Nachtje uit

Voor het eerste een nachtje uit geweest...

Want Lenci was jarig, en om dat te vieren reed ik naar Hardenberg, en spraken we af dat ik een nachtje zou blijven, om niet op één dag twee keer dat hele eind te moeten rijden. Want dat het een eind is wist ik. Maar dat het zo'n eind is.... Pfff.

Gelukkig kon ik, zowel heen als terug, even pauzeren bij Annette. Dat was een fijn. Lekker kopje koffie, even praten... En toen weer verder. Én me door Jodokus (zo heb ik m'n tomtom gedoopt) er naartoe laten brengen, wat betekende dat ik niet via Lichtmis, Nieuw Leusden en Balkbrug ging, zoals we anders altijd reden, maar via Hoogeveen.... Voor mij een onbekende weg. Maar 't leek me goed om meteen te leren om Jodokus te vertrouwen, want hij zou me er, zei hij, via de snelste weg naartoe brengen... En 'k vond het dapper van mezelf om af te wijken van de bekende weg en leuk om te ontdekken hoe het is om 'blindelings' op Jodokus te vertrouwen. Of het werkelijk de snelste weg is? Ik weet het niet, ook doordat alle bekende markeringspunten nu ontbraken. In ieder geval ging het goed, en terug dezelfde weg genomen, al had ik daar al snel spijt van, omdat het heel erg druk was met vrachtverkeer en ik regelmatig klem kwam te zitten tussen de vele vrachtauto's... Dat was minder leuk!

En door m'n uitstapje naar Annette waren Annelies en MJ inmiddels ook weer thuis, die 'onverwacht' 's morgens naar Groningen moesten, i.v.m. de baby van zus Marjolein, die daar meteen na de geboorte naar toe is gebracht met meerdere hart-defecten. Voor hen dus alweer een spannende tijd. Wat ook niet helemaal bij mij langsgaat, omdat we zelf meerdere keren meemaakten...

De kinderen waren net weer school, toen ik kwam, dus dat werd wachten op de thuiskomst van de jarige, wat me mooi de gelegenheid gaf om nog even iets te eten voor het feest begon. En natuurlijk was er toen taart, door papa gemaakt en was het tijd voor de cadeautjes. Dat er twee cadeautjes waren verraste haar en ze vroeg, een beetje gespannen:van wie is het tweede cadeautje, van Opi? Nou ja, een beetje... Dat verzachtte z'n afwezigheid een beetje... En altijd weer vind ik het leuk om te zien hoe blij ze is met een cadeautje..., en vooral met knutseldingen.

 

Gisteravond kreeg ik zelfs al een foto toegestuurd van haar eerste knutsel uit de doos..

 

Daarna was het tijd om de rapporten te bewonderen... 

 

 

Met Annelies ging ik nog even een Tunisch Haaknaald halen en een bol wol, zodat ik haar 's avonds daar de kunst van kon leren... En voor we het wisten was het al etenstijd geworden..., en stond Annelies te kokkerellen in haar prachtige keuken. Jammer, dat Arnold dat niet meer heeft mee kunnen maken. Wat zou hij daarvan genoten hebben, na al z'n geklus. En wat is het mooi geworden, met het prachtige eet/werk-eiland. Nog niet eerder zag ik het helemaal af en in gebruik.

 

 

Zelfs poes vindt dat..., en geeft hem kopjes.

En de mannen hadden hun eigen eetplekje..., jammer genoeg zonder MJ, die een werkvergadering had...

 

Toen de rust was weergekeerd, de kinderen in bed lagen en de andere opa en oma weer naar huis waren, leerde ik Annelies Tunisch haken en al pratend en hakend vloog de avond om. En omdat het zo lekker snel gaat pakte Annelies het de volgende morgen meteen weer op..., ze kon er geen genoeg van krijgen... Nu kijken wie van ons tweetjes het eerst een meter garen overheeft van de bol...

En 't is fijn dat het goed gaat met Bram en Saar, die daar een prachtig plekje hebben gevonden...

Na de lunch was het tijd geworden om weer huiswaarts te gaan... En weer bekroop me het gevoel: wat zou Arnold hiervan genoten hebben, want 't is echt heel mooi en praktisch geworden.

Zowel op de heen- als op de terugweg zitten dubben of ik langs Arnold zou gaan. Ik was nu immers in Heerenveen en 'k was er nog niet weer geweest sinds we hem daar begroeven, en 'deed het' tot nu toe met foto's die de kinderen maakten en stuurden. Dat vond ik fijn! Maar wilde ik er zelf ook naartoe? Wat zou ik er vinden? Kon ik het aan en was ik wel zover? En uiteindelijk besloten: ik ga en zie wel, waarom nog langer uitstellen... Jodokus raakte er totaal door van slag en riep alsmaar 'keer om' of ga hier rechts en links..., dus hem maar even genegeerd! En de weg naar het graf kon hij me ook al niet wijzen. Want eenmaal op de begraafplaats raakte ik de weg kwijt en wist niet meer of ik links- of rechtsaf moest... Dus Annette maar gebeld en op 't zelfde moment zag ik waar ik moest zijn. 

De meegebrachte kaars aangestoken en neergezet..., terwijl er spontaan een oorwurm m'n oor in kroop, die zei: hij is hier niet...

 

 

Nee! Hij is daar niet, hij is geborgen bij God! Hij leeft niet meer in onze tijd, is uit de tijd gekomen, en leeft nu in Gods tijd!  En terwijl ik er stond drong zich heftig het beeld op van de dagen dat hij in 't rouwcentrum was en van 't moment dat de kist gesloten werd. Het definitieve ervan. Terwijl ik hem hier thuis op een heel andere manier wel tegenkom, in zoveel goede dingen, waardoor hij hier veel dichterbij is als daar... En tegelijkertijd vind ik het mooi en goed, de steentjes die de kinderen voor hem meebrengen. Zo wilde hij het graag... Geen bloemen die verleppen, zei hij dan. Geen bloemen die de dood verbloemen! Al vond ik het toch wel jammer dat ik geen schaaltje voorjaarsbloemen had meegenomen... En 't potje met vet, wat Annelies er neerzette voor de vogeltjes, is alweer leeg...

Daarna nog even er rondgelopen, zoekend naar al die anderen, goede vrienden, die hem daar zijn voorgegaan... En hoewel ik dacht dat nog goed in m'n geheugen te hebben, lukte het me maar ten dele om ze te vinden. Annie, Henk, Rein, Co... Ze bleven onvindbaar. Wel  'ome' Piet, wiens graf ik meteen zag bij 't betreden van de begraafplaats, van wie Annelies bij d'r geboorte een bedelarmbandje kreeg, met daaraan drie  eikeltjes, die haar broertjes symboliseerden...:-) ,

 

en Jaap en Auk... Jaap, met wie ik een paar dagen voor z'n dood nog samen geluisterd had naar de 'doodgraver' van Fons Jansen, waarbij we ons tranen lachten..., iets dat we gewoon moesten doen zonder de aanwezigheid van Arnold en Auk, die dat dan maar 'zo zo' vond...

 

en nog heel veel andere bekende namen, en namen van goede bekenden, uit de tijd dat we er woonden. En al lopend en namen lezend trok er een groot deel van ons leven, samen, aan me voorbij. En dat zij daar ook liggen, daar had ik nog niet eerder over nagedacht, en wonderlijk genoeg voelde dat goed... En meer nog dan eerst geeft het me een goed gevoel dat hij dáár ligt, te midden van vrienden en bekenden, en niet hier..., en begrijp ik nog beter zijn beweegredenen om daar begraven te willen worden. Allereerst om de kinderen, maar ook omdat de plek hem bekend was...

Nog even langs Annette geweest en toen het laatste stuk naar huis. Niet gestopt, deze keer bij 't monument, niet nog meer emoties, 't was genoeg geweest, en dus linea recta naar huis gereden. Al had ik daar even later wel, heel even, spijt van toen ik zag hoe mooi de zon boven het Wad stond... Maar goed, soms maak je een verkeerde keuze...

Thuisgekomen haalde de buurman nog even, toen hij de sleutel terugbracht, de post voor me uit de brievenbus en overhandigde me een rouwkaart... Even dacht ik, zal wel iemand van de kerk zijn, van wie ik als scriba bericht krijg... Maar toen ik zag dat het aan mij/ons 'fam. Kole' geadresseerd was wist ik beter, en 't was een schok om te lezen dat Guus, de moeder van Onno, is overleden. Nog maar kort geleden belde ze me, zoals ze wel vaker deed, om even te horen hoe het ging, en we spraken af dat ik gauw een keer langs zou komen als Onno op een zondag thuis was... Drie maanden geleden zag ik haar voor het laatst, op Onno's verjaardag, waar ik samen met Arnold naartoe ging. Dat was meteen de laatste keer dat hij Onno zag... Zij was het die regelde dat hij weer op NH mocht komen en Onno weer mocht bezoeken... Wat was ze blij toen we kwamen..., en ze stond meteen haar plekje naast Onno af aan Arnold... Nu, drie maanden later zijn ze er beiden niet meer...Arme Onno, die nu z'n moeder ook nog moet missen, waar hij bijna elke zondag naartoe ging. Eerst papa Jan, toen Arnold en nu haar...

 

 

 

En ook dat is een dilemma. Ga ik morgen wel of niet naar de uitvaart vanuit het rouwcentrum? Ik denk er nog even over... 'k Was er maandag ook al, om afscheid te nemen van Bets en om Jan te condoleren. Is wel veel in één week. Maar als ik dan denk aan hoe ze pal achter Arnold bleef staan, en aan de brief die haar zoon en zij zelf schreven naar de directie en justitie om Arnold vrij te pleiten...

Vannacht bijna bewusteloos geslapen. Het lange eind rijden, alleen naar de verjaardag gaan, alle emoties, thuiskomen in een koud huis en niemand om even mee te praten, het slurpte energie. En nu bezig om m'n draai weer te vinden hier, terwijl ik toch maar één nachtje van huis was en het best fijn was bij Annelies, MJ en de kleinkinderen.

En in m'n hoofd 'spookt' nog steeds die regel uit een gedicht van Toon Tellegen -straks gaat hij genezen- die gisteren spontaan naar boven kwam, toen ik op de begraafplaats liep en dacht aan al die mensen die ik ooit kende... Hoe ze eens allemaal op zullen staan...

Voorkomen is beter
 
God schudt zijn ernstig betwijfelde hoofd -
als voorkomen beter was dan genezen,
dan was hij nergens aan begonnen,
dan was het nu nog nul uur nul
op de nulde dag
en bleef het dat -

hij bijt op zijn niet langer voorstelbare nagels
en gluurt naar beneden -

straks gaat hij genezen,
in zijn aandoenlijke wijsheid weet hij alleen
waarvan.

Toon Tellegen,
Uit: Wie A zegt: gedichten,
Querido Amsterdam 2002

 

Trudy schreef op 21 Februari '14 - 02:01 ;

Oh, Ettje, je hebt echt een pagina gedraaid!!! Fijn een nachtje bij de kleinkinderen. Daar knapt een mens van op, en die keuken…... dat is echt een monument voor Arnold geworden, wat ook bij de memories past, net als het bezoek aan de begraafplaats, nee, daar is hij echt niet… Hij is veel dichter bij jou, in Den Helder, in mijn gedachten heb je een grote reis gemaakt in de laatste paar dagen…..... houden zo!!!!!

Trudy (email)  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.