Werkwoorden

En zo rijgen de dagen zich aaneen.

Met goede dagen en slechte dagen. Met dagen waarin ik volledig wordt opgeslokt door andere zaken, en aan 't eind van de dag opeens geconfronteerd wordt met de leegte en het gemis, en dagen waarin de leegte en het gemis constant aanwezig zijn. En nog steeds weet ik niet wat het beste is. Al merk ik steeds vaker bij mezelf dat ik er last van heb als ik niet aan rouwen toekom. Als er geen tijd is voor m'n verdriet om het gemis. En geen tijd om te verwerken. Drie woorden en alle drie zijn het werkwoorden.

Werkwoorden waar ik dus soms/vaak niet aan toe kom en geen tijd voor heb. Dan staat er zoveel in m'n agenda dat de aanblik ervan me benauwt. En niet alleen vanwege het geen tijd hebben om... Want ik weet dat het me ook zou benauwen als Arnold er nog wel geweest zou zijn. Met dit verschil: hij zou dan 'het kaboutertje' op de achtergrond geweest zijn, die allerlei dingen waar ik dan even niet aan toe kwam gewoon deed. Dan zou, bijvoorbeeld, het eten klaar geweest zijn, zodat ik daar geen omkijken meer naar had. Of hij zou even de was in de droger gedaan hebben... Maar dat kaboutertje is er niet meer, en dus moet ik ook dat dan allemaal 'erbij' doen als m'n agenda is volgelopen...

En ook nu weer merk ik dat sommige dingen die ik mezelf heb voorgehouden, zoals 'als het eerst maar weer langer licht is wordt het gemakkelijker', gewoon drogredenen zijn om mezelf te troosten. Want hoe meer het naar lente gaat ruiken, hoe meer de kleur van het daglicht en van de zee verandert, hoe zonniger het wordt en hoe langer licht is, het gemis is er even heftig om, en blij vlagen zelfs heftiger... Dan wil ik opeens helemaal niet meer dat het langer licht wordt, dat de lente eraan komt en dat het straks weer 'buiten-wonen-weer' is. Want wat is alléén buiten wonen? Daar kan ik me niets bij voorstellen!

Dan weer overvalt het me opeens: zo zal het voortaan altijd zijn! Alleen genieten, alleen de kinderen uitzwaaien, alleen naar bed gaan, alleen opstaan, alleen eten, alleen een boodschap doen, alleen even naar de zee... Dan is het definitieve ervan opeens heel heftig en bijna niet te dragen. Alsof er ergens nog sluimert: straks is hij er weer. Terwijl m'n verstand dat natuurlijk best wel weet. Of het gevoel dat me opeens kan overvallen: het is niet meer ons en wij..., het is ik en ik. Het is niet meer ons huis, onze tuin, onze auto...  En bijna stampvoetend denk ik dan: dat wil ik helemaal niet! Of het 's nachts wakker worden en menen dat ik hem hoor ademen, of wakker worden, denkend dat hij naast me ligt en dan opeens beseffen: hij is er niet, ik lig hier alleen! Of opeens me realiseren dat ik hem niet kan laten zien dat zowel GJ als PG mooie nieuwe knoppen op het hekje hebben gemaakt, ter vervangen van de, door vandalen, eraf geslagen knoppen... Ik sta voor het keukenraam en kijk ernaar, wil me omdraaien om hem erop te wijzen..., en vertellen dat ik de laatste twee zelf bij de Gamma heb gehaald... Ik naar de Gamma... O nee, dat kan niet meer... Dan moet ik even alle zeilen bijzetten om toch te blijven zeilen, op de wind van vandaag. En 'k zing het voor mezelf nog maar een keer:

Je moet zeilen op de wind van vandaag.
De wind van gisteren helpt je niet vooruit.
De wind van morgen blijft misschien wel uit.
Je moet zeilen op de wind van vandaag!

En 'k kijk nog maar een keer naar het hekje en zeg tegen mezelf: dat is mooi geworden! Knap gedaan van de jongens!

 

 

En 'k zou hem willen vertellen dat ik vorige week twee keer uit eten ben geweest, uitgenodigd door lieve mensen... Dat het fijn was om niet zelf te hoeven koken en gezellig om samen aan tafel te zitten en niet in m'n eentje aan m'n eigen keukentafel, waar ik m'n bord in een paar minuten leeg eet..., om vervolgens te denken: zonde van de tijd die er in het koken en klaarmaken is gaan zitten. Maar zo gaat het gewoon als je alleen eet.... Ook dat is een ontdekking. Dat alleen eten in een paar minuten kan, terwijl je er samen veel langer over doet. 

Of dat het fijn was dat Ilia hier z'n verjaardag kwam vieren en dat hij blij was met het tekenbord van opa..., dat we een gezellige middag hadden en lekker samen soep aten. Wat zou hij genoten hebben...

 

dat waren hoogpunten voor hem. Helemaal toen het leven voor hem bijna ondraaglijk was geworden door de valse beschuldigingen, en bijna niets hem meer uit het dal kon trekken. Dan zag ik hem voor even opbloeien, als er kinderen of kleinkinderen kwamen.

Ook dat zou ik hem willen vertellen! Dat ik uiteindelijk zelf er achteraan gegaan ben om te zorgen dat de beloofde rehabilitatie, door 's Heeren Loo, er komt. Maar ook dat we uiteindelijk maar akkoord zijn gegaan met een heel halfslachtige brief..., van hun kant onder het mom: wij moeten ook rekening houden met de slachtoffers... Het bezorgde me een paar rot dagen. Hoezo slachtoffers? Er zijn geen slachtoffers zoals zij het bedoelen. En als er al sprake zou zijn van slachtoffers, dan alleen slachtoffers die door hen gemaakt zijn, door onzorgvuldig en ondeskundigen handelen... Want zouden ze met Arnold gesproken hebben, dan zouden ze geweten hebben dat het kolder was waar hij van beschuldigd werd. Een onschuldige aanraking opgeblazen tot seksueel misbruik... Het zit me dwars en tegelijkertijd kan ik er niks aan veranderen. En voor nu zet ik het maar even weer aan de kant, in afwachting van..., want broer Frits, die hier gisteren was, was minstens zo boos en teleurgesteld als ik, en overweegt hen er op aan te spreken... Maar eerst maar afwachten of ze de beloofde brieven daadwerkelijk versturen. En net zo min als ik weet hoe ik kan leren om met het verlies te leven weet ik hoe ik met dit onrecht moet leren leven. Ik probeer er geen slachtoffer van te worden. Maar 't is er nog steeds, elke dag.

Toch probeer ik ook te genieten. Van de schuifpui open..., van de voorjaarsbloemen... Buiten en binnen...

 

Hier een veld vol krokussen. Op tafel de witte druifjes... Nu een bak met Hyacinten en een pot vol viooltjes buiten. Ik kreeg ze gisteren en vandaag, van Alie en Joukje. Foto's komen nog... 

 

In de achtertuin komen de daglelies al... IK kan niet wachten... De winterjasmijn laat z'n bloemen vallen, ook een teken dat de lente eraan komt, en in de voortuin komen de tulpen op, alsof het er geen chaos is nadat de boom omging..., en in de achtertuin branden 's avonds de lampjes...

 

 

 

 

Bladerend door m'n tuinfoto's, een beetje op zoek naar 'wat wil ik er straks in hebben', ontdekte ik opeens hoe schitterend de Passiebloem het hier de eerste jaren deed. 'k Werd helemaal stil van bij het zien van de foto's. Wat een weelde aan bloemen... Raar dat ik dat helemaal vergeten was! Waar was ik toen? Gewoon hier, want ik maakte zelf de foto's... En toch kan ik het me niet herinneren.

 

 

Zo gaan de dagen voorbij, met denken, met zoeken naar een weg om door te gaan, met een steeds weer (te) volle agenda, met dingen waarvan ik achteraf zeg: dat had ik niet op me moeten nemen, maar die ik nu af moet maken, met te weinig 'nee', kunnen zeggen, maar ook met 'ja' zeggen en daardoor bezig zijn, met genieten van de kinderen en kleinkinderen die langskomen, zoals vandaag Pieter Geert en Joukje, met wie ik even naar Wiedes en de zee ging...., en met afscheid nemen, steeds meer afscheid nemen..., met werkwoorden waar ik vaak te weinig aan toe kom, wat vervreemdend is. 

En ondertussen is ook de Veertigdagentijd aangebroken. Zonder m'n kandelaar deze keer, want die blijft zoek. Maar met de Vespers.

 

De eerste was afgelopen woensdag. En er komen er nog vijf... Onderweg naar Pasen... Ik kijk er naar uit en moet er nog niet aan denken...

En dus lees ik maar weer het Gebed aan de grens, van Hein Stufkens:

GEBED AAN DE GRENS
gegaan tot waar wij kunnen –
aan de grens van het Licht staan wij,
in wezen onbegrensd, in het zicht van de dood.
en wij herinneren ons de oude woorden
dat leven verandert
maar niet wordt weggenomen,
dat niets en niemand verloren gaat,
zielsverbonden zijn wij met jou
van wie wij hier afscheid nemen,
en die ons in leven en dood zo dierbaar
was en is en blijven zal.
verbonden zijn wij ook met elkaar
en met alle levende wezens, klein en groot,
met vogels en vissen, velden en bossen,
met zon en maan, met het land vlak en golvend,
de onmetelijke diepzee,
met al wat is en verandert,
dag en nacht,
en eindeloos komt en gaat –
verwacht, onverwacht,
gedragen, geboren, gewiegd in liefde.
met heel ons hart vertrouwen we je lichaam toe
aan de tijd die alles heel maakt
en de goedheid van moeder aarde,
en we begeleiden je met
het onzegbare achter onze woorden,
de welsprekendheid van ons zwijgen,
de warmte van onze tranen,
de troostrijke kleuren van onze bloemen.
hier, aan de grens van het Licht,
zeggen wij: vaarwel en tot ziens, reisgenoot,
nu geroepen te gaan langs andere wegen,
maar onafscheidelijk onze metgezel,
en op dezelfde tijdeloze reis
geleid door dezelfde Geest.
en wij brengen ons in herinnering
dat wij niet voor niets leven,
en niet voor niets hier en nu
verzameld zijn, op deze plek.
dat wij geroepen zijn, zolang het duurt,
om deze aarde bewoonbaar te maken en te bewonen,
om te leren liefhebben met hart en ziel en huid en haar.
bidden wij dat dit uur ons mag breken en helen,
verzachten, vermurwen, verbinden tot leven
met elkaar.

Trudy schreef op 08 Maart '14 - 07:46 ;

Moeilijk Ettje, niet alleen dat je Arnold mist maar ook dat Noorderhaven nog steeds niet begrijpt hoe de beschuldigingen jullie hebben aan getast. Ik hoop dat je het in je hart kunt vinden om te begrijpen hoe stom het was van die mensen….... Je moet domme mensen uit de weg blijven!!!!!!! Maar vergeven en vergeten??? nee ,dat niet…..

Trudy (email)  · reageer op Trudy

Reina schreef op 08 Maart '14 - 10:06 ;

lieve Ettje
Nee zeggen is een kunst, maar voor jou noodzakelijk. Je bent geen 20 meer. Ik kan nog wel meer werkwoorden bedenken die je nodig hebt om te rouwen. Bedenk dat jij bepaalt wat je wel en niet kunt. Mensen denken zo gauw dat als je alleen bent er wel tijd over is voor allerlei activiteiten. Als afleiding. En dan die stomme beschuldigingen en halfzachte brieven. Jullie gezin is het werkelijke slachtoffer. Meisje een dikke knuffel en denk aan jezelf.

Reina  · reageer op Reina  · lees reactie van Ettje

Ettje schreef op 09 Maart '14 - 19:02 ;

In reactie op Reina; Dankje Reina!

Ettje (email)  · reageer op Ettje


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.