Fluitje van een cent...

Ontelbare keren heb ik het gehoord, in de weken voorafgaande aan de operatie,

't is een fluitje van een cent en 't stelt helemaal niets voor!

Een beetje verbaasd luisterde ik ernaar en dacht er het mijne van. 

Nu, nu het een week geleden is, weet ik dat het op zich best meevalt, en een relatief kleine ingreep is, die maar kort duurt! Te kort om echt vervelend te zijn. Hier kun je er alles over lezen en wie het wil zien kan hier terecht.

Maar om het 'een fluitje van een cent' te noemen... Ik kon me daar niks bij voorstellen en zal het zelf nooit zo noemen, ook omdat het me al heel snel duidelijk werd, toen ik op m'n beurt zat te wachten, dat het dat niet is. Want bij de eerste patiënt van die morgen ging er blijkbaar iets niet naar wens, waardoor het meteen al een half uur uitliep en ik extra lang moest wachten voor ik aan de beurt was. En ze kwam niet, zoals de daarop volgende patiënt met een oogkapje op naar buiten maar met een met verband afgeplakt oog en moest zich een paar uur later alweer melden voor controle. Er kan dus best wel van alles misgaan. En 't gaat uiteindelijk wel om een ingreep in je oog, een heel kwetsbaar deel van je lijf... Waarbij ik ook nog eens in m'n achterhoofd het gegeven had dat m'n jongste broer(tje) na een oogoperatie, die hem weer meer zicht moest geven, voorgoed het licht uit zag gaan en vervolgens jarenlang door een hel ging, en soms nog gaat, in volslagen duisternis. Hij moest daarna voortaan blind door het leven. En dat is heel erg zwaar als je al in de vijftig ben, altijd ziende bent geweest, en alles opnieuw moet leren.

Dus ja, de ingreep is best te doorstaan, en nee, het is geen 'fluitje van een cent'!

En die wereld die er daarna voor je opengaat, waar ook iedereen het over had... Voor mij betekent het vooral dat lampen weer gewoon lampen zijn geworden! En daar ben ik heel blij mee! Want zo gauw het donker werd en de lampen aangingen werd m'n wereld heel vervelend doordat alle lampen, binnen en buiten, leken op grote kerstklokken met een halo er omheen. En voor het eerst sinds jaren zie ik weer ondertiteling op de tv. Ook dat is winst, al was ik eerlijk gezegd wel steeds meer gaan wennen aan geen ondertiteling.:-)

Daarnaast zijn alle kleuren anders geworden. Een verschil dat ik heel duidelijk zie als ik eerst met m'n niet geopereerde oog kijk en daarna met het geopereerde oog. Je kunt het het beste vergelijken met de vroegere kleurenfilms voor je camera. Gebruikte je een Fujifilmpje dan wist je dat na het ontwikkelen en afdrukken de foto's een totaal andere kleur hadden dan wanneer je een Kodak- of Afgafilmpje had gebruikt. De Kodak en Agfa foto's waren warmer van kleur en hadden niet de blauwzweem die Fuji wel heeft. Een verschil dat je zelfs nu nog ziet bij digitale foto's. Een Fuji camera maakt totaal andere foto's, qua kleurstelling, dan een Canon en of Sony camera, zelfs als je er een ander merk SD geheugenkaart in stopt...

En eerlijk gezegd ben ik er nog niet uit of ik dat fijn vind, wetende dat, als straks ook het andere oog gedaan is, ik die warmere kleuren helemaal niet meer zal kunnen zien. Misschien wendt dat wel... Maar voor een kleurenmens als ik is het wel wennen al die veranderde kleuren, omdat zelfs m'n eigen schilderijen nu andere kleuren hebben dan ik ze me herinnerde. Ben dan ook heel benieuwd of ik nog, zoals anders, dat magische moment zal zien als de zomer voorbij is en opeens de kleur van het daglicht verandert...

En al die stofjes en oneffenheden die ik nu zie... Ik had er geen idee van dat de vorige bewoner, bijvoorbeeld, het plafond in de gang slechts hier een daar geschilderd had. Nu zie ik dat constant, net als alle beschadigingen in de verf van de kozijnen en deuren. Ook dat had ik nooit eerder zo gezien...

Nou ja, die stofjes kan ik straks, als ik gewoon weer alles mag, dus ook bukken en tillen, wegpoetsen... En voor nu doe ik dan maar, zo nu en dan als ik het niet meer wil zien, m'n ogen even dicht!

Nu nog twee weken ijverig druppelen, wat steeds beter lukt! En na de controle dit hoofdstuk afsluiten en op weg naar het volgende hoofdstuk... Te beginnen met een passende bril... Want ook dat is nu nodig om weer helder alles in de verte te kunnen zien. Dat zal dan wel weer een leesbril worden, aan een koordje, of gewoon een bril met een leesgedeelte... En even overleggen hoe en wanneer, omdat het andere oog ook nog moet... 

In ieder geval is dit achter de rug! En 't was fijn dat MJ en Annelies er waren en voor me zorgden de eerste dagen. Daar ben ik ze heel erg dankbaar voor. Ook omdat het emotioneel toch wel heftig was om dit te ondergaan zonder Arnold. Terwijl ik me tegelijkertijd realiseerde dat het opnieuw een aanslag op hun vakantie was. Want vorig jaar bestond hun vakantie ook al voor een deel uit: in 't ziekenhuis zitten en wachten.... Toen voor uitslagen betreffende Arnold en overleg met de artsen..., nu voor mij. Ook al deden ze het, net als vorig jaar, met liefde!

En ik probeer nu het gewone leven weer op te pakken. Zonder hun aanwezigheid en met volgende week de eerste vergadering weer in m'n agenda... En ook dat is geen 'fluitje van een cent'! :-)

Wachten op m'n beurt...

Na de operatie...

 

Weer thuis...

Moe van het dubbelzien het oog gewoon afgeplakt, wat minder vermoeiend was...

De volgende morgen...

Trudy schreef op 16 Augustus '14 - 09:13 ;

Ik ben blij dat dit ook weer over is, altijd grdiezelig als er iets met je oog is….......

Trudy (email)  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.