Een volle dag

Dat was een vol dagje vandaag... Letterlijk en figuurlijk.

Vol door veel dingen die ik nog 'even' moest doen. Vol door allerlei emoties.

Allereerst omdat het de dag is waarop ik voor het eerst 'alleen' de geboorte en sterfdag van Jan Joshua 'vierde'. Niet even het 'samen' er bij stilstaan... Bijna niet te vatten dacht ik, dat we al een zoon van 48 hadden kunnen hebben... En 't voelde even heel oud.

't Herinnerde me er ook aan dat Beatrix en Claus in ondertrouw gingen, diezelfde dag, in 't Gemeentehuis van Baarn, waar wij trouwden. Samen met de buren had ik 's morgens nog televisie gekeken, onwetend van het feit dat de dag zo verdrietig zou eindigen. Ze zaten in dezelfde trouwzaal als wij en op dezelfde stoelen, en liepen over dezelfde rode loper naar buiten...

 

Maar 't is ook dat dag dat, twee jaar geleden alweer, Prins Friso verongelukte.  'k Herinnerde me nog 't gesprekje erover, tussen Arnold en mij, toen we, geschokt, de berichten erover hoorden. Op de ondertrouw dag van z'n ouders. Hoe raar,  vreemd en 'oneerlijk' kan het leven zijn. Vanmiddag zag ik foto's van de koninklijke familie op wintersport. En 'k dacht, toen ik Beatrix zag: zou zij nu ook denken aan die dagen, 46 en 48 jaar geleden?

En verder druk geweest met: nog even dit, nog even dat... Een paar boodschappen doen, cadeautje voor Lenci kopen en inpakken. Voor het eerst alleen, en inpakken deed Arnold altijd. Daarna de was opruimen, nog wat dingen printen voor de vergadering van vanavond, op tijd eten koken, want daar was het gisteren niet van gekomen, dus dat moest ik vandaag beter doen... En toen naar de condoleance voor Bets. Heftig om daar weer te zijn. Op dezelfde plek waar we drie maanden geleden waren en afscheid van Arnold namen... Maar 't was ook goed om er te zijn. Nee, veel woorden had ik niet voor Jan. Maar dat hoefde ook niet. We hadden beiden genoeg aan een gebaar en een blik van wederzijds begrijpen. En meteen erna de vergadering...

Terwijl in m'n hoofd nog steeds de regels spookten van een lied die op de rouwkaart van Bets staan. Ik droomde er vannacht zelfs over... Ergens ken ik die regels van, die de hele dag al als een oorwurm in m'n oren zaten. En of ik wilde of niet, dat móest ik bij thuiskomst opzoeken. Dus de cd's langs om te zoeken. Maar niks... Tot ik het opeens wist! Het waren regels uit het dooplied van Prins Friso..., en daar heb ik nog een singeltje van... Dus opgezocht en nog even geluisterd. Dat prachtige en ontroerende lied van toen, gemaakt door Huub Oosterhuis:

Ergens komt een kind vandaan,
van ver, van buiten zonder naam;
het is nog niemand, spreekt geen woord,
heeft van de dood nog niet gehoord,
het huilt nog van geboortepijn
en weet niet wie het ooit zal zijn.

Dan roepen mensen jij, jij, jij,
woon hier bij ons, woon hier bij mij,
de wereld wordt een huis voor jou
en liefde maakt een mens van jou.
Dan geven wij elkaar een naam:
iemand niemand,
kind van mensen ben jij voortaan.

Ergens moet een mens toch heen,
hij gaat zijn eigen weg alleen,
en zoekt of in de wildernis
een bron van levend water is,
en luistert of een woord bestaat
waarin zijn toekomst opengaat.

Dan roepen mensen jij, jij, jij
woon hier bij ons, woon hier bij mij,
het water is een bron voor jou,
de toekomst heeft een woord voor jou.
Dan vindt een mens zijn eigen naam:
iemand niemand, dorst en water,
kind van mensen ben jij voortaan.

Niemand weet waartoe hij leeft,
waarom hij hart en handen heeft;
er is geen daarom, eens voorgoed,
maar enkel adem, vlees en bloed.
Zo leeft een mens tot in de dood
onooglijk klein, onzichtbaar groot.

Dan roepen mensen jij, jij, jij
wees hart en hand en mens voor mij,
wees waarom daarom groot of klein
de mens die jij alleen moet zijn.
Zo leeft een mens van naam tot naam:
iemand niemand,
dorst en water, vriend en vreemde,
kind van mensen ben jij voortaan.

Niemand weet wat leven is,
alleen dat het gegeven is,
van vuilnisbelt tot gouden troon,
aan vluchteling en koningszoon.
Wie leeft die maakt zijn eigen lied
en wie niet leeft verstaat het niet.

Laat ze maar roepen jij jij jij,
wie leven wil die zingt zich vrij,
wie leeft die maakt zijn eigen lied
en wie niet leeft verstaat het niet.
Zo zingen wij elkanders naam;
iemand niemand, dorst en water,
vriend en vreemde, dood en leven,
mensen, mensen zijn wij voortaan.

En opeens vielen al die namen van vandaag samen. Arnold, Jan Joshua, Bets, Jan, Beatrix, Claus, Friso...  Zo leeft een mens tot in de dood, onooglijk klein, onzichtbaar groot!


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.