Vallen en opstaan

Zo gaan de dagen voorbij. Vallend en weer opstaand.

Soms geen raad wetend met de stilte, dan weer rustig m'n gangetje gaand. En ondertussen probeer ik de dingen te doen die op m'n pad komen en probeer ik me het huis eigen te maken, zodat ik er blindelings de dingen weer kan vinden, en ze kan pakken zonder eerst de trap uit de schuur te moeten halen... Dingen die Arnold anders pakte, gebruikte, opborg... Zoals de dingen gaan als je samen in een huis woont en dagelijks samen bent. Dingen waar we geen afspraken over hadden gemaakt, maar die automatisch door de één of de ander gedaan werden, of gepakt werden...

Geen spectaculaire dingen, maar heel gewone dingen, voor ons. Zo was de was in de machine doen gewoon mijn werk. Hij nam het mee naar beneden als de zak klaar stond en ik deed de rest. En negen van de tien keer was hij het die, als de wasmachine klaar was en hij er toevallig langskwam, de was dan in de droger deed, of juist weer eruit haalde en soms, als ik weg was naar een vergadering, vond ik de was dan opgevouwen boven. Want opruimen was en bleef gewoon mijn werkje... Zo ging het gewoon. Niets bijzonders. Maar op de één of andere manier zit het wel 'in m'n systeem' en daardoor kan het nu zomaar gebeuren dat ik pas na twee dagen erachter kom: o ja, de was zit in de machine, of de was moet uit de droger... Geen drama, maar 't laat zien hoe we een twee-eenheid waren. En zolang hij er was was de nietmachine vol. We gebruikten 'm beiden... en 'k kan me niet heugen dat er ooit geen nietjes inzaten. En dus liep ik nu aan tegen een nietmachine die het niet meer deed... En al wist ik waar nieuwe lagen, 't probleem kwam toen ik ze erin wilde doen en ontdekte dat ik geen idee had hoe dat moest. Had ik me nooit mee beziggehouden, want hij was altijd vol, en dus ook niet van te voren bedacht: dat moet ik Arnold vragen voor straks... Dus zat er maar één ding op, meenemen naar de moderamen vergadering, op hoop van zegen... En die zegen kwam er, want Gre wist hoe het moest, en ik nu dus ook. Hoop ik! 

Zo had ik ook nog nooit meegemaakt dat 't papier vastliep in de 'kerk'printer, maar nu in korte tijd al twee keer, en geen Arnold aan wie ik het kan vragen... Maar ook al weet ik nu hoe het moet, 't lukt niet om het er alleen uit te halen, en dus zit er niks anders op dan Riet om hulp vragen, en het dan met haar samen doen... En de ene dag kan ik met zulke dingen beter omgaan dan de andere. Waarbij er veel afhangt van hoe de dag begint, en hoe de nacht is geweest. En de ene dag gaat zonder moeite voorbij, zonder dat ik me eigenlijk bewust ben dat ik niemand heb om mee te praten, of van gedachten te wisselen, terwijl juist dat een andere dag me totaal kan vloeren... Dan komen de muren op me af en heb ik soms het gevoel het niet vol te kunnen houden... Dan voel ik me door Arnold in de steek gelaten, ook al weet ik dat het zo niet is..., en dan is het feit dat ik altijd 'de laatste zal zijn' die de douche gebruikt en dus 'm even droog maakt, al genoeg om kop onder te gaan...

Maar 'k leer ook weer meer en meer om te genieten. Zoals vanmiddag toen ik, onverwacht, werd uitgenodigd voor een kopje koffie bij Wiedus en we bij 't uitstappen verrast werden door een regenboog. Jammer dat ik m'n fototoestel niet mee had, dan had ik 'm in z'n geheel kunnen fotograferen, dus maar even foto's gemaakt met m'n telefoon... Want wat was het mooi en 't raakte me heel diep, niet alleen de boog op zich, maar ook 't feit dat ie er juist op dat moment was en dat ik er zo intens van kon genieten. En de kleuren van de lucht...

 

 

Of zoals afgelopen zondag, toen ik na de dienst met Riet en Rien meeging en daar een hapje mee-at, ondertussen genietend van hun gezelschap, en van Ellie en Piet,  en van de vogeltjes die bij hen af en aan vliegen en bijna op een armlengte afstand rustig zitten te eten...,

 

en bij thuiskomst opeens zag hoe prachtig de hyacinten in bloei stonden, en rook hoe ze geurden...

 

En de volgende dag zag ik opeens de prachtige bak met narcissen, die ik een paar dagen eerder van vrienden kreeg die even langskwamen, en me ermee verrasten, en die ik nu per dag zie groeien...., net als de tulpen die ik van ze kreeg. 

Wat zijn we toch een bofkonten hier, met al die bollenboeren in de buurt..., en 'k bedacht: als het Pasen is bloeien de bollenvelden al... Alle reden dus om ook maar eens even buiten te gaan kijken of er nog meer bloeit dan alleen de helleborus... En ja hoor, de sneeuwklokjes zijn onderweg en ook de dotter is er weer...

 

Even later zie ik dat m'n olijfboompje, die al z'n blaadjes heeft laten vallen, weer uitloopt en zelfs vruchtjes krijgt... Een klein wondertje. En m'n vrees dat ik 'm misschien wel af moest schrijven, terwijl Arnold 'm vorige zomer zo vertroeteld had, is daardoor weer een beetje minder geworden... En hopelijk doet m'n toepraak, dat ie me niet in de steek mag laten, de rest...

 

 

Zo ga ik met vallen en opstaan van de ene dag naar de andere. En soms, vaak, is het niet te bevatten, dat deze foto nog maar vijf maanden geleden gemaakt gewerd...,

 

en deze vier maanden geleden...

 

En dat hij drie maanden geleden nog op de kist klom om de schutting vast te binden met touw, toen die omwaaide... Waar ik de hele avond al aan moet denken nu het alweer stormt, en 'k de wind alsmaar hoor bulderen...

 

Het is soms gewoon niet te vatten en dan voel ik me stik alleen, om dan even later dan toch weer kunnen genieten van... Van dat kopje koffie, van een regenboog, van een hapje mee-eten, van hulp bij de printer en 't nietapparaat die het niet meer doen, van het voorbereiden van de Vespers voor de 40dagentijd. Of van de poncho waar ik mezelf vandaag op trakteerde...  

 

Of uitkijkend naar 't bezoek van Ans, morgen. Ook zij weet hoe het is om alleen verder te moeten..., en doet dat op haar manier. Zoals ik het op mijn manier doe. Soms stil en teruggetrokken, soms gewoon bezig met de dingen die gedaan moeten worden, soms zo verdrietig dat ik denk: 't gaat nooit meer over, dit kan ik niet... En hoe 't verder moet, waar ik moet beginnen met alleen verder gaan, met een leven zonder Arnold, ik weet het nog steeds niet. En dus leef ik de dagen één voor één.

Maar staande aan zee, vanmiddag, kijkend naar de regenboog en de wolkenluchten, met in m'n hoofd nog een oorwurm die ik vanmorgen opliep, kwam er opeens een andere oorwurm voor in de plaats... die nu al uren zoemt, met de woorden van een heel oud lied... Woorden die niemand anders tegen je mag zeggen, omdat ze je ook heel opstandig kunnen maken als ze als een doekje voor het bloeden worden gebruikt, maar die er nu, op dit moment, voor mij toe doen... En die me voor nu even moed en kracht geven om door te gaan...

Beveel gerust uw wegen,
Al wat u 't harte deert,
der trouwe hoed' en zegen
van Hem, die 't al regeert.
Die wolken, lucht en winden
wijst spoor en loop en baan,
zal ook wel wegen vinden
waarlangs uw voet kan gaan.

Marleen schreef op 05 Februari '14 - 23:56 ;

Die regenbogen zijn prachtig. De boodschap erachter ook! Een mooie uiting van God dat Hij ons geeft wat we nodig hebben. Kracht voor vandaag of soms zelfs alleen maar dit moment maar ook hoop voor de toekomst.
Dikke knuffel,
Marleen

Marleen (email)  · reageer op Marleen

Trudy schreef op 06 Februari '14 - 10:54 ;

Oh, Ettje, de rijkdom van een prachtige schaal met bloemen, en langzaam maar zeker zul je gaan wennen aan het alleen zijn, een nietmachientje vullen, een spijker in de muur slaan….......

Trudy (email)  · reageer op Trudy

Dondersteen schreef op 07 Februari '14 - 11:28 ;

Ik zag de foto van de regenboog op Facebook en dacht ‘ze zag hem!’ Daar werd ik blij van. Dat je hem zag en er een foto van maakte. En nu schrijf je het ook. Niet dat het gemakkelijker wordt maar alsof er iets meer ruimte om je heen komt. Daar ben ik blij om.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.