met tranen in m'n ogen kijk ik naar de foto waar hij met heel veel moeite nog op de tuinkast klom om de schutting vast te binden. Ik wist hoe zwaar hem dat viel en hoe uitgeput hij daarna was..., en dat het de laatste keer was...

 

Maar 't lukte en hij was in z'n hoofd nog van plan de schutting te repareren, hoewel z'n lichaam het al niet meer kon. En dát hij het niet meer kon zat hem behoorlijk dwars... Ik hoor het hem nog zeggen: als ik eerst maar over dat dode punt heen ben en weer wat kan gaan eten, dan lukt het me wel... 

En ook al vinden anderen die dingen die we voor het laatst samen meemaakten of deden misschien wel triviaal, voor ons telden ze, stuk voor stuk, zoals ze nu al die eerste dingen 'alleen' voor mij, stuk voor stuk, tellen. En 't enige dat ik er aan kan sturen is: hoeveel gewicht ik het geef... Zo maakt die wetenschap de storm van nu minder zwaar om mee te maken... Het gewoon maar laten gebeuren en zien wat er van komt... En dat omgewaaide boompje zet ik morgen, als de storm voorbij is, wel weer overeind.

Maar 't is ook voor het eerst dat ik jarig ben zonder hem. Vanaf m'n 55ste verjaardag vierde ik die dag op 18 november. Maar ja, omdat dat nu zijn sterfdag is geworden en altijd zal blijven, heb ik toch maar besloten om teruggegaan naar de echte verjaardagsdatum, 5 december. Want opnieuw een andere dag ervoor invullen kan ik niet en wil ik ook niet meer, en elke volgende 'verjaardag' ook beleven als een zijn sterfdag lijkt me ook niks. Al is vandaag dat jarig zijn zonder hem extra zwaar. Waardoor het vandaag eigenlijk een hele rare dag is... Ondanks alle lieve felicitaties, telefoontjes, mailtjes, cadeautjes en bloemen...

Trouwens vanaf 2006 vierden we samen die 5e december als de dag dat we eigenaar werden van dit huis, en ons lieten inschrijven in de gemeente Den Helder. Al vroeg gingen we die morgen naar de notaris en tekenden we het koopcontract, en meteen daarna naar het stadhuis. Vandaag 7 jaar geleden dus. Toen hing hij, om het te vieren, onze nieuwe brievenbus op! En verwijderde de oude, die bij de weg stond. En nog weer wat later, toen ons huis in Heerenveen verkocht was hing hij 'het kastje' met ons naambordje op, waar hij heel erg trots op was... Hij maakte het kastje en ik schilderde de achtergrond en maakte 't bordje. Maar de dag op die manier vieren doe ik nu dus voor het eerst niet meer.

 

En ook toen stormde het op 5 december en waaide een deel van de schutting om, toen het al bijna donker was. En om erger te voorkomen deed hij nog gauw, in de schemering, een noodreparatie...

 

Allemaal dingen die ik nu voor het eerst me 'alleen' herinner en die we niet meer kunnen delen. 

En terug naar m'n eigen officiële verjaardag, aan die gedachte was ik voor mezelf al een beetje gewend geraakt in de voorbije weken/dagen, al had ik het nog tegen niemand gezegd, behalve gisteren tegen PG... Wetende ik zal het tot m'n dood verliezen van de De Sint... Tenzij er ergens iemand gaat ontdekken dat er ook met die heilige iets mis is, net als met z'n Pieten, en 't hele feest definitief wordt afgeschaft! Ik zal er geen traan om laten... :-)

Maar ondanks deze rare dag toch ook wel blij met de verwennerij van vandaag, en een beetje al gisteren. Toen kwamen er, van vriendin Carla, zowaar bloemen in de brievenbus binnen. Daar had ik nog nooit van gehoord, dus dat was een hele grote verrassing, al heb ik ze wel in een echte vaas gezet, en niet in de vaas die erbij geleverd werd, maar waar ik niks van snapte...:-)

En vanmorgen, bij het opstaan vond ik alweer een cadeautje in de brievenbus, nu van Riet en Rien. Terwijl later vanmorgen de bel ging en de bloemist voor de deur stond. Hij zei: "als u nou even wacht tot ik weer terug ben en dan snel de deur opendoet lukt het vast wel om 't boeket heel binnen te krijgen", dus zo deden we het, en 't kwam inderdaad heel binnen. Met als afzender Sint en Piet..., al denk ik te weten van wie ze zijn...

 

Had trouwens gisteren al een cadeautje voor mezelf gekocht. Dus al met al werd ik toch nog verwend vandaag... 

En gisteren samen met Pieter Geert alle administratieve rompslomp gedaan, wat nu, op een paar dingen na, klaar is. Al weet je natuurlijk nooit wat er nog komt aan officiële post, waar m'n handtekening onder moet... Nooit gedacht dat er zoveel instanties zich met me zouden gaan 'bemoeien'. Al die jaren hiervoor was ik 'de vrouw van' en kreeg ik zelden zelf officiële post.

Ook dat is dus nieuw en zal ik aan moeten wennen. Zoals ik de afgelopen weken/dagen niks anders gedaan heb dan 'wennen aan' en 'voor het eerst'... En da's, eerlijk gezegd, heel vermoeiend en intensief. Waarbij ik op de somberen momenten denk: het went nooit! Om op de betere momenten te denken: het zal wel wennen... En soms overvalt me het gevoel: het heeft nu lang genoeg geduurd, nu moet het weer gewoon worden! Dan voel ik me even heel erg radeloos, en moet ik even alle zeilen bijzetten om er niet in om te komen. Dan lukt het gewoon niet om 'te zeilen op de wind van vandaag'! Dan ga ik maar ergens in een haven liggen, wachtend op beter weer! Tot de storm geluwd is.

mariette schreef op 05 December '13 - 20:51 ;

Er zijn van die momenten waarop je wakker wilt worden uit de nachtmerrie die je verwacht te hebben….
Hoe sterk je ook bent, of misschien toch een klein maskertje naar buiten toe, de pijn is echt…het gemis is echt.
Men zegt wel eens het eerste jaar is het ergst, want dan gebeurt alles voor het eerst zonder diegene van wie je houdt…mijn eigen ervaring is dat dat niet waar is…je blijft teruggrijpen naar de momenten dat hij er wel bij was en je verlangt ernaar terug. Lieve Ettje….ik ben erg blij dat er zoveel mensen om je heen zijn al zul je je soms ook erg eenzaam of alleen voelen….niets of niemand kan ook maar een stukje de plaats van jouw Arnold innemen…dat gemis blijft…
Toegeven dat het voor hem goed is zo…toegeven dat je blij bent dat hij geen ijn meer heeft …toegeven dat je er vrede mee kan hebben dat zijn lijden over is…maakt jouw verdriet om zijn overlijden niet kleiner…dikke kus!

mariette  · reageer op mariette

Reina schreef op 06 December '13 - 10:39 ;

Lieve Ettje, Het verdriet en gemis blijft alleen wordt het met verloop van jaren zachter. Nu heb je daar niks aan want je moet er dwars doorheen. En daar horen allerlei gevoelens bij. Maar je hebt ook de herinnering aan een liefdevolle man en die herinneringen krijgen de overhand.
dikke kus uit Zwartsluis ook van Thijs.

Reina  · reageer op Reina

Anita schreef op 06 December '13 - 14:12 ;

Moest gisteren veel aan je denken tijdens de storm .

Ben er nog steeds een beetje van slag van , nadat ik gisteren las over Arnold .

Sterkte

Anita (email)  · reageer op Anita

Dondersteen schreef op 06 December '13 - 15:53 ;

Ook ik dacht gisteren aan je. Vanwege de dijkbewaking in het Groningerland. Ik had even gemist dat je jarig was dus in dat opzicht dacht ik helemaal niet aan je. ;-)
Het is naar dat je, zo kort na het overlijden van Arnold, al met deze zaken geconfronteerd worden. Die kapotte wc had toch ook in augustus gekund, denk ik dan, of een storm pas eind maart? Maar nee, jij krijgt nu alles achter elkaar. Bah!
En over die administratieve rompslomp: dan komt er ook nog achteraan dat sommige instanties post blijven sturen naar de heer Kole. Omdat ze maar niet in het systeem kunnen verwerken dat het mevrouw Kole moet zijn. Zo kregen wij bij de belastingdienst (notabene!) maar niet mijn vader uit het systeem. En dat ligt niet aan het systeem hoor, ook al zeggen ze van wel. Het ligt aan zorgvuldigheid van medewerkers.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.