Genoeg

Nog steeds overvalt me, bij tijd en wijle, hoewel ik weet dat het onzin is, het gevoel: nu heeft het lang genoeg geduurd!! Vier maanden is lang genoeg!

Vier maanden! Alsof het gisteren was en tegelijk alsof het al heel lang geleden is. Veel te lang. En steeds maar dat heen en weer wiebelen tussen 'nog maar...' en 'al...'. Helemaal op een dag als gisteren, als de datum me  triggert en ik kijk naar z'n foto, waarop hij al zo ver weg lijkt, ver voorbij de horizon, niet meer in onze tijd, al bijna uit de tijd...,

 

is het dan opeens heel heftig, dat gevoel: nu wil ik gewoon dat Arnold weer terugkomt en m'n leven weer wordt zoals het was! Zonder verdriet, zonder rouw, zonder al die extra verantwoordelijkheden, zonder nare dromen en zonder eenzaamheid.

En als ik dan aanloop tegen dingen die ik zelf niet kan en waar ik hem bij nodig heb, wordt het nog heftiger. En lang niet altijd zijn dat grote dingen. Ook hele kleine en onnozele dingen kunnen dat gevoel oproepen, zoals maandagmiddag. Eerst kon ik m'n laarzen nergens vinden. Door hem ergens opgeborgen. Maar waar? En toen ik even later m'n schoenen wilde poetsen knalde ik er weer tegenaan... Want ook dat was iets wat Arnold, zonder dat daar echt afspraken over waren, gewoon van tijd tot tijd deed. Hij ging dan z'n eigen schoenen poetsen en deed de mijne dan ook even... En omdat ik in de tuin bezig was geweest, en dus nergens m'n laarzen kon vinden, waardoor m'n schoenen smerig waren geworden, wilde ik ze na het schoonmaken meteen ook maar even poetsen. Maar hoe ik ook zocht: nergens is schoenpoets te vinden, hoewel we daar, dat weet ik zeker, een speciale doos voor hebben. Een poetsdoos. Gekregen als huwelijkscadeau..., één van die weinige dingen die er nog zijn vanaf dat we trouwden.  Twee hadden we er zelfs van, want eentje hadden we later nog geërfd, een rode/oranje. Terwijl ik ze in Heerenveen, toen we daar nog woonden, zó kon pakken...

 

Maar tot nu toe niet gevonden! En door zulke dingen loopt dan ineens de maat over. Ook doordat ik dan al aangelopen ben tegen het feit dat in de tuin wroeten gewoon niet kan voor m'n rug, maar wel moet gebeuren... En ik ook nog eens commentaar te slikken had gekregen van een, voor mij wildvreemde, voorbijgangster die me vanaf haar fietst, tot twee keer toe, in 't voorbijgaan toebeet dat de tuin een aanfluiting is voor de buurt... En beide keren was ik te verbouwereerd om te reageren... Terwijl ik juist zó m'n best deed om er wat van te maken! En vervolgens brak ook nog de steel hark... En niet zomaar een hark, maar de hark van m'n opa, ook al geërfd en ook al vanaf onze trouwdag in ons bezit, die het al die jaren nog deed. Maar nu dus niet meer...! Gelukkig was Appie in de buurt, die me ongevraagd de zijne leende, zodat ik nog even verder kon...

 

De bakken heb ik inmiddels leeggehaald. En alle 'stapstenen', waarvan ik wist dat ze ergens moesten liggen, heb ik tevoorschijn getoverd... Nou ja, was het maar zo gemakkelijk, uitgegraven... En zo gauw m'n rug het weer een beetje doet zal ik de bakken uit de grond halen en legen... Dan kan Annelies, die ze graag wilde hebben, ze een volgende keer meenemen!

 

 

En ach... Die zwerfkeien. Ook al een herinneringen. Aan vakanties... Zoals de kleinere stenen herinneringen zijn aan strandwandelingen...

Zaterdag was ik al even in de achtertuin bezig geweest. En ontdekte daar dat een deel van de oppottafel bezweken was. Ook zoiets waar ik dan geen raad mee weet. Daar zal dus 'een poot' onder moeten, als steun..., en ook daar heb ik hulp bij nodig. 

 

De bolderkar, die er voor stond, ooit aangeschaft voor de kinderen, en later herbouwd met een deel van de fietskar van Gert Jan, is inmiddels weg. Voor mij alleen maar een sta in de weg, en 'k heb 'm niet meer nodig. Dus eerst aan de kinderen gevraagd en toen aan Cor en Sonja, die meteen enthousiast reageerden en hem wél wilden hebben, en 'm maandagavond meteen ophaalden! Daar ben ik dan blij om, dat is dan weer dat dubbele... Omdat het zó Arnold z'n kar was... En dus is het fijn dat  Timo en Anna er fijn nog mee zullen spelen. Nu alleen nog de trekstang vinden, want die is eraf. Al weet ik zeker dat Arnold ook die ergens goed heeft opgeborgen, net als de schoenpoetsdoos en de veertigdagenkandelaar. Maar waar? Kon ik het hem maar even vragen...

 

Allemaal hele, ogenschijnlijk, onnozele dingen. Maar zo voelt het dan bij mij niet.

En zo voelde het zondag ook niet toen ik mezelf dwong om buiten in het zonnetje te gaan zitten. 't Was heerlijk in de achtertuin, bijna 18 graden in de schaduw,

 

dus in 't zonnetje helemaal heerlijk. En samen zouden we er zéker zijn gaan zitten. Maar nu moest ik er alleen zitten... En na wat aarzelen dat, uiteindelijk na wat heen en weer gedrentel, gedaan. Stoel uit de tuinkast gehaald, een kussen van boven gehaald, nog wat rond gelopen en foto's gemaakt van de tuin, waar je alles bijna letterlijk hoort en ziet groeien..., kopje koffie gehaald en toen zitten! Met de moed der wanhoop, dat wel, maar toch...,

 

en achteraf blij dat het me lukte, want 't was toch lekker om even de zon op m'n huid te voelen! En ondertussen genoten van de tuin, en ontdekt dat de prunus al uitloopt.., en dat de helleborus al begint te verkleuren. Nog even en de bloemen zijn groen...,

 

een wonderlijk fenomeen, want bloemen horen niet groen te zijn. 

Daar zittend, wat rondkijkend, en nog wat foto's makend, gemerkt dat het in de tuin toch echt voorjaar aan het worden is. Er komen zelfs al knoppen in de kievitsbloemen..., en voor 't snoeien van de roos ben ik inmiddels te laat...

 

 

Verder laat ik me maar verrassen door wat er opkomt..., groeit en bloeit. Blauwe klokjes, Akkelei, een verdwaalde hyacint, verstopte witte druifjes..., en geen tuin vol viooltjes, zoals anders. Want 'k heb de puf niet om ze te halen en te planten. Ook niet omdat ze me nog meer zullen herinneren aan toen alles nog gewoon was. Want Arnold was de viooltjes-man. Ik fotografeerde ze slechts... Dus denk ik maar na over wat ik dan wel wil..., en neem tot ik het het weet genoegen met wat er staat en opkomt...

 

 

Het hyacinten-tuintje, dat ik van Alie en Frits kreeg staat inmiddels buiten, zodat ze langer mooi blijven, nadat ik er eerst binnen volop van genoot en ze van bol naar bloem zag groeien. 

 

 

 

En genoten van m'n vijvertje, waar de alg langzaamaan uit verdwijnt... Altijd al iets waar ik van genoot. Van de aanblik, van het geluid, van m'n dwaze kikkers, die nodig een sop-beurtje moeten... Het heeft iets...  En 'k ben blij dat ik dat nog steeds kan. Dat dat gebleven is!

 

De kastanje ga ik op de plek zetten van de omgewaaide meidoorn. Lang over gewikt en gewogen, maar 'k doe het. Hij heeft ruimte nodig... en als daar iets op z'n plaats is... 'k Zie zo Arnold weer met Roan de kastanje poten... 

 

Herinneringen. Fijne herinneringen. Maar ook herinneringen die dat gevoel van 'genoeg' oproepen, van 'alles moet weer gewoon worden!'. Niet meer 's avonds misselijk van moeheid zijn, na een volle dag, en niet meer verdrietig naar bed gaan of wakker worden, na de zoveelste droom... Maar 't wordt niet meer gewoon.

Ik zal verder moeten met en in het ongewone.... Langs mooie dingen, langs mooie herinneringen, maar vooral langs- en door het gemis heen. Door het 'nu is het genoeg geweest' en 'nu heeft het lang genoeg geduurd' heen. Hopend dat over vier jaar het alleen gaan stemmen niet meer zo zeer zal doen..., en dat een volgende keer even bloed laten prikken niet meer een trigger zal zijn als vandaag.

Alleen! Etttelijke keren horen ik het in m'n hoofd. Voel ik me alleen. Bij 't naar bed gaan en bij 't opstaan. Bij nare dingen en bij mooie dingen. Alleen door de herfst en de winter gegaan. En morgen alleen naar het voorjaar... Niet meer dat heel gewone van even de dingen delen, van samen blij of verdrietig zijn... Het deed me denken aan dit gedicht:

Wie alleen loopt, raakt de weg kwijt.
Alleen uit de gemeenschap
komt de wijsheid.
Een hand alleen kan geen touw
om een bundel knopen.
Wie alleen loopt, raakt de weg kwijt.
Wie dan valt, heeft niemand om haar overeind te helpen.
Wie dan schreeuwt,
heeft niemand die haar hoort.
Wie alleen loopt,
gaat zwaar gebukt onder haar last,
niemand deelt haar vreugde of verdriet.
Wie alleen loopt, raakt de weg kwijt.
Haar kolanoot eet ze alleen.
Ze heeft maar twee voeten,
ze heeft alleen maar twee armen,
ze heeft maar twee ogen.
In de gemeenschap
heeft ieder duizend handen,
heeft ieder duizend voeten,
loopt niemand ooit alleen.

"Chansons populaires Barnileke",
Patrice Kayo, Kameroen  

Marleen schreef op 19 Maart '14 - 17:43 ;

Je blog doet me denken aan wat mijn schoonmoeder regelmatig vertelt over haar moeder die op haar 48ste weduwe werd. Zij zei altijd ‘al komt er elke dag één van mijn kinderen een uur, dan zit ik er nog 161 per week alleen.’
En in wezen lost die aanwezigheid van anderen, hoe goed het ook is om het leven met die anderen te delen, het gemis van je lieve Arnold niet op.

Een dikke knuffel.

Marleen (email)  · reageer op Marleen

Renate schreef op 19 Maart '14 - 18:56 ;

Ik herken een aantal dingen wel van anderen die ook zeiden: het heeft nu lang geduurd. kom nu maar weer terug..
Mijn vader begint nu meer en meer de dingen ‘op orde’ te krijgen en te weten hoe sommige dingen moeten die mijn moeder altijd deed.

Maar als ik de foto’s zo zie, wat is er dan precies een aanfluiting? Ik zie het niet.
‘t ziet er netjes uit. Die mevrouw mist blijkbaar een stuk fatsoen. Trek het je maar niet aan. Je doet je best en dat is voor jou meer dan genoeg!

‘k heb diep respect voor je!

dikke knuffel van mij

Renate (email)  · reageer op Renate

Els schreef op 19 Maart '14 - 19:38 ;

Die onfatsoenlijk roepende mevrouw valt binnenkort een keer van d’r fiets. Tijdens het roepen. Dat vóel ik.
En jouw tuintje … ziet er helemaal prima uit.

En ja, ‘t is ál vier maanden en pás vier maanden, allebei zo waar als je alleen bent. ‘k Ben blij dat je het kon opbrengen om tóch eventjes in de zon te gaan zitten.

Knuffel xxxx

Els  · reageer op Els  · lees reactie van Anita

Trudy schreef op 20 Maart '14 - 02:17 ;

Sorry, Ik ben een beetje grover….. wat een rotwijf!!!!!!! Zo een moet je niet tegen komen als je kwaad bent…..

En het alleen zijn, Ettje, er komt een tijd dat het ” gewoon” is om alleen te zijn, natuurlijk andere omstandigheden, maar ik moet eerlijk zeggen, ik geniet van het alleen zijn…......er is ook veel voor te zeggen, maar ik zie dat dit voor jou heel anders is dan voor mij

Trudy (email)  · reageer op Trudy  · lees reactie van Anita

Anita schreef op 23 Maart '14 - 15:54 ;

In reactie op Els; helemaal met je eens

Anita (email)  · reageer op Anita

Anita schreef op 23 Maart '14 - 15:55 ;

In reactie op Trudy; werd er ook zo boos om !

Anita (email)  · reageer op Anita


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.