Te groot

Het zal er wel allemaal bij horen.

Maar nu, drie maanden verder, lijkt het gemis en verdriet alle dagen groter te worden. En soms te groot! Dan moet ik alle zeilen bijzetten om overeind te blijven en om de dag door te komen. Vooral 's morgen bij het opstaan. Dan grijnst het gemis en verdriet me toe, en zou ik het liefst m'n bed weer ingaan en wegkruipen, tot het over is.

Gelukkig weet m'n verstand dat dat niet helpt, en dat het niet overgaat, en dus blijf ik op en worstel me door de dag heen, met vallen en opstaan. Soms omdat het moet, omdat ik allerlei verplichtingen heb, en soms omdat ik het gewoon van mezelf moet. Omdat ik weet dat wegkruipen geen zin heeft en uiteindelijk niets oplost. En elke dag is er dat moe zijn..., moe van al het verdriet en gemis. Moe van de slopende jaren ervoor, moe van de maanden dat hij ziek was en moe van het verdriet. En moe van alsmaar weer keuzes moeten maken.

Misschien dat ik het 'vroeger' ook doorlopend deed: keuzes maken. Hele gewone dagdagelijkse keuzes, die ieder mens doorlopend maakt in z'n leven.

Maar de voorbije maanden heb ik het gevoel steeds energie vretende keuzes te moeten maken. Keuzes als: wat doe ik hier mee? Hoe ga ik dit doen? Hoe pak ik m'n leven weer op? Wat kan ik wel aan en wat niet? Moet ik dit of dat? Wil ik dit of dat?

En ook dat is iets waar ik niet op voorbereid was, en waar ik niet naartoe kon leven... En steeds meer wordt het me duidelijk dat er naartoe leven gewoon niet kan. Omdat je, zolang de ander er nog is, je totaal geen voorstelling kunt maken van hoe het is als hij er niet meer is en je al helemaal niet denkt aan al die keuzes. Zelfs niet aan de keuze tussen wel of niet opstaan en wel of niet koken...

En 't is al helemaal geen moment in me opgekomen dat ik voor de keus zou komen te staan, bijvoorbeeld, wat doe ik met Arnold z'n kleren? Laat ik ze gewoon hangen en liggen waar ze hangen en liggen of ruim ik ze op? En als ik ze opruim doe ik ze dan gewoon wég of geef ik ze aan een instantie die er iemand anders blij mee kan maken. Kan ik dat? Wil ik dat? En, hoe voelt het als ik ze weg doe? Hoe voelen die lege kasten? Maakt dat het nog meer definitiever dan het al is?

Zoals het ook geen moment in me op was gekomen dat ik voor de keus zou komen te staan: laat ik de druif straks z'n gang weer gaan of kan dat helemaal niet. Totdat het tot me doordrond: de druif wel is mooi in het voorjaar en de zomer, maar 't is ook een gigantische klus om 'm in 't gareel en binnen de perken te houden. Da's dagwerk, waar ik elke dag voor op een trap zal moet klimmen... Want zo ging dat als hij een groeispurt maakte. Elke dag zag ik Arnold er dan mee bezig om dat in goede banen te leiden... Allemaal heel gewoon, toen, maar waar ik nu over na moest denken en een keuze in moest maken, want voor je het weet is het zover en begint de groeispurt al...

En dus moest ik een keus maken... En dat, en nog héél veel meer vreet momenteel energie. Zoveel energie dat ik het soms even niet meer weet... Het maakt me stil en teruggetrokken. Omdat het moeilijk te delen is. En elke keuze die ik moet maken maakt het gemis groter. Alsof er steeds meer stukjes geamputeerd worden. Ook al is het m'n eigen keus om weer een stukje 'Arnold' te amputeren. Want zo voelt het.

Zoals toen we de druif afzaagden... Gert Jan hanteerde de zaag, en Rineke en Jochum maakten er handzame stukjes van die in de gft-bak pasten. En ondertussen snoeide ik de hortensia's en verwijderde allerlei 'dode' bloemen. Dat deed Arnold normaliter in de herfst. De tuin winterklaarmaken noemde hij dat. Dat was er bij gebleven, en nu deed ik dat... En elke tak die ik snoeide deed me pijn. Een niet te verklaren pijn.

De dag erna was ik zo geradbraakt dat het een paracetamol-dagje werd. En ergens maar goed ook, want nu wist ik meteen dat de keus om de voorste druif te verwijderen een goede keus was, en dat 't advies van de fysiotherapeut om niet dagelijks in de tuin te gaan wroeten maar al te waar was...  Hoe kaal het ook is en hoeveel pijn het ook doet. Maar 't moet gewoon een tuin worden die ik met weinig energie en zo min mogelijk belasting van m'n rug op orde kan houden...

En ook de kleren heb ik ingepakt en meegegeven. Voor een goed doel. Dat wel. Ook dat was energieverslindend. Al zeg ik nu: het is goed zo! 

Om er niet in om te komen probeer ik bij het leven te blijven...Om te kijken naar de wereld om me heen. Maar ook dat valt me zwaar. Ik zie het allemaal wel, de uitbottende tuin, de voorjaarsbloemen. Maar verder dan m'n ogen komt het niet. Alsof er een sluier tussen m'n ogen en m'n ziel zit...  Ook dat doet pijn. Omdat ik het zo graag anders zou willen.

Dus dwing ik mezelf om van tijd tot tijd toch een paar foto's te maken. Om te voorkomen dat ik straks met een schok ontdek dat de winter en 't voorjaar aan me voorbij zijn gegaan.

En terwijl ik even een foto van de omgezaagde druif ga maken en van de stenen rond de vijver, ontdek ik dat de krokussen al beginnen te bloeien. Niets van gezien en gemerkt. Terwijl ik anders bij 't eerste bloemetje al buiten was... En 't zijn er dit jaar alweer meer! Zoals er dit jaar ook meer sneeuwklokjes zijn dan andere jaren. 

 

En wat er op de foto hierboven nog meer opkomt? Ik laat me maar verrassen.  

Ook heb ik maar meteen 'de sprieten' rond de vijver verwijderd. Zodat ik 'm vanuit de kamer kan zien, en zodat de stenen er omheen weer zichtbaar zijn. Per slot van rekening heb ik al die stenen hoogstpersoonlijk meegenomen van het strand en daar ben ik best wel trots op! Nou ja, ik vond ze en Arnold mocht ze na vijf minuten verder dragen.... :-)

 

En gelukkig is het elke dag  een beetje langer licht en gaan we, wat dat betreft, de goede kant weer op. Ook dat zie ik gelukkig nog wel. Al ontbreekt ook daar het gevoel bij... Maar ja, hoe leg je dat uit, het ontbreken van je gevoel? Misschien met deze woorden van Vasalis...

Sotto voce
Zoveel soorten van verdriet, 
ik noem ze niet. 
Maar één, het afstand doen en scheiden. 
En niet het snijden doet zo'n pijn, 
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, 't geraamte van een blad, 
vlinderlicht rustend op de aarde, 
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden 
niets meer om u mee te verblijden: 
mazen van uw afwezigheid, 
bijeengehouden door wat pijn 
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

M. Vasalis
uit: Vergezichten en gezichten, 
Van Oorschot 1954

Of deze:

Steen

Verdriet kit al mijn krachten samen, 
zodat ik roerloos word als steen. 
Mijn hele wezen wordt materie, 
een ondoordringbaar star mysterie, 
o sla de rots, opdat ik ween.

M. Vasalis

uit: Vergezichten en gezichten, 
Van Oorschot 1954

Of beiden. In ieder geval zijn het voor mij woorden die voor mij vertolken hoe ik me voel en hoe het voelt als ik denk: nu is het verdriet te groot voor mij alleen.

Dondersteen schreef op 28 Februari '14 - 19:53 ;

Dat licht! Dat is zo genieten. Het lijkt wel of dat ieder jaar belangrijker voor me wordt.
En dankzij het overslaan van een echte winter zie ik al heel voorzichtig een zweem van groen aan sommige bomen en struiken. Heel erg fijn.

Dondersteen (email) (link)  · reageer op Dondersteen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.