Voltooid onvoltooid

Of ik het wil of niet, elke blik in de tuin herinnert me eraan:

De zomer is voltooid! Ook deze zomer! M'n eerste zomer zonder Arnold.

Ik zie het aan de kleuren van het daglicht, maar vooral aan de bloemen en planten. 

 

En nog nooit zat de regenmeter zo vaak zo vol!

 

En weer verbaas ik me erover dat er blijkbaar toch vogels zijn die van de karmozijn snoepen, terwijl er gezegd wordt dat hij heel erg giftig is..., al zijn er tegenwoordig ook andere geluiden en wordt ze gebruikt als geneesmiddel voor vele kwalen...

 

En weer komt de tekst bij me boven uit Jesaja 1:18 

Kom nu, laten wij samen een rechtszaak voeren,
zegt de HEERE.
Al waren uw zonden als scharlaken,
ze zullen wit worden als sneeuw;
al waren ze rood als karmozijn,
ze zullen worden als witte wol.

 

En altijd weer verbaas ik me over 'de omgekeerde beweging van de karmozijn' die spierwit begint... 

 

Ook de anemoon en de hortensia's laten zien dat de zomer voltooid is..., net als de rest van de tuin.

 

 

 

De paar druiven die er dit jaar aankwamen leggen opeens het loodje. Alsof ze het niet meer zien zitten..., en anders dan anders verkleurd het blad niet zoals het hoort.  

 

 

Misschien dat de weken in het voorjaar, toen ze plat lag, en een deel van de wortels gekapt zijn, doordat de buurman een nieuwe schutting maakte, 'm nu opbreken. Maar 't kan ook komen doordat de buurman z'n nieuwe tegelvloer, buiten, geïmpregneerd en gecoat heeft, waardoor bij mij alles met een waasje werd bedekt... 

Na de schutting bouwde hij nog een overkapping... En hoewel ik eerst dacht: ach, het went wel, ben ik er toch anders naar gaan kijken sinds het donker geverfd is. Dat maakt het groot en kolossaal. Terwijl de stekels me nog steeds irriteren...Stekels waar ik nog steeds het nut niet van zie. Want de katten hebben er lak aan, en springen even zo goed er wel op...

En dan heb ik nog geluk dat 't ding bij mij geen zonlicht wegneemt, zoals bij de buren aan de andere kant. Bovendien loopt hun achtergevel gelijk met die van de andere buren, en zitten zij er meteen naast..., dus kregen ze de schrik van hun leven toen ze terugkwamen van vakantie en 't gevaarte ontdekten...

Gelukkig zijn er ook nog leuke dingen, zoals de bloeiende zonnebloemen voor! Deze, in de teil, had ik zelf van 't voorjaar in de grond gestopt, net als de kervel.

 

Maar die er naast staan zijn een verrassing! 

 

Drie jaar geleden zaaide Arnold daar zonnebloemen. Samen met Pia, op de laatste zondag dat ze bij ons was. Eentje is daar toen van in bloei gekomen. En nu opeens, drie jaar later... 

En de rest van de voortuin is een chaos... Maar wel een leuke chaos! Waarin de eerste lampionnetjes al beginnen te kleuren...

 

Maar ook dat, die kleurende lampionnetjes, geeft aan dat de zomer voltooid is!Bijna een maand vroeger dan andere jaren.

Deze eerste zomer zonder Arnold, die me, ik geef het eerlijk toe, zwaar gevallen is. Zwaar door de eenzaamheid en door het gemis. Zwaar door al die dingen die ik voor het eerst deed zonder hem. Ook de leuke dingen, zoals de vakantie van Annelies en MJ. En dat was niet alleen voor mij zwaar, maar ook voor hen, hoe fijn we het samen ook hadden, want alles was anders.

Zwaar omdat je niets meer kunt delen met die ene ander, niet meer alle leuke dingen, en niet meer alle ellendige dingen in de wereld, ook al deel je de dingen dan maar met anderen. Maar toch is dat anders dan het samen delen met die ene, met wie ik bijna m'n hele leven samen was...

Zoekend naar een gedicht voor iemand kwam ik een ander gedicht tegen. Een gedicht van Alfred C. Bronswijk. Een gedicht dat het prachtig verwoord wát je mist als je alleen verder moet...

Wie is er niet bang voor,
om ooit alleen te blijven,
achter te blijven.
Zonder een luisterend oor.
Zonder het gedeelde woord.
Zonder de vertrouwde blik.
Zonder het verbindende gebaar,
dat van samen zijn
een tastbaar samenzijn maakt.

Wie is er niet bang voor,
om alleen te blijven,
achter te blijven.
Zonder die tedere kus.
Zonder de hand die de jouwe raakt.
Zonder het warme gevoel,
dat in samen zijn,
mensen het diepste raakt.

Wie is er niet bang voor,
om alleen te blijven,
achter te blijven.
Zonder die ander steeds naast je.
Zonder het gearmd voor het raam staan.
Zonder de levende verbondenheid.
Maar nu en voortaan
alleen maar alleen verder gaan.

En 'k ontdekte hoe waar het is dat de zomermaanden voor iemand die alleen is veel erger zijn dan, bijvoorbeeld, de kerstdagen. Want kerst is maar twee dagen, maar de zomer duurt maanden...

Maar ook zwaar doordat alles me herinnerde aan de vorige zomer! Die zomer van ziek zijn en afscheid nemen. Een zomer die toen omvloog, door alles wat het teweegbracht aan ziekenhuisbezoeken, de chemo en bijna dagelijks bezoek. Dagen en maanden waarin we geleefd werden. Een zomer die veel te snel om was...

En zwaar door zoveel wat nog onvoltooid is. Het rouwen en het gemis in de eerste plaats. Maar ook de jaren die eraan vooraf gingen. Jaren die een hel waren! En niet meer de kans om na de vrijspraak er samen van te genieten en het leven weer op te pakken... Een berg ellende waar ik in m'n eentje mee ben blijven zitten..., omdat we het niet meer samen konden verwerken en wegwerken... En soms is het me dan even allemaal te veel en weet ik niet meer hoe verder te gaan.

Maar gelukkig is dan het leven er ook weer, en zijn er ook die andere woorden van dat gedicht, aan 't slot:

God als ik dan straks alleen moet blijven,
schenk mij dan de steun van uw aanwezigheid,
die mijn eenzaamheid kan omzetten
in een vernieuwd samenzijn.

En 't is dankzij die aanwezigheid dat er dan ook weer licht is, hoe donker het soms ook lijkt. Dat helpt me dan om niet uit de bocht te vliegen over het gemis, de eenzaamheid en 't aangedane kwaad. En 't helpt me om met een glimlach te kijken naar de onverwachte zonnebloemen in m'n tuintje en naar de oplichtende lampionnetjes.

Trudy schreef op 23 Augustus '14 - 02:32 ;

Terwijl we hier vandaag de eerste voorjaarsdag hebben, 21 C. en ik uit kijk naar de zomer, denk ik toch hoe fijn het moet zijn om te kunnen terug kijken op een ware liefde die jullie hadden. Normaal gesproken zouden de bloemenbakken hier vol staan met bloemen, helemaal niets ,want een possum heeft de weg gevonden om al mijn planten in bakken ,op te eten…....

Trudy (email)  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.